Wednesday, December 31, 2014

به هستی متهم ما زین زبانیم.

نوشتن هم مسکنی و سیگاری است. می دانم. چاره اش ننوشتن نیست انگار. چاره اش دانستن است.

این روزها حالم دوباره منقلب است. چاره اش انگار منقلب نبودن نیست. چاره اش بودن است. 

حالم صبح ها درد می کند، انگار باید مدیتیت کنم ولی ازش فرارمی کنم. چاره اش فرار نکردن نیست. چاره اش تماشا کردن است. 

عصرو شب ها گاهی حالم بد است ولی بی حسم و نمی فهمم و با این حال چیزی سر جایش نیست. بی اختیارانگار دلم می خواهد بروم چیز خشن تماشا کنم، از صحنه ی اعدام بگیر تا مستندات تلخ. در لحظه انگار مسکن است و بعدترش جایی در روانم را خراب می کند. صدالبته که برای تماشای آنها هزار دلیل منطقی و سیاسی و غیره دارم. چاره اش تماشا نکردن نیست. چاره اش حال دل-جستن است.

از از دست دادن مادرم می ترسم. از این تنهایی می ترسم. دلم بی هوا، هوایی می شود، تنگ می شود. کودک دل بی قراری می کند. گریه ام می گیرد. دلم می خواهد مرثیه سرایی کنم در بیان احساسی که ترسی مچاله اش کرده است. چاره نترسیدن نیست. چاره با چشم باز ترسیدن است. 

کار خاصی نمی شود کرد. زندگی جلو می رود و ما هم جلو می رویم. هرچه ادم در خودش فروتر برود، صداهای بیرون غریبه تر می شود. سختی اش این است که هم بیرون " هست" و هم درون " هست". از هر کدام که غافل بشوی ساختمان فرو می ریزد. چاره اش فرو رفتن نیست. اصلا چاره نمی دانم چه است. دردی نیست، چاره ای هم نیست. از اینجا که من ایستاده ام تا صدهزار فرسنگ دیگر، تا سیصد سال دیگر، زندگی دارد جلو می رود. این جمله ی قبلی توهم بود. من واقعا آینده را نمی بینم. می بینی؟ توهم چقدر به احساس نزدیک است. با نگرانی از زمان هم نمی شود کاری کرد. زمان واقعی است و این کار را سخت می کند. البته خیلی چیزهای دیگر هم واقعی هستند. مگر ترس واقعی نیست؟ زمان هم مثل تمام دغدغه های دیگر ... خودش هست، ترس ش هم جدا هست... کارهای کردنی را باید کرد ولی این هم واقعیت است که هیچ کاری، هیچ دست آوردی، پاک کننده ی ترس نیست. اگر از بی پولی بترسیم، پول در اوردن تنها لحظه ای آرام مان می کند. پول داشتن از ترس بی پولی رهایمان نمی کند. مادرداشتن از ترس بی مادری، همراه داشتن از ترس تنهایی. 

Tuesday, December 23, 2014

زخم

در مجموعه ی مکرمه ی نتفلیکس، یک برنامه ای است از سی ان ان به اسم crimes of the century. شرح جزییات 8 پرونده ی معروف قرن قبلی، با تحلیل روانشناسی و مدیا شناسی و غیره، البته به شیوه ی بازاری و مخاطب پسند، همین قدر که آدم بعدا نپرسد خفاش شب زن بود یا مرد.
در 5 دقیقه ی آخر اپیزود آخر، یکی از قربانیان فلان اتفاق فرموندند:

You will never be the same, you accept it. You will never have closure. There is no such a word as " closure". closure does not exist.
Life is different. Now you get to choose what you are gonna do with it. You can be better, you can angry, or you can be happy.
and those are your choices.

Saturday, December 20, 2014

فرار به بیرون و فرار به درون

آدم ها دو دسته اند، آنهایی که از ترس به تنهایی فرار می کنند و آنهایی که از ترس به شلوغی.

’ بیرون ’ و ’ درون’ هرچند متفاوت، کی-ورد این خط بالایی ’ فرار’ است. اندکند آنهایی که می ایستند و ترس را تماشا می کنند. 

Monday, December 15, 2014

در تکان تکان های قطار

در سفرم. محسنی از داخل پنجره ی قطار نگاهم می کند. تکان های قطار خوب است. دارم فکر می کنم که تکان خوردن احتمالا برای آرام شدن خوب است. فکرش را بکن، در رقص، در قطار، در درد، در بعضی از مدیتیشن ها، در آرام کردن کودکی که ناآرام است ... عجیب نیست ؟ 

درسفرم. در قطار. حال عجیبی است که تکراری نمی شود. دیگر فقط اضطراب رفتن و شوق رسیدن نیست، من دل بسته ی این جاده ها هستم. انگار بخشی از من اینجاست، انگار اینجا تا به اندازه ای خانه است. کوله پشتی ام بر آن قفسه ی بالا نشسته، خودم روی صندلی، هدفن دل گوشم و قدری بیسکوییت و پنیر و گردو کنار دستم. اینجا خفن است، جاده ها هم تنها نیستند، اینجا وایرلس است. 

در قطارم، در سفر. توهمی است انگار یا که خوابی قدیمی. انگار بر روی جاده ها، برروی ریل ها می دوم. من از هرچه حدیث گفته شده است و عکس گرفته شده است سیرابم. من می خواهم تمام خواب های دنیا را از نو ببینم، من حافظه ام را از گنجشکی قرض گرفته ام، من همواره در حال تولید خاطراتم، در حال تولید از آن بهترش. هزار بار دیگر هم قطار و جاده و این هروله ای که من با این چرخ ها می روم تمامی ندارد. کلا چیزی شروعی و تمامی ندارد. همه چیز در پیوستگی یک ریتم مرتب است. قطار با ریتمی تکان می خورد. من هم. تمام عالم هم. 

صبح با مادرم حرف می زدم. از سفرهایمان برای هم گفتیم. از قطاری که برش سوارم. از آن چیزهایی که روزگاری گفته بودم می روم که پیدایشان کنم. از چیزهایی از کودکی ام برایش گفتم که او از بیرون پنجره چشمان من خوانده بود. نمی خواهم این حرف را بزنم اما مادرکه نباشد، برق از دنیا می رود. 

آدمیزاد موجود عجیبی است آقاجان. انگار که گاهی باید راه های دور برود تا تکه ای از خودش را ببیند. شاید هم نباید. شاید هم که آن مقصد دور نیست که ترسی را یا که درکی را روشن می کند. شاید همین رفتن است، جایش مهم نیست. انگار کن که هزار باره این شبیه سازی رفتن را در خودمان تکرار می کنیم. چه فرقی است بین آن بودای سالها نشسته کنار رودخانه و سیذارتای در حال سفر؟ شباهتشان اما سیر است. چرا فکر می کنم؟ انگار صبرم تمام شده، به فکرم زده است. من در سفرم. در قطار. در حال خوش تکان خوردن. در حال گذر. من در کنار همه ی اینها، هستم. 

Wednesday, December 10, 2014

biutiful

اتفاقی که افتاده است این است که کمتر فیلمی به نظرم اغراق آمیز است. هر تراژدی یا کمدی یا درامی که ببینم حس ش را می گیرم ولی دیگر برایم چندان عجیب نیست. در هر تراژدی قدری کمدی و در هر کمدی قدری درام و در هر درام قدری تراژدی است. 

باز داشتم فکر می کردم خوب است که ما مردن را نمی فهمیم مگرنه زندگی کردن، علی الخصوص به خاطر جامعه و سر و کله زدن با این زندگی، خیلی سخت بود. فکرش را بکن، اگر واقعا هر لحظه نزدیک بودن مردن را حس می کردیم... زندگی فرق چندانی با زندگی که بیماری لاعلاج دارد و امیدی به درمانش نیست و منتظر اخر عمرش است نبود. چنین آدمی خیلی چیزهایی که مردم عادی می بینند را نمی بیند و بسیاری که آنها نمی بینند را می بیند.در عالم خودش هست ... زندگی احتمالا برایش سخت است و البته بسیار ساده.

Monday, December 8, 2014

از ماه، مستغنی
مجروح بود و رام غزال شد، 
پلنگ. 

Sunday, December 7, 2014

سه تکه از هایده

اول: ساعت چند نیمه شب در یک شب زمستانی حوالی سال های لیسانس، روی یک صندلی در عقب اتوبوس بین شهری، جایی در نزدیکی سلفچگان در مسیر اصفهان و تهران. تاریک است و همه خوابند. از میان صدای موتور اتوبوس و سنگ ریزه ها و باد سبقتی که هر از چندی می آید، صدای خرناسی یا که نفس عمیقی هر بار، اگر که بیدار باشی و سکوت گوش ت را تیز کرده باشد، به گوش می آید. در داخل اتوبوس سرد، "سرها در گریبان است". در بیرون همه ظلمات، مگر چراغ آن ماشین های دیگر که از سمت دیگر اتوبان می روند. تا چشم کار می کند تاریکی است. دلم تنگ رسیدن است، چرا نمی رسیم؟ زمان تقریبی رسیدن را می دانم ولی دقیقه ها را باز حساب می کنم، هر تابلو یعنی ده کیلومتر نزدیک تر. جاده یعنی ادامه. جاده تا اخر دنیا، در روز و در شب، در گرم و در برف. جاده صبور و همراه است. انگار قرار است با من به مقصد برسد، به منزل برسد.

من در بیابان و دلم جای دیگر است. تصور می کنم که این همه دل های به هم بسته اگر رنگ داشتند و نخ داشتند، چه کلاف سردرگمی می شد دنیا. چه کلاف سر در گمی، هست، دنیا. نخ های من کجا هستند؟ من چه رنگی ام. 

 من در حضور و آواز ضعیفی از جلو اتوبوس، از حوالی آقای راننده، می آید: وقتی می آی صدای پات از همه جاده ها می اد.

----
دوم: کمی بعد از غروب، دماوند جنوبی، پاکوب ابتدایی از لب جاده تا بارگاه اول؛ مسجد صاحب الزمان. در میان یک هییت 20 نفره، همه با کوله هایی بسته به قصد قله. صف چندان به خط نیست، مسیر جدی نیست، همه بیشتر در حال قدم زدنند. دو نفر دو نفر سه نفر سه نفر گپ می زنند و می خندند. هوا کاملا تاریک نیست، انگار دلش نمی آید. یا که دماوند با آن قد بلندش تتمه ی آفتاب را با برف های سر قله اش می گیرد و بر ما می پاشد. ماه از آن بالا بی صدا و خجل نگاه می کند. زیرپایمان زمین آرام نفس می کشد. ما در جاده ای خاکی می رویم و در کنارمان گیاهان با همتی که در آن ارتفاع روییده اند، کنجکاو سرک می کشند. باد خنکی از جانب کوه می آید، انگار که سربازی از آن لشگری است که بر لب قله پاسبانی می دهد، انگار که آمده برای قله خبر ببرد. ستاره ها آرام آرام در می آیند. چیزی سفید در بالای قله می درخشد. آدم های دور و برم انگار آرام آرام کم رنگ می شوند.

دماوند در پیش رخ، نمی شود چشم ازش برداشت. بیم و امید در احوالم زبانه می کشند. دماوند، هرچقدر هم که کافر باشی جایی برای انکارش باقی نمی گذارد که، هست. انگار  کن که آشنای ازلی ام است. انگار به دیدنی دوستی می روم که حادثه ای، مثل تولد، حافظه ی دوستی ام را پاک کرده و دل دوستی م را، خواسته یا ناخواسته، دست نخورده باقی گذاشته. انگار به دنبال خودم در صورت این دوست قدیم آمده ام. برایم بگو، من کی هستم از کجا امده ام؟

باد است و کوه و من. جایی از پشت سر صدای امین - ترابی، می آید. دماوند هم، انگار بار سالها در دوش، در آینه ما خودش را نگاه می کند. انگار با ذره ای تاخیر تکرار می کند: خسته ی دردم ...  به دنبال دل خودم می گردم. 

-------
سوم: جایی قبل از نیمه شب، قدم زدن آرام در پیاده روی یک خیابان باریک تاریک با چراغ هایی تنها. یک طرف خیابان دیوار است، طرف دیگر محوطه فنس کشیده ای که به چمنی و یک کانال آب می رسد و در سمت دیگر کانال، در دور، چمن ها برق می زنند و تعدادی خانه سو سو. از آسمان آب الک می کنند. زمان در خارج است. زبان های فرنگی، مست، در هوا تلوتلو می خورند. کسی که کسی باشد در این حوالی نیست. فی الواقع کسی که کسی نباشد هم نیست. از دور دوچرخه ای می آید و بین تکه های روشن و تاریک بین چراغ ها پیدا و ناپیدا می شود. سرگردانی ذره های آب در زیر نور آرام چراغی که در نزدیکی است آرام آرام شکل می گیرد، شانه می شود، خط خط می شود. باران می شود. زندگی بیش از اندازه سورؤال شده است.

کنار پیاده رو می ایستم. سرم بی اختیار پایین می آید. وقتی که نبودن هست، عظمت بودن را شاید بشود دید. سرم را آرام آرام پایین می اندازم، چه عظیم است اینکه نگاهم را می توانم از آن انتهای تاریکی بیاورم تا به روی کفش هایم. نگاهم را. پاهایم که تکان می خورند، تصویر پاهایم هم تکان می خورند. تقریبا در تناظر کامل.

آرام می نشینم
کنار یک دیوار خیس بر یک زمین خیس، چشمان خیس بر دستان خیس
ببین! چیزی برای از دست رفتن نیست.

من [مکث طولانی]... سوزش که بر گلویم می ریزد، آرام در گوشم زمزمه می کند: چه سینه سوز آه ها که خفته بر لبان ما.

Saturday, December 6, 2014

ریشه دادن مکرر

جایی همین طرفای این لنگرگاه فکر می کنم حرفش را زدیم که " ریشه دادن" در یک مکان، بیشتر خلق فرهنگی-اجتماعی است تا بخشی از فطرت انسانی. به این معنی که بعضی اقوام از روی عادت مهاجران بهتری هستند و بعضی دیگر از روی عادت ساکنین بهتری. همین می شوند که وقتی یک دسته از یک هر کدام از این گروه ها به رفتار گروه دیگر روی می آورد، نمی داند چه گونه باشد و برای همین زندگی اش سخت می شود. مثال یک طرفش همان تجربه ی عشایری است که در زمان رضاشاه به زور شهرنشین و روستانشینان کردند، به قولی " تخته قاپو" شدند و بسیاری شان، به مانند پدر محمد بهمن بیگی نویسنده ی بخارای من ایل من، دچار افسردگی شدید شدند و زندگی شان تباه شد. مثال سمت دیگرش، ماهایی هستیم که از شهر و دیار خودمان مهاجرت کرده ایم آمده ایم به کشور غریب. ماهایی که عادت به صاحب خانه بودن داشته ایم و اینجا شده ایم مهمان. همه اش از این نالانیم که این خانه چه زیباست ولی خانه ی من نیست. 

از آن عجیب ترش این است که شاید به دلایل اقتصادی و کار و غیره، در این ینگه دنیا هم خود آمریکایی هایشان و هم مهاجرها زیاد مهاجرت می کنند. دانشجوها که کاراموزی می روند و فارغ می شوند و از پسا دکترایی به پسا دکترای دیگر می روند و در کنار همه ی اینها خانه و شهر عوض می کنند. شاغلینش هم، علی الخصوص آنهایی که به دنبال ترقی کاری و مالی هستند، زیاد این کار را می کنند. این ناپایداری، اینکه نمی دانی چقدر اینجا هستی، باعث می شود سعی کنی به هیچ چیز دل نبندی. بگذری. نه به رفیق ها، نه به خانه ای که درش هستی، نه به این آب و هوا، نه به این عادت های ساده ی روزمره به مثل قهوه گرفتن از فلان قهوه خانه. دل نمی بندی که درد نکشی. بسیار خوب و منطقی، به شیوه ای طبیعی، یاد می گیری چه جور از جور و درد فاصله  بگیری.

من اما فکر می کنم من چه بخواهم و چه نخواهم از خیل همان " ساکنین" بهترم. من از آن نوع هستم که دلم می خواهد ریشه بدهم. درست است که اگر دلم در جایی ریشه نکند، به وقت کندن و رفتن درد کمتری خواهم داشت، با این حال فکر می کنم که این جور زندگی کردن لطف چندانی ندارد. به وقت رفتن هر چقدر از آن ریشه ها را شد در چمدان می کنیم و بقیه اش در خاک آن خانه و آن شهر و آن قلب ها باقی می ماند و جدایی از آن ریشه ها صد البته که درد دارد. با این حال من فکر می کنم این " متصل بودن" به آن درد جدایی می ارزد. 

وقتی آدم دلش برای چیزی تنگ است، معمولا معنی اش این است که حداقل وقتی چیزی داشته است. وقتی چیزی را بداریم تا اخر عمر ریشه های آن چیز هم در ما باقی می ماند، به مثل مزه ی خوب غذای لذیذی که حتی اگر نباشد، شعور چشایی ما را گسترش داده است و اثرش برجاست. دلتنگی، هرچند سخت باشد، نشانه ی خوبی است. به هوای تعدیلش، نباید از ریشه مایه گذاشت. 

سحرها ریشه می کنیم،  روزها برگ می آوریم، غروب ها از ریشه کنده می شویم، شب ها دل تنگی می کشیم و در خواب از داخل دوباره جوانه می زنیم. این جور ما می توانیم، تمام، زندگی کنیم...هر روز و هر روز و هر روز.

صلح بی مُسکن

ٍبعضی وقت ها هیچ مُسکنی حال آدم را خوب نمی کند، نه خوراکی خوشمزه ای ورق را بر می گرداند، نه فیلم و موسیقی خاصی از این دیوار دور قلب رد می شود، نه حضور جمعی و نه نفس دوستی این ابر سیاه را می پراکند،  نه حال دادنی به کسی و خیر کردن هوای سینه را سبک می کند،  نه حتی زنگ زدنی به مادر کاری از پیش می برد. این مسکن ها همه اش در مواقعی کار می کنند. انگار شرط های لارم برای " خوب بودن" هستند، شرط هایی که گاهی وقت ها همه شان هستند و آدم باز هم" خوب " نیست، می رود و التماس شان می کند که تو را به خدا بیا این را بگیر و حال من را خوب کن. آدم حتی می تواند برود مسکن جدید پیدا کند و گستره ی مسکن ها را زیاد کند و با جدیدترها بیشتر بازی کند تا وقتی برسد که دوباره مسکن ها اثرشان کم بشود. بدبختی مُسکن های خوب و اورگانیک این است که آدم به سختی میتواند بفهمد که فلان کار و فلان چیز مسکن است، از آن رو که هم مصرف خوب دارند و هم مصرف بد، فی الواقع " خوب " و " بد" تنها از نیت آدم می آید، از اینکه از روی ترس دارند فلان کار را می کند یا از روی درک. همه مان می دانیم که آخرش آدم خودش با خودش تنهاست ولی خوب، چون نمی فهمیم اش، مسکن مصرف می کنیم تا از دردسر این حرف فرار کنیم.

اینها را گفتم که بگویم، قدر این لحظات بی مسکن را باید بدانم... اگر چیزی که چیز باشد، باشد، از همین لحظات بی مسکن می شود شروعش کرد و یک روز، خدا را چه دیدی، شاید مسکن بود و از روی شعور، به  قصد مسکن، مصرف نکردیم

Tuesday, December 2, 2014

مقدمه

من پیچیده و گرفته و پر گو
تو خوش عطر و ساکت و مهربان
قطره ای که باشی ام، سرخ و باز می شوم
ای چکیده ی لیمو بر گلِ گاو زبان

کسب ادراک از این جمع پریشان کردن- آنلاین

همه، شاید هم بهتر است بگویم: اکثر، ما پدیده ی " لایک خواهی" در چهره نامه و سایر جاها را تجربه کرده ایم. من هم از قاعده مستثنی نیستم، هرچند که دلم می خواهد احساس کنم برایم مهم نیست چه کسی و چند نفر انگشت شست رو به بالا حواله ی احوالم می کنند، اگر با صداقت نگاه کنم، برایم مهم است.

چند سوال جالب اینجا وجود دارد. اولا: چرا لایک گرفتن لذت دارد؟ دوم: نسبت لایک به کامنت چه چیز را نشان می دهد؟ سوم: هیچ لایکی نگرفتن چه چیز را نشان می دهد چهارم: هیچ کامنتی نگرفتن چه چیز را نشان می دهد  پنجم: اگر می توانستم مخاطبین و خواننده های مطالبم را دقیقا انتخاب می کردم، چه گونه این کار را می کردم ؟ ششم: اینهایی که کلا چیزی را به طور اجتماعی به اشتراک نمی گذارند، فازشون چیه؟  سوال آخر اینکه اصلا همه ی اینها برای چه ؟ این توجه از اجتماع گرفتن برای چه است ؟ 
اینها سوالات خوبی هستند و جواب های خوبی هم دارند ولی در پی این حدود یک هفته فکر کردن و بازی کردن با ایشان به چند مطلب در ظاهر بی ربط رسیدم که اتفاقا بسیار مرتبط ند.
اول آنکه یک مطلب در میان این همه توجه گرفتن و نگرفتن گاهی از دست می رود و آن "لذت خلق کردن" است. من فکر می کنم لذت اولین هر نویسنده همین باشد که داری داستانی، اثری، چیزی خلق می کند و به وجود آوردن آن را نه به خودش و نه به مخاطبین که به خود اثر مدیون است. 
دوم، اهمیت ارتباط یک طرفه غیر " اینتراکتیو" است، به این معنا که ارتباط به نوعی باشد که مخاطب فقط بشنود و ببیند و بخواند و مستقیم پاسخی نداشته باشد. کتاب مثال غایی ارتباط یک طرفه است. حال، در مورد مطالب آن لاین، امکان ارتباط دو طرفه هست ولی این الزام آور نیست، یعنی کماکان عده ای می آیند و می خوانند و مستقل از اینکه خوششان بیاید یا نه، می روند. اگر خالق اثر بداند که عده ی زیادی هم چنین می کنند و حتی اگر خوششان بیاد بدون لایک و کامنت می روند، برداشتش از این عددها متفاوت می شود. در مثال کتاب اما تعداد فروش تا اندازه ای فیدبک خوبی از محبوب خلق شدن است ( هرچند که محبوب خلق شدن الزاما دلیل بر قوت آن اثر نیست). نتیجه ی این حرف تا اندازه ای این است که این انتشار مطلب به صورت آن لاین تا اندازه ی شتر گاو پلنگ است و بازخوردی که آدم می گیرد کلا ربط چندانی به درجه ی محبوبیت عمومی و از آن مهمتر به کیفیت اثر ندارد.

سوم، همبستگی ای است که در میان نوع نوشتن ها و احوال آدم ها می بینم. حرف اول این است که آدم معمولا اگر با خودش و زندگی ش در صلح باشد، مطالب شخصی زیادی در فضای عمومی پخش نمی کند. منظورم از فضای عمومی، فضایی فراتر از خانواده ی نزدیک و فضای دوستانه ی زیر حداکثر 5-6 نفره است. دلیلم هم برای این ارتباط معنایی برقرار کردن بین " در صلح بودن" و " مطلب شخصی در فضای عمومی منتشر نکردن" این است که اکثر همین افراد در فضای عمومی دست به چنین کاری نمی زنند و این رفتار غیریکسان می تواند از آن رو باشد که فضای آن لاین کمی این ابراز را آسان تر کرده است. انگار جای یک چیزی خالی است که تعداد لایک ها و کامنت ها قرار است پرش بکند، انگار این مخاطب را ندیدن و رو در رو درد دل نکردن  هیچ کدام از این رفتارها اما دلیل بر خوب و بد بودن نیست، نه ابراز کردن و نه نکردن، نه در صلح بودن و نه نبودن، نه به اشتراک گذاشتن نه نگذاشتن.

چهارم: احوال اینهایی هست که چیزی منتشر نمی کنند. هرچه حساب کردم دیدم هیچ قاعده ای نمی توانم برایشان ببافم. به اشتراک نگذاشتن می تواند دلایل بسیار داشته باشد و شما اگر از آن دسته ی به اشتراک نگذار هستید، خودتان بهتر دلیل خودتان را می دانید. تنها دو نکته در این جا وجود دارد، اول انکه به اشتراک نگذاشتن یا بهتر بگویم، سکوت کردن، خودش یک سیگنال معنا دارد است که هرچند به تنهایی نمی تواند اطلاع دقیقی از حال یک فرد بدهد، در کنار سایر مشاهدات می تواند به یکی از چند دسته رفتار کلی ختم بشود.

آخر: اینها همه حرف پراکنده است. با مشاهده از فضای آنلاین کسی نمی تواند کسی را بشناسد. این حرفها اگر فایده ای داشته باشند این است که هر کس در مورد خودش مشاهده کند و ببیند کجا قرار دارد و حال و رفتارش چه گونه است. مشاهده از فضای آن لاین را بگذارید زمین، بروید هر کس را می خواهید بشناسید از روبرو بشناسید یا که اگر برایتان مقدور نیست، توهم انلاین نزنید. خلاص

Sunday, November 30, 2014

زندگی بال و پری دارد

از عشق اگر بازگشتن کاملی متصور نیست، از مرگ بازگشتی ممکن نیست. خوب که نگاه می کنم مرگ جذاب ترین بخش زندگی است.

به حوالی تولدم که می رسد، حالم کمی عجیب می شود. تا مدت ها نمی دانستم، چرا، فقط آن چند روز گوشه کناری مخفی می شدم، به حال خودم. امسال پیش آمد که در آن ایام کمی در احوالات خودم نگاه کنم، دیدم که انگار این روز می خواهد بیشتر از هر چیز این نکته را حالی ام کند که من روزی به دنیا آمده ام، یعنی قبلترش نبوده ام، یعنی این دنیا مستقل از من بوده است، یعنی این دنیا مستقل از من خواهد بود، یعنی یک روز من از این دنیا می روم. نزدیک شدن به این درک که این دنیا مستقل از من خواهد بود ترس دارد.

نشستم در این مدت، به بزرگداشت مشاهده ی این ترس، چند مستند در مورد "مرگ" دیدم. اولی، از زندانی در ایالتی جنوبی بود که زندانیان حبس ابدی زیاد دارد و تعداد قابل توجهی در زندان از دنیا می روند. بخشی در زندان داشتند که تمرکزش برای مراقب از زندانیان با حال وخیم بود و زندانیان جوان، بعد از گذراندن دوره ی کوتاه آموزشی، به عنوان داوطلب مراقبت از این زندانیان بیمار را به عهده می گرفتند.

دیدن داستان آن زندانیان مریض، عجیب بود ولی همراه شدن با آن جوانان محکوم به مرگ در زندان، عجیب تر. ترکیب فوق العاده ای از مرگ و زندگی داشتند، ناباورشان می شد، افتاده و فروتن می شدند، مهربان می شدند.

مستند دیگری در مورد " مرگ با شرف" یا death with dignity، بود، همان قانونی که به بیماران ناعلاج این امکان را می دهد که این گزینه را داشته باشند که با دارویی سمی، مرگ خودخواسته داشته باشند. برای آنها دیگر داستان در لحظه مردن نبود، همیشه می توانستند یک روز یا چند روز دیگر زنده بمانند ولی اما درد زندگی ماندن برایشان زیاد بود. در ماه های آخر سفرهای نرفته را می رفتند، در روزهای آخر وسایل شان را به دوستانشان هدیه می دادند و جاهای رفته را برای بار آخر زیارت می کردند،  در دقایق آخر عزیزانشان را بغل می کردند و می بوسیدند، و در لحظه های آخر، قبل از از هوش رفتن، از نرمی و زیبایی مرگ زمزمه می کردند.

انگار تند شده ی زندگی بود، همه می دانیم که یک روز می میریم و در عین حال مجبور نیستیم امروز بمیریم. همه درد زنده ماندن را می کشیم. با این حال، این بیماران برتری بر حال ما زنده مانان داشتند و آن این بود که جز برای بردن آن لذت های ناب، زنده نمی ماندند. درد شان و ددلاین شان آن قدر جدی بود که جز برای لذت بردن از تک تک لحظاتشان، صرفه ای برای زنده ماندن نبود و همین، زندگی شان را خوب و بی استرس می کرد.

صفر و یک نیست اما من فکر می کنم ایراد این عمرهای ما این است که نه آن قدر کوتاه است که ما در هر لحظه، کوتاهی ش جلوی چشم مان باشد و در نتیجه به لحظه لحظه اش واقف ببریم، و نه بی نهایت است که با خیال راحت مصروف به غم و غصه و گندش بکنیم و همیشه فرصت جبران داشته باشیم. با این حال، این " فهمیدن " این واقعیت، که مرگ مان نزدیک است، به زندگی شاید که معنا بدهد. من فکر می کنم اگر که برای خودمان حق خودکشی قایل باشیم، زندگی لذت بخش تر و جذاب تری را تجربه می کنیم چون حس می کنیم که " مجبور" به زندگی نیستیم و حتی اگر ما از این گزینه ی خودکشی استفاده نکنیم، خود مرگ به سراغ مان می آید. من فکر می کنم که خوب است که مرگ را در زندگی مان داشته باشیم و با آن برخورد کنیم. با حضور وسیع مرگ، زندگی مان به نحوی واقعی اوج می گیرد.

Friday, November 21, 2014

چیزی نیست.

شما را نمی دانم ولی من به شخصه تازه فهمیده ام که دنیا ملک مشاع نیست. هر کس، روح خودش را دارد، جسم خودش را دارد، مایملک خودش را دارد. این دنیا طراحی نشده که آدم ها به فکر کم کردن محنت جمعی و افزایش سعادت جمعی باشند. هرکس به فکر خویش است. چرا اخه؟ احمقانه نیست؟ هرچه هست از گور دوراهی زندانی ها بر می اید. آدم گاهی از دل تنگی خوابش نمی برد.

------------
این نوشته مقدمه ای بود بر یک تگ جدید: چیزی نیست، فقط دلم گرفته است.

Thursday, November 20, 2014

در مذمت شادی یابی

در اینکه کمبود "چیزی" هست و ما همه، یا که اکثرمان، از نبود آن چیز، هرچیز که هست، رنج می بریم، شکی نیست. اسمش را می گذاریم شادی، که الزاما اسم اشتباهی هم نیست. لکن اما من فکر می کنم این جستجو برای شادمانی، تلاش باطل است. عرض می کنم چرا. فرض اصلی حرفم این است: هرچیز که به طبیعت، و یا بهتر بگویم: به طبیعت خودش، نزدیک باشد، "بهتر" است، چون چیزی جز روشی که طبیعت دارد در بلند مدت ماندگار نیست.

بگذارید اینجور شروع کنم: آیا کوه ها و دشت ها، حیوانات، گیاهان شاد یا غمگین هستند؟ جواب این است: خیر یا که حداقل نمی دانیم. آنقدری که ما می توانیم بفهمیم، اجزای طبیعت نه خوشحال هستند و نه ناراحت. این صفت ها حالاتی اند که ما به ایشان نسبت می دهیم. آنها در حال طبیعی خود " هستند". در مورد ما اما شادی و غمگین بودن بخشی از وضع طبیعی است. همین که ما نسبت شادی و غم به خود و سایرین می دهیم نشان دهنده ی این است که شاد یا غمگین بودن بخشی از بودن طبیعی ما به عنوان ادمی زاد است.

کلمه ی اصلی جمله ی قبل "طبیعی" است و حرف اصلی من این است که بخش خوبی از رفتارهای شادمانه که ما امروزه تجربه می کنیم، از حلقه ی رفتار طبیعی ما نشات نمی گیرد و برای همین، فایده چندانی ندارد. بگذارید منظورم از " حلقه ی رفتار طبیعی " را با یک مثال توضیح بدهم که همان آب ریختن در چاه خشک باشد. شرایط باید به گونه ای باشد که چاه مربوطه خودش آب داشته باشد. اگر در آن آب بریزید، ممکن است قدری، تا زمان محدودی، آب داشته باشد ولی با این آب ریختن ها در چاه، چاه آب دار نمی شود. مجموعه ی باران ها و سفره های اب زیرزمینی و عمق و غیره است که " حلقه ی رفتار طبیعی" آن چاه را مشخص می کند. شاید تنها کاری که بشود برای آن چاه کرد، نه آب ریختن در چاه، بلکه عمیق کردنش باشد به نحوی که حلقه رفتار طبیعی اش منجر به آب داشتنش بشود. در نگاه اول اما ربط چندانی بین آب دار کردن یک چاه و عمیق کردنش وجود ندارد، مگر آنکه کسی از دینامیک آب های زیر زمینی و چاه و غیره سر در بیاورد.

بخش خوبی از شاد بودن امروزه ما هم به همین شکل خارج از حلقه ی رفتار طبیعی ش است. یا اینکه ادایش را در می آوریم. رفرنس؟ این همه دوربین خفن که قرار است رنگ ها براق جلوه بدهند بلکه عکس های مان آنقدر قشنگ بشود که به جای نگاه کردن به زندگی، به عکس هایش نگاه کنیم. رفرنس؟ مجموعه عکس های آدم های ظاهرا شاد موسوم به فیس بوک.  رفرنس؟ پارتی های شاد که آدم های درونش هر یک در تنهایی اش غمگین است و از فرار از غم رو به " پارتی" می آورند. 

یا اینکه سر خودمان را به بازی گرم می کنیم، یکی فیلم"باز" می شود، یکی الکل و سیگار "باز"، یکی عکس"باز"، یکی دختر یا پسر"باز"، یکی کتاب" باز"، یکی وبلاگ"باز"، یکی غذا "باز"، یکی نوشتن" باز"، یکی کار"باز"، یکی موفقیت" باز"، یکی مقاله "باز"، یکی استارت آپ " باز"، یکی عرفان و معرفت" باز"، یکی عشق" باز". مسلم که هیچ کدوم از این ها بد نیستند، مسلم که هر کسی علاقه ای دارد و باید و شاید که پی بگیردش. نکته اش، شیوه ی برخورد آدم با این فعالیت های محبوب است. اینکه از روی فرار از غم و افسردگی و با حال "نیاز" و " ترس" به سراغش بروی تا سرت را گرم کند و برای کمی هم که شده غم و افسردگی و استرس و هرآنچه بد است، فراموش کنی. یا که از روی شادمانی، با استغنا، پی اش را بگیری. اگر که می نویسی یا می خوانی یا عکس می گیری، یا کوه می روی، یا عبادت می کنی، هر آنچه می کنی، به التماس یک ذره رهایی نباشد، به التماس " شادی" نباشد. به حال غنا باشد، نه که دربندش هستم، که برای خودش می خواهمش.

حرف دیگرم این است که کلا این کلمه ی شادی توجه بیش از اندازه گرفته است، overrated شده است. شادی، مسلم که بخش مهمی از یک زندگی خوب، خوب با هر تعریفی، است، لکن به مثل بچه ای که خیارشور کنار جوجه کباب را دوست دارد و مدتی است نخورده و نمک بدنش هم افت کرده و الان برای خودش ماموریت ساخته که تمام ظرف های غذای دنیا را از خیارشور پر کند، شادمانی هم تبدیل به پارامتری شده که همه می خواهند به هر قیمت که شده بالا ببرندش. شادی یک پارامتر در حلقه ی رفتار طبیعی بدن و روح ما است، بخشی از یک سیستم طبیعی.

سیستم های طبیعی بافر تر از این حرف ها هستند که بشود تعادل فعلی شان را به طور بلند مدت با قرص و دواهای مکمل درست کرد. اگر ویتامین دی بدن شما کم است، این نشانه ی عدم تعادلی عمیق تر از خود ویتامین دی است. می توانید مرتبا قرص ویتامین دی بخورید ولی اگر می خواهید قضیه را بلند مدت حل کنید، احتمالا باید تغییری در اساس زندگی تان به وجود بیاورید، در شیوه ی تغذیه، خواب، فعالیت بدنی، به قولی باید " لایف استایل" تان را درست کنیم. با قرص ویتامین دی، ممکن است یکی از نشانه های آن " لایف استایل" نامتعادل درست بشود، ولی آن عدم تعادل خیلی جاهای دیگر ضربه اش را می زند. مثل تب که یک نشانه از بیماری است، در عین حال که باید کنترلش کرد، از بین بردن زوری اش نه برای بدن خوب است و نه نشانه سلامت. کمبود شادی هم همین جور است. با تکه های کوچک شادی نمی شود آن عدم تعادل اساسی را که ما نمودش را به شکل کمبود شادی می بینیم، از بین برد.

حالا چه کار کنیم؟ فکر کنم هیچ، هیچ کار خاصی نکنیم. همین جوری عادی زندگی کنیم. طمع برای هیچ چیز از جمله شادی نداشته باشیم. نه بکشیمش نه هلش بدهیم. شادی را رها کنیم،خودش به سلامت و تعادل در کنار سایر چیزها باز خواهد گشت. از ناشاد بودن نترسیم، از خستگی و تنهایی نترسیم. گفتنش ساده است و انجامش چیز دیگری است.

پی نوشت: با خودم در خیال خودم می گویم فکرش را بکن اگر روزی آدم بتواند بدون نیاز و ترس، بنویسد، کوه برود، چایی دم کند، عشق بورزد. می دانم که نه می شود فکرش را کرد، نه خیالش را.




Wednesday, November 19, 2014

روزهای نارنگی

سابق بر این درفت ایمیل م پر بود از نامه های نوشته و ارسال نشده. بعدتر شد نامه های نیمه نوشته در درفت

این روزها، از لیست چت آشنای سبزی را پیدا می کنم، روی اسم ش کلیک می کنم و آنقدر دل دل می کنم برای یک سلام و می روم و می آیم که سبزش، نارنجی می شود.

Tuesday, November 18, 2014

فورست گامپ

هربار که این فورست گامپ را می بینم، حالی به حالی می شوم. نمی دانم چه ملغمه ای از کمدی و تراژدی ساخته. به قول خودش ماما همیشه مثالی پیدا می کرد که فورست آن مطلب را خوب بفهمد، خوب خود فورست با من چنین می کند.

از مردن مادر و جنی بگیر، تا آن نگرانی ظریف که نکند فورست کوچک خنگ باشد، از غیرت فورست، تا خوش بخت شدن لوتنت دَین و معرفی کردن جنی " لوتنت دَین، دیس ایز " مای" جنی".  جواب فورست در مورد ترس از ویتنام" گاهی باران قطع می شد و ستاره ها معلوم می شدند و بسیار زیبا بود" و ادامه حرفش از قشنگی طبیعت هایی که دیده است. " ای ویش آی واز در ویت یو" ... " یو ور"... نمی گذارد بی شرف ادم در غم داستان فرو برود، اینقده که همه جانبه است. نمی گذارد خیلی بخندد اینقدر که واقعی است. 

کاشکی می شد من هم مثل فورست بودم، به روان بودن این ادم بعد از تمام اتفاقات غبطه می خوردم. تنها جایی که خطاب داستان دوم شخص می شود خطاب به جنی است، وقتی که مرده است...

You died on a Saturday morning ... 

بعد حرف از قسمت و قضا و قدر می زند  و اینکه ترکیبی از قضا و قدر و تصادف است ولی ناگهان می گوید:
"but" I miss you jenny 

در انتها هم پری به پرواز در می اید، انگار نه انگار که خبری بود
----------------

ادم برای اینکه عاقل باشد مجبور نیست همیشه فکر کند... آدم برای اینکه عاشق باشد، مجبور نیست همیشه در عشق باشد
 

 


'

Sunday, November 16, 2014

دوگان های ارزشی

در مدل سازی ریاضی می گویند که هر مسیله، یک دوگان دارد. این دوگان چیزی شبیه به همان همزاد است، مثل همزاد در فیلم حسن کچل. مسیله ی دوگان همه چیزش خلاف مسیله ی اصلی است، به جز جوابش. به قول دیگر، شما اگر یک مسیله ی را حل کنید و مسیله ی دوگانش را هم حل کنید، جواب هر دو یکی خواهد بود. برای همین است که در برنامه ریزی ریاضی گاهی به جای اینکه یک مسیله را حل کنند، دوگانش را حل می کنند یا حداقل با حل نصفه نیمه ی دوگانش، یک حد بالایی یا پایینی برای جواب پیدا می کنند. جواب بهینه ی چنین مسیله همیشه بر روی مرز نازک بین دو فضا اتفاق می افتد.

من فکر می کنم که بعضی از مفاهیم این دنیا هم چنین رابطه ی دوگانگی با هم دارند. نقطه ی بهینه ی هر کدام در مرز تعادل با دیگری اتفاق می افتد. مثلا شادی و آزادی. بیایید فرض کنیم که آدم های این دنیا را به دو دسته ي شادی/خوشی طلب و آزادی/معرفت طلب می توانیم تقسیم کنیم، به این معنا که یا شادی و یا آزادی را در اولویت ارزش ها و زندگی شان دارند. در این صورت ادعای من این است که ایشان به هدف اول شان نمی رسند مگر آنکه گوشه ی چشمی به دومی داشته باشند. مثلا کسی که برای رسیدن به شادی از معرفت کناره بگیرد و فقط " خوش" باشد و به دنبال لذت باشد، از بخش قابل توجهی از شادی محروم می ماند و آن شادی ناشی از آزادی از نادانستن است. به همین منوال، آن کسی که به دنبال آزادی و معرفت است و از شادی و خوشی به کلی کناره می گیرد، مثلا می رود مرتاض می شود، از بخشی از معرفت که در شادی تنیده است محروم می ماند. انکار شادی همان قدری با آزادی/معرفت در تناقض است که بنده ی شادی بودن و تنها به دنبال شادی بودن.

مثال دیگرم، مومن بودن و رحم داشتن است. من ایمان را باوری می دانم که بر اساس ارتباطش با فطرت آدم و درون هر کس شکل گرفته است. به قول دیگر، آن ایده اولوژی بعد از آنکه با فطرت انسانی هم زاد شد، تبدیل به ایمان می شود و این ایده اولوژی می تواند دینی، اخلاقی، و یا انسانی ( مبتنی بر ارزش های انسانی و نه الزاما دینی ) باشد. زیبایی ایمان هم از هم-آهنگی اش با درون آدم است. درون ادمیزاد، اگر که درست بشنویمش، رحم دارد ( براساس تحقیقات روانشناسی، حداقلش این است که در حال های روانی نسبتا سالم این "رحم" در انسان و میمون ها قابل مشاهده و تکرار پذیر است). ایمانی که از درون بیایید نمی تواند که بی رحم باشد. برای همین است که ایمانی که منجر به رفتارهای خشن، چه در سطح فردی و یا اجتماعی، بشود، از کمال مطلوب ایمان به دور است. از سوی دیگر هم، آدمی که رحم دارد، به سبب ارتباطی که با درونش دارد، خواهی و نخواهی آن رحم را به سایر ارزش ها می بایست که تعمیم بدهد تا به کمال رحم برسد. این تعمیم رحم به سایر ارزش ها، همان ایمان در شکل واقعی اش است.

از جمله بندی های شبه فلسفی که بگذریم، خلاصه اش این است: برای خیلی از کارهای خوب احتیاج به یک فلسفه ی ارزشی پیچیده برای فهمیدن خوب و بد نداریم. همین قدر که به خودمان و سایرین رحم کنیم، خیلی خوب است. رحم کنیم.

بودن

دلم كه تنگ مي شود پر از خيال مي شوم
به برگ تشنه ژاله اي تر از محال مي شوم 

به دشت هاي خاطره چو بغض ابر بشكنم
رها چو حس قطره هاي بي وبال مي شوم

به باغ اندرون من كه گردباد مي شود
پر از نگاه خويشتن به حالِ حال مي شوم

خيال، بال من شده است و فكر، بادبان من
به هر هجوم باد ه رهروي زوال مي شوم

نخ تمام بادبادكان به دست كودكي است
به يمن باز ديدنش جدا ز بال مي شوم

نشسته بر زمين خشك  بودن ي كه واقعي است
ز بادبادكان رها، همه مجال مي شوم

غبار ترس را ز روي درد هاي كهنه ام
بگيرم و بريده بند از اين كمال مي شوم

اميد و سعي و صبر هم ز رنگ و بو فتاده اند
رميده زين همه نقوش پر مقال مي شوم

سكوت كن، سكوت كن، ولي نه، چون نمي شود؟
سكوت، زخمه اي به درد و من قوال مي شوم

پست اول از طبقه ی سی ام.

به تصادفی شیرین، دوستانی صمیمی در قریه ی توبینگن در آلمان دارم و ایشان هم بنا به تصادف زیبای دیگری، با مجید بهرامی، بازیگر تیاتر که تا همین دیروز درگیر سرطان بود و امروز دیگر نیست، دوست های صمیمی بودند. من به برکت این رفاقت های فیس بوکی از مجید بهرامی عکس زیاد دیده ام. اینقدر معلوم است که آدم با روحیه و قوی و صاحب دلی بوده است. به عکس هایش نگاه می کنم. یک پارچه شادی و تحرک و رنگ و مبارزه و خارق العاده بودن و یا حتی عشق است. این همه اما دیگر، نیست. بود، خوب هم بود، اما دیگر... نیست.
-----------------------------------------

به تصادف امشب در جمعی بودم که به جز صاحب خانه ها، دیگران را نمی شناختم. یکی از مهمانان، جوانی هم سن خودم، شاکی و خسته از روزگار بود که چرا خارج، اینقدر غربتش زیاد است، چرا رویاهایش و برنامه هایش از بین رفته است، چرا قریه اش از بین رفته است، چرا دنیا ناعادلانه است و از این دست. خودم را در حرف های او می بینم و بی اختیار، مثل بچه هایی که در جلوی دوربین تلویزیون تمام کارهای خوبی را که عمرا در حالت عادی نمی کنند ولی در کتاب هایشان خوانده اند را شمرده-نفس می گویند، می گویم که " بله باور کن دنیا جای ناعادلانه ای است. حالش را ببر که بین بدبختی های دنیا، خوبترین هایش نصیب ما شده. با بی شرفی دنیا به صلح برس."، از این دست مزخرفات که یکی باید به خودم بگوید. بزرگترهای جمع هم با حال سنگینی تماشایم می کنند. خودم هم احساس می کنم که گفتن این حرف ها حماقت است ولی خوب ایرادی ندارد، دلم می خواهد این حماقت را هم انجام بدهم. خودم از تماشای خودم و آنچه در دلم اتفاق افتاده به سکوت می افتم. من در حال حماقت، " هستم".
-----------------------------------------

در راه، امروز، با دوستی موسیقی سنتی گوش می کردیم و او که سواد خوبی در موسیقی سنتی دارد، درس ظرایف می داد. گفت:" موسیقی سنتی اساسا برای اینکه احساسات را تحریک کند، نیامده است. موسیقی براساس معرفتی شکل گرفته که بسیار عمیق تر از احساسات باید عمل می کند. غم و شادی می آید و می رود، سوال اینکه چه ردی از خود در عمق باقی می گذارند." مستقل از صحت و رد حرفش، برایم شیوه ی بدیعی در نگاه کردن به موسیقی بود.
-----------------------------------------

ساعت از نیمه شب گذشت. دارم  قریه من فریدون فروغی می شنوم و عکس های این دوست مرحوم نادیده را می بینم. امشب من سی ساله شدم. "گذشت و من، زندگی کردم" ولی این حرف شاید آنقدر مهم نباشد. من می دانم که من هیچ دلیلی ندارد که جای مجید بهرامی نباشم، من هیچ برتری بر او ندارم که لایق حیات باشم. دنیا ناعادلانه است. ولی خوب، به قول آن دوست، " وقتی که سرطان داشتم، زندگی خیلی لذت بخش تر بود چون ساده تر بود". نمی دانم، شاید یک روز هم نوبت من بشود، شاید هم تا نود سالگی بل بیشتر زندگی کنم. شاید درد زیاد ببینم شاید هم نبینم و همه چیز خوب و لذیذ باشد. امروز در تولدم، بعضی آدم ها بودند و محبت کردند، بعضی نبودند و محبت کردند و بعضی هم از بیخ یا نبودند یا که نکردند. خنده دار آنهایی که به زور محبت کردند. دیروز هم روز پر از استرسی بود و به سختی و تنهایی گذشت. هم دیروز گذشت، هم امروز گذشت. فکر کنم جزییات هیچ کدامشان، مهم نباشد. مهم این است که من در هر لحظه شادی و غم ام را به آغوش بکشم و از این هم فراتر یا که فروتر بروم و حالا چه شاد و چه غمگین، چه در جمع و چه تنها، چه با سرطان و چه بی سرطان، "باشم". می فهمم که اگر سرطان بگیرم، اینقدر راحت این حرف را نمی زنم، با این حال این به درستی حرف تردیدی اضافه نمی کند. شک نکن که حتما این لحظه ها تا اندازه ی خوبی از یادم خواهد رفت ولی رد خوبش، همان تجربه ی "بودن" حالا چه در حال خوب و چه بد، تا آخر دنیا برایم می ماند. مهم همین عمری است که در لحظه می گذرد. تنها همین است که هست. بقیه " مفهوم" هستند، الان ذهن شما از این نوشته  پر از مفهوم است. هیچ چیز نیست، تنها همین لحظه که چشمان من یا شما دارد " این" کلمه را می خواند، هست.
-----------------------------------------

ببخشید اگر اضافه بر دهنم حرف می زنم. هنوز نمی دانم چرا به این ابراز نیاز دارم. شاید بخش بزرگترم دارم بخش کوچکتر را نصیحت می کند.. شاید از خر تو خری این دنیا هنوز در شوک و تعجبم، هرچند می خواهم انگار که دیگر در شوک نباشم و دنیا را آن جور که هست بپذیرم.

حقیقت اینکه من  بعضی وقت ها قدر لحظه را می دانم، من بعضی وقت ها قدر بودن را می دانم، ولی در عین "حال" اما ، در بلندای سی سالگی، من بعضی وقتها بسیار خیال دارم. من بعضی وقتها بسیار رویا دارم. ایستادن بر سایه ی این دوگانگی " حال و بودن" و " رویا و خیال" و تماشایشان، نقطه ی عطف سی سالگی من است.


Saturday, November 15, 2014

یک جرعه ایمان برای درکِ بودن

داشتم با خودم فکر می کردم چقدر اتفاقات در زندگی هست که با برداشت عقلی، intuition، ما جور در نمی آید ولی در عمل، اتفاق می افتد. مثلا مریض شدن ها، اینکه آدم باور نمی کند خودش و یا نزدیکانش مریض بشوند. یا حتی خوب شدن ها، انگار گاهی کسی را آن قدر در بیماری می بینیم که باورمان نمی شود روزی خوب بشود. یا مثال دیگر، همین کندن ها و رفتن ها، آدم انگار باورش نمی شود که واقعا سال هاست در کشور دیگری است، انگار حال درون، همان هوای ایران را با کمی تغییر نگه داشته است و هر بار تعجب می کند که واقعا آیا "این" در حال اتفاق افتادن است ؟ و سال ها شاید طول بکشد که آن ادراک درون این چیزها را درک کند.

از همه سخت ترش، همین " بودن" است. یک لحظه نمی توانیم با خودمان تنها باشیم، مگر خدای نکرده یادمان نیاید که هستیم. این دردِ ادراکِ بودن، یعنی که من الان هستم، روزی بوده که من نبوده ام و روزی خواهد بود که من نباشم، احساس عجیبی است. بودن، به قول سهراب سپهری، بنا به تعریف با تنهایی همراه است. آدم کمی که نسبت به " من" اگاه می شود، انگار به عمیق ترین چاه درونش نگاه می کند، چاهی که به ریشه هایش زیر خاک می رسند، چاهی که هر روز از آن بالا می رود و هر شب کنارش می خوابد، چاهی که یک روز باید از نردبان آن برای همیشه تا اخر، تا خاک، پایین برود. 

غم دارد اما، شکوه غریبی هم درش تنیده شده. فکر انگار از ترس، چیزهایی را برای ما مخفی می کند. انگار این حقایق را کتمان می کند که زندگی راحت تر جلو برود. به طور موقت، احساس خوشی را به آدم می رساند، سر خوشی ناشی از ندانستن. دانستن در ابتدا حال آدم را بد می کند، خیلی بد. در ادامه اما شاید قدری ادراکی از جنس لایه های عمیق تری از عقل، مثلا بگویم ایمان، لازم است که به خودم، نردبانی که از آن به بالا آمده ام و تمام اتفاقات نادری که عقلم باورشان ندارد نگاه کنم. تا ببینم که همان جور که از اساس، بودنِ من عجیب اما واقعی بوده، در مقیاسی کوچک تر تمام اتفاقات به ظاهر غیر قابل باور دیگر هم، عجیب اما واقعی است. این حرف ها سخت تر از آن هستند که عقل، بیچاره، بخواهد دریافت شان کند. ادراکی درونی تر، شاید بگویم: ایمانی تر، لازم است.

به مقیاس برداشت عقلی من، غریب است اما یک روز شاید من در محیطی باشم که کسی را دوست خواهم داشت و داشته خواهم شد، یک روز جاهای ندیده ای از دنیای درون و دنیای بیرونم را می بینم، یک روز شاید واقعا آدم دیگری را به این دنیا می آورم، یک روز واقعا شاید عزیزانم در این دنیا نباشند، یک روز به شناخت و آرامش عمیق خواهم رسید، و یک روز هم...  من نخواهم بود.

جرعه ی ایمان در یک بامداد لطیف در حال تماشای طلوع  آفتاب از بالکن طبقه ی سی ام این ساختمان لازم است که آدم حداقل بخش هایی از کمدی، تراژدی و درام زندگی اش را یک جا و در یک نفس درک کند. 

Friday, November 14, 2014

دور چون با عاشقان افتد، تسلسل بایدش.

صبح، ساعت 6 و خرده ای، نشسته ام پشت به دیوار و به داخل اسکایپ خیره نگاه می کنم. کلاه پشمی قهوه ای روشن رنگی بر سرم هست و تی شرت زرد زردآلویی کهنه ای بر تنم. دل-آشنایی حرف از دیده ها و شنیده های سیر و سفرش می زند. آفتاب از پشت سرم در پنجره در صفحه ی اسکایپ آرام طلوع می کند. خطوط زرد آفتاب و رنگ روشن-قهوه ای کلاه و زردآلویی پیراهن و خرده ریش های طلایی ام هم ساز می شوند و تصویر چروک نرمی را بر صورتم می اندازد. به خودم و دوستم و سفرم نگاه می کنم و به صورتم که انگار در این طلوع، سی سال دیگر "هم" بزرگ شده است، یا که پیر. لبخند نرمی بر صورتم، چشمانم هم آرام، از لپ هایم اما تپش می آید.

 به بهانه ی بخشی از گفتگویم در اسکایپ، بر شانه ی خودم می زنم، آرام در دلم می گویم: به همین منوال، به همین هم-آهنگی، یک بار دیگر "هم" سی ساله خواهم شد.


Sunday, November 9, 2014

آرام

فالگیر گفت به آرامش می رسم 
وقتی که آبجویی را در کنار ببینند 
بال های داغ من

The fortune teller said I'd find peace
when may see a beer within reach
my hot wings.

آرزو

به سلامت نشسته بر کرانه ای
به بالای فهرست آرزوهایم مرضی دارم:
گشادی دریچه قلب. 

Friday, November 7, 2014

در مذمت مهرباني (٢)

من فرض مي كنم كه ما همه موافقيم كه بين مهرباني و ضعف يك همبستگي زماني برقرار است. يعني اكثر آدم ها در زمان هايي كه ضعيف ترند، نسبت به خودشان در ساير زمان ها مهربان ترند. 

اين به اين معنا نيست كه اگر فردي را ديديم كه مهربان است به اين نتيجه برسيم كه از روي ضعف، به مهرباني رسيده است و يا اينكه حتي ذهن مان به سمت مشاهده ي " ضعف" در آن فرد متمايل بشود. اين به اين معناست كه 
١: نكته اي را در مورد بني بشر و كاربرد مهرباني بفهميم. خلاصه اش اين است: ادميزاد اين گونه است كه افزايش ضعف در او به طور طبيعي منجر به افزايش مهرباني مي شود. اين مشاهده به خودي خود، نه خوب است و نه بد، بلكه تنها يك مشاهده است.

٢: هركس مي تواند اين همبستگي بين مهرباني و ضعف در خودش را به صورت يك رابطه ي علّي و معلولي بررسي كند و ببيند آيا مهرباني ش ريشه اي در ضعف دارد يا نه. فرق قضاوت علّي در خود و قضاوت علّي در سايرين اين است كه هركس فقط به نيات و حالات دروني خودش دسترسي دارد. به قول ديگر، روح آدم آنقدر پيچيده است كه بنا به تعريف نمي شود با مشاهده ي رفتار يك فرد به نيات و ريشه ي علّي رفتار وي پي برد. 

در جملات بالا اگر مهرباني را با عشق و ضعف را با ترس جابه جا كنيم، عبارات فوق الذكر درست خواهند بود. حقيقت اين كه من نمي دانم كه آيا مهرباني بدون ضعف و عشق بدون ترس مي تواند كه وجود داشته باشد يا كه خير. بعضي مي گويند مي تواند. حداقلش اين است كه حتي اگر كه باشد، تا با ضعف و ترس به صلح نرسيم، خبري از آن مهر و عشق بي پيرايه نخواهد بود. 





Thursday, November 6, 2014

امر محال

لذت عجیبی در " امرمحال" مخفی است. تمام آن لحظاتی که با خودتان می گوید " وای فکرش را بکن اگر میشد.." ذره ای از همین لذت را می برید. وقتی که آدم دست به امتحان امر محال می زند، احساسی غیر عادی دارد،  احساسی که هیچ وقت نیست، انگار فرصتی پیدا می کند که از زندگی عادی بیرون برود، از محدوده ی فضا و زمان برای یک لحظه هم که شده بیرون بپرد. 

نمی گویم که درست بود یا که غلط ولی فکر می کنم آنهایی که یک عمر کیمیا گری می کردند شاید از چنین لذتی بهره مند می شدند. من فکر می کنم امام حسین هم شاید چنین لذتی برد. کاشکی می شد که خطابی به مانند ترس و لرز را برای حسین نوشت.

Wednesday, November 5, 2014

این چه گا در حکمت است؟

بعضی وقتا، کرَم خدا، بعضی ها می افتند تو چاهِ بزرگ شدن... هی می خوردند زمین که مرد بشند... هی می خورند زمین که مرد بشند...

هی بزرگ می شند... هی بزرگ می شند.

Thursday, October 30, 2014

رها کردن رشته ی سبز و نرم دوستی

دوستی داشتم که عزیز بود و هست. به من لطف فراوان داشت و مهر فراوان ورزید و در سختی های اخیرم کمک بی انتظار زیاد کرد. این دوست ناگهان اما ... رفت. از کاروانش آتشی به منزل دل من ماند. نه جواب داد، نه توضیح، نه حرف. حق داشت، خسته شد شاید... نمی دانم. 

این " نمی دانم"  محل درد می شود. این سختیِ سوال که چه شد، چرا چنین شد، و از این دست، آن قدر ذُق می زند که گاهی نفس آدم را می بُرد، آن قدر می ُبرد که آدم می ُبرد. اگر منِ سابق بود، آن قدر درد می کشیدم و صبر می کردم که یا طبیعی فراموش ش کنم، که این اتفاق هیچ وقت به طور خوب نمی افتند و به صلح نمی رسد، یا اینکه آن فرد بیاید و حرفی بزند. منِ امروز اما کار دیگری را می کنم: 

هربار که یادش می افتم و دردم می گیرد، خودم را در کنار اقیانوس و رشته ای سبز و نرم و مهربانِ دوستی را تصور می کنم که از من تا آن سوی دیگر اقیانوس که او نشسته است کشیده شده. مهربانی هایش را به یاد می اورم و آن رشته ی شفیق را در خیالم با نرمی می گیرم، به مهر می بوسم، به چشم می گذارم، و آرام و با لطافت ...  تار و پودش را از هم جدا می کنم... می بُرمش.... سر دیگرش را به آب اقیانوس می اندازم که آب با خودش تا او ببرد. سر نزدیک این رشته هم، یادگاری است که از این دوستی بر قامت من گره خورده است، این تکه طناب سبز و نرم و مهربان با من و برای من تا همیشه ی دنیا خواهد ماند. 

او هزار خوبی به من کرد و یک اشتباه. اشتباه این بود که بی صدا، بی حرف، بی خداحافظی رفت. من صد البته که این یک سختی را به آن همه مهربانی می بخشم. بخششم اولا که فایده اش برای خودم، و دوم، کمترین هدیه ای است که می توانم به آن دوست بدهم.  شما را نمی دانم، من به این نفس ِ گرمی که از خودم برای سایرین به جا بگذارم و یا سایرین بر من به جا بگذارند ایمان دارم. فکر می کنم که کارما یا دعا یا هرچه اسم ش هست، وجود دارد. دلیلی برای این ایمان ندارم، شاید بیشتر " ترجیح شخصی من" است، اینجور خوشحال ترم. من دلم می خواهد که این سختی که از اون رسید، هرچند که درد دارد، شکل دهنده ی نفَس من برای او نباشد. حق این است که آن همه مهربانی اش شکل و روی دعای من برای او را بسازد. شاید یکی از یادگیری من در این سالها این است: سر رشته ای که رها شد را، هرچند عزیز باشد، رها می کنم.

این را اضافه کنم که زیباییِ هم نفسی با آدم های خوب و درست، همین است که حتی در بدترین حالت، حتی اگر مجبور به خداحافظی بشوید، باز هم مهر می ماند و خوبی. وای به روزگاری  که آدم به دست وسواس الخناث بیافتد، عروسی اش عزاست و عزایش، فراتر از زجر. دور از جان این سابقا دوست من، ولی حتی دشمنِ با شرف بارها شرف دارد به دوست بی شرف.

مکه ها



مستندی هست به اسم " تقابل ها در انتهای دنیا" encounters at the end of the world اثر هرزگ. جایی در میانه ی فیلم که نشان می دهد محققین غواص در قطب جنوب می خواهند به زیر آب بروند و یخ را با دینامیت منفجر می کنند تا راه باز بشود و بعد لباس غواصی می پوشند، می فرماید:

I noticed that the divers in their routine were not speaking at all. To me, there were like priests preparing for mass.

بعد غواصها را نشان می دهد که دم سوراخ یخ نشسته اشت، به رفیقش نگاه می کند و انگار که داره علامتی می دهد، با دستش بر سرش می زند و می پرد در آب-یخ.

در ادامه و با نشان دادن صحنه های شنا در آب زیر یخ در نیمه تاریکی؛ می فرماید:

Under the ice, the divers find themselves in a separate reality, where space and time acquire a strange new dimension. The few who have experienced the world under the frozen sky, often speak of it as going into the cathedral.