Thursday, July 16, 2015

داستان آن دوستي قديمي كه كثيف شد

امروز ساعت سه بعد از ظهر. اشك به سختي در چشمم ماندگار است. نشسته ام روبروي پنجره جلوي ميزم. چيزي عميقا تكان خورده است. تمركز ندارم.

قصه ي ساده تري از يكي از كابوس هايم سر رسيده است. سابقا دوستي، كسي كه روزگاري دوست بوديم و يك سالي هست كه بر سر داستان سختي ديگر حرفي نزده ايم، بيماري صعب العلاجي گرفته است. شنبه قرار است عملش كنند.

قصه، بيشتر از حرف نزدن است. قصه آن سال به مثل كثافتي بود كه به در و ديوار پاشيد. قدري از آن كثافت به لباس اين دوستي هم افتاد و در چشم من چرك و نفرت آورد. الان، قدري از دلم غم و نگراني است براي سابقا دوستي و قدري نفرت است به جا مانده از آن آلودگي. اين دو دارند از ميان دو نيم م مي كنند.

مشكل، " چه كردن " نيست. با دو دوست مشتركي قرار كرده ايم كه بي صدا من هر كاري كه مي توانم بكنم، چه براي مريض و چه براي اين دو كه از پرستارانند، انجام دهم. مشكل " چه كار كردن" نيست.

نشسته ام به تماشاي اين مني كه براي آدم مريضي، كه اگر دوستي نكرده بدي هم نكرده، نفرت دارد. گاهي دلم براي خودم مي گيرد كه اي داد، چه بر سر  خودت آورده اي. گاهي عصباني مي شوم كه خدا لعنت كند آن كسي را كه باعث و باني ش بود. گاهي بعدترش مي خواهم در موردش با كسي حرف بزنم. بعدترش نگاه مي كنم كه قدري از آن حس " واي كه چقدر من خودآگاه م" در آن و شايد همين حرف زدن تنيده است، خود-فلان ديدن است...

كمي بيشتر كه مي شود سكوت مي كنم. بعدترش اشك مي ريزد پايين. چيزي در درونم مي گويد: " طوريُم نيس اقاجون... اينم مي گذره... هميدون يه جوري خُب ميشين".