Sunday, October 5, 2014

در مذمت مهربانی

مهربانی، به مثل شکر و روغن غذا است که اگر به فیل نپخته بزنیدش، تبدیل به خوراکی لذیذی می شود. مهربانی باطل السحر بسیاری از اخلاق های بد است. اکثر مردم منظورشان از اینکه فلانی" ادم خوبی است" این است که آدم مهربانی است، علی الخصوص اگر که کمی هم مردم دار و کمک کننده هم باشد. به دوستانتان فکر کنید، اگر مهربانی را از خلقیات ایشان بردارید، چند تایشان واقعا قابل دوستی هستند؟ سوال اصلی شاید این باشد که مهربانی چیست؟ تعریفش چیست؟ سوال خوبی است ولی بگذارید برای این بحث به برداشت های شخصی مان از مهربانی بسنده کنیم.

 از آن طرف دیگرش را هم ببینید، مهربانی می تواند حجابی برای مخفی کردن ایرادات بسیار باشد. به قول دیگر، شما اگر انسان مهربانی باشید، بسیار کمتر از یک انسان نامهربان این فرصت را می یابید که در بازخوردتان از سایرین، ایرادات خودتان را ببینید. 

کاری که مهربانی می کند، به زعم من، این است که با کودکِ درون سایر آدم ها رزونانس می کند. به همین دلیل است که معیارهای عقلی چندان برای ایجاد چنین ارتباط هایی درگیر نمی شوند. این رزونانس از یک طرف به بهبود کودکان عالم!، از جمله فرد مهربان، کمک می کند و به ایشان لذت و آرامش می دهد، از طرف دیگر به طور بالقوه می تواند فضایی را بسازد که عاقلان و بالغان را به آن راه چندانی نباشد و چمنین فضایی خطرناک و از صلاح و تعادل به دور است. 

آدم هایی که مهربان نیستند، به نحوی قابل اعتماد ترند به این معنا که انگار عریانند، خوب شان و بدشان به چشم عقل معلوم است. از سوی دیگر، تا مهربانی نباشد، انگار که آن رابطه انسانی به مثل زندگی کردن در یک اتاق سیمانی، مطمین لکن سرد و بی روح است.

No comments:

Post a Comment