Thursday, June 23, 2016

چهارم قصه: اصالت


شاید چند سال است که دلم می خواهد ،چیزی برای خودم بنویسم، در مورد "اصالت". اینکه چی است، از کجا می آید، چرا خوب است، و قص علی هذا. چالش حقیر دو چیز است، اول اینکه همین شخص شخیص بنده حدود 10 سال پیش با اینکه " خوبی و بدی" از ریشه ای می آید به شدت مخالف بودم. حضرت سعدی، که آن وقت ها از مرشیدین بنده بود، هرجایی که " تربیت نا اهل را چون گردکان بر گنبد است" و " عاقبت گرگ زاده گرگ شود" می کرد، رگ غیرت حقیر ور می قلنبید که این افکار بورژووایی و اشراف زادگی چیست و هرکس از هرجا که باشد با انتخاب هایش و نیت ش به آنجایی که اختیار کند می رسد. از بد روزگار یا شاید هم که از خوب روزگار است  چند سالی می شود که شروع به شکر خوردن  کرده ام از آن فکر قدیمم. هر چی می گذرد نه فقط اختیار در نظرم کم رنگ تر می شود، که ریشه پر رنگ تر و پر رنگ تر می شود. انگار آدم ها، و خودم، جز آن چیزی که از ژنتیک طبیعی و ژنتیک اجتماعی و خانوادگی به دست آورده ایم چیز قابل عرض دیگری نداریم. به همین منوال است که انگار خوب و بد اختیاری هم هرچه باشد، در مفهوم اصیل بودن برمیگردد، اینکه اختیار کنیم که " اصیل" باشیم. 

اینکه هرچه می گذرد این اصیل بودن هم برایم " محسوس تر" می شود و هم سخت تر در تعریف. هزار مثال و قاعده برای " بی اصالتی" دارم، ولی از جمع تعاریف بی اصالتی، اصالت در نمی آید. شناخت اصالت انگار به مثل "در چشم منی و دیدن ت نتوانم" شده. خلاصه ی آن مختصری که به دستم هست این جمله ی قاصره ی حکیمه است که " هر گ_ی هست باش ولی خودت باش" حالا لام و ها یش به عهده ی ذایقه ی شریف و اصیل شما :)

سوم اینکه، شده ام مثل پیرمردها که یاد پنیر سه چارک دو عباسی می کنند و حسرت می خورند. نمی دانم من کجا جا مانده ام از جمع. قدیم تر ها آدم ها لااقلش در خلوت سی صورت و چل جامه و صد دیوار نبودند. در چشمان کسی که نگاه می کردی، دگمه ی شرم طرف تکان می خورد، یا خودش می شد و یا که سر پایین می انداخت. شده ام به مثل اصحاب کهف، در شهر نگاه می کنم و دیوارهایی می بینم که هیچ وقت نبودند. از خاک است؟ از سن است؟ از احوال آدم های دور و بر است؟ از شاخ های این دیو مهاجرت است؟ نمی دانم. شده ام به مثل دخترک این فیلم spirited away،با آن جن بی صورت سیاه پوش دوست ترم تا با ادم های دور و برم. ترسم این است که اسمم را فراموش کنم. 

Wednesday, June 1, 2016

به قول اصفهانی ها: ناقلوسی

جایی است در میانه ی گلو که برآمده است، حلق حیوان مذبوح را از آنجا می برند. در آدمی اما اشک را که رها کنید، به آنجا می رسد، زمانی مکث می کند، و از آنجا بر زمین می افتد.