Showing posts with label شعر من. Show all posts
Showing posts with label شعر من. Show all posts

Tuesday, January 12, 2016

view point

سحر نقطه ی تماشا است
آنگاه که ضمیر های من از حجله شان قدم بیرون می گذارند
و هر دو منگ از تجربه ی نیمه ی وصل، از راه یک لحظه باز می مانند
برمیگردند
به صورت هم نگاه می کنند،
نقاب از صورت هم باز می کنند و 
می پرسند:
"راستی تو، راستی من کیستم؟"
پس در کرانه ی نور در دنیای هم  تصعید می شوند.

در کران روز،
در نبود تصویر آن دگر صورت،
از وصل جز سوال،
جز جستجو، 
جز مزه مزه کردن آن چیزی که چشیدم و ندانم
باقی نیست.
تا آنکه شب شوم
تا آنکه دوباره با خویش به بستر خواب
، یا که بستر خاک، روم
تا آنکه دوباره، هزار باره، سحر شوم. 

Saturday, October 24, 2015

فصل خيال

در پره هاي دوچرخه
برگ هاي سرخ خاطره مي چرخند
به باد پاييزي. 

در حوالي انگشتانم
عطر باران نرم موهايش،
 در سكوت پاييزي.

مي رقصند،
هبوط برگ هاي ادراك بر زمين حيات
با شوق پاييزي.

درخت عريان دل
پابرهنه، پر جوانه، هوشيار
در صبح پاييزي.

Wednesday, March 4, 2015

تناسخ

نبضی جهنده بود
از ترس گذر و به عشق گذار کرد
به مقام دل

زندگی در استکان

در سرم برایت
هم گل دارم، هم گاو، هم زبان
نبات دلم هم فدای ترکیب ت. 

Tuesday, February 24, 2015

یک بار هم خودت باش 
بگشا و بگذرم موسی. منم،
نیل آبی خاطرات. 

شق القمر

اعجاز را نمی شناسم اما
لبانت که  می خندند لاجرم 
دنیایم دو نیم می شود. 

Saturday, February 21, 2015

در هیاهوی صبحی تاریک 
مرا به وسعت چهل چراغ می درخشند
بلورهای صبور درد.

Thursday, February 5, 2015

در یکی از آن اعصار بارانی

واج آرايي چيست؟ 
تصويري  كه از باران ترسيم مي كند
شُر شُر ناودان خاطره.

Wednesday, January 28, 2015

پر از دود و آتش، 
سيگاري مرا چشم در چشم تو مي كشد، 
 پيش آن اقيانوس آرامي.



Sunday, January 25, 2015

آیین

به همراه تردیدهایم
در میان ایمان ها معشوقی یافته ایم
آیینِِ به-رحم-آیی

Monday, December 8, 2014

از ماه، مستغنی
مجروح بود و رام غزال شد، 
پلنگ. 

Sunday, December 7, 2014

سه تکه از هایده

اول: ساعت چند نیمه شب در یک شب زمستانی حوالی سال های لیسانس، روی یک صندلی در عقب اتوبوس بین شهری، جایی در نزدیکی سلفچگان در مسیر اصفهان و تهران. تاریک است و همه خوابند. از میان صدای موتور اتوبوس و سنگ ریزه ها و باد سبقتی که هر از چندی می آید، صدای خرناسی یا که نفس عمیقی هر بار، اگر که بیدار باشی و سکوت گوش ت را تیز کرده باشد، به گوش می آید. در داخل اتوبوس سرد، "سرها در گریبان است". در بیرون همه ظلمات، مگر چراغ آن ماشین های دیگر که از سمت دیگر اتوبان می روند. تا چشم کار می کند تاریکی است. دلم تنگ رسیدن است، چرا نمی رسیم؟ زمان تقریبی رسیدن را می دانم ولی دقیقه ها را باز حساب می کنم، هر تابلو یعنی ده کیلومتر نزدیک تر. جاده یعنی ادامه. جاده تا اخر دنیا، در روز و در شب، در گرم و در برف. جاده صبور و همراه است. انگار قرار است با من به مقصد برسد، به منزل برسد.

من در بیابان و دلم جای دیگر است. تصور می کنم که این همه دل های به هم بسته اگر رنگ داشتند و نخ داشتند، چه کلاف سردرگمی می شد دنیا. چه کلاف سر در گمی، هست، دنیا. نخ های من کجا هستند؟ من چه رنگی ام. 

 من در حضور و آواز ضعیفی از جلو اتوبوس، از حوالی آقای راننده، می آید: وقتی می آی صدای پات از همه جاده ها می اد.

----
دوم: کمی بعد از غروب، دماوند جنوبی، پاکوب ابتدایی از لب جاده تا بارگاه اول؛ مسجد صاحب الزمان. در میان یک هییت 20 نفره، همه با کوله هایی بسته به قصد قله. صف چندان به خط نیست، مسیر جدی نیست، همه بیشتر در حال قدم زدنند. دو نفر دو نفر سه نفر سه نفر گپ می زنند و می خندند. هوا کاملا تاریک نیست، انگار دلش نمی آید. یا که دماوند با آن قد بلندش تتمه ی آفتاب را با برف های سر قله اش می گیرد و بر ما می پاشد. ماه از آن بالا بی صدا و خجل نگاه می کند. زیرپایمان زمین آرام نفس می کشد. ما در جاده ای خاکی می رویم و در کنارمان گیاهان با همتی که در آن ارتفاع روییده اند، کنجکاو سرک می کشند. باد خنکی از جانب کوه می آید، انگار که سربازی از آن لشگری است که بر لب قله پاسبانی می دهد، انگار که آمده برای قله خبر ببرد. ستاره ها آرام آرام در می آیند. چیزی سفید در بالای قله می درخشد. آدم های دور و برم انگار آرام آرام کم رنگ می شوند.

دماوند در پیش رخ، نمی شود چشم ازش برداشت. بیم و امید در احوالم زبانه می کشند. دماوند، هرچقدر هم که کافر باشی جایی برای انکارش باقی نمی گذارد که، هست. انگار  کن که آشنای ازلی ام است. انگار به دیدنی دوستی می روم که حادثه ای، مثل تولد، حافظه ی دوستی ام را پاک کرده و دل دوستی م را، خواسته یا ناخواسته، دست نخورده باقی گذاشته. انگار به دنبال خودم در صورت این دوست قدیم آمده ام. برایم بگو، من کی هستم از کجا امده ام؟

باد است و کوه و من. جایی از پشت سر صدای امین - ترابی، می آید. دماوند هم، انگار بار سالها در دوش، در آینه ما خودش را نگاه می کند. انگار با ذره ای تاخیر تکرار می کند: خسته ی دردم ...  به دنبال دل خودم می گردم. 

-------
سوم: جایی قبل از نیمه شب، قدم زدن آرام در پیاده روی یک خیابان باریک تاریک با چراغ هایی تنها. یک طرف خیابان دیوار است، طرف دیگر محوطه فنس کشیده ای که به چمنی و یک کانال آب می رسد و در سمت دیگر کانال، در دور، چمن ها برق می زنند و تعدادی خانه سو سو. از آسمان آب الک می کنند. زمان در خارج است. زبان های فرنگی، مست، در هوا تلوتلو می خورند. کسی که کسی باشد در این حوالی نیست. فی الواقع کسی که کسی نباشد هم نیست. از دور دوچرخه ای می آید و بین تکه های روشن و تاریک بین چراغ ها پیدا و ناپیدا می شود. سرگردانی ذره های آب در زیر نور آرام چراغی که در نزدیکی است آرام آرام شکل می گیرد، شانه می شود، خط خط می شود. باران می شود. زندگی بیش از اندازه سورؤال شده است.

کنار پیاده رو می ایستم. سرم بی اختیار پایین می آید. وقتی که نبودن هست، عظمت بودن را شاید بشود دید. سرم را آرام آرام پایین می اندازم، چه عظیم است اینکه نگاهم را می توانم از آن انتهای تاریکی بیاورم تا به روی کفش هایم. نگاهم را. پاهایم که تکان می خورند، تصویر پاهایم هم تکان می خورند. تقریبا در تناظر کامل.

آرام می نشینم
کنار یک دیوار خیس بر یک زمین خیس، چشمان خیس بر دستان خیس
ببین! چیزی برای از دست رفتن نیست.

من [مکث طولانی]... سوزش که بر گلویم می ریزد، آرام در گوشم زمزمه می کند: چه سینه سوز آه ها که خفته بر لبان ما.

Tuesday, December 2, 2014

مقدمه

من پیچیده و گرفته و پر گو
تو خوش عطر و ساکت و مهربان
قطره ای که باشی ام، سرخ و باز می شوم
ای چکیده ی لیمو بر گلِ گاو زبان

Sunday, November 16, 2014

بودن

دلم كه تنگ مي شود پر از خيال مي شوم
به برگ تشنه ژاله اي تر از محال مي شوم 

به دشت هاي خاطره چو بغض ابر بشكنم
رها چو حس قطره هاي بي وبال مي شوم

به باغ اندرون من كه گردباد مي شود
پر از نگاه خويشتن به حالِ حال مي شوم

خيال، بال من شده است و فكر، بادبان من
به هر هجوم باد ه رهروي زوال مي شوم

نخ تمام بادبادكان به دست كودكي است
به يمن باز ديدنش جدا ز بال مي شوم

نشسته بر زمين خشك  بودن ي كه واقعي است
ز بادبادكان رها، همه مجال مي شوم

غبار ترس را ز روي درد هاي كهنه ام
بگيرم و بريده بند از اين كمال مي شوم

اميد و سعي و صبر هم ز رنگ و بو فتاده اند
رميده زين همه نقوش پر مقال مي شوم

سكوت كن، سكوت كن، ولي نه، چون نمي شود؟
سكوت، زخمه اي به درد و من قوال مي شوم

Sunday, November 9, 2014

آرام

فالگیر گفت به آرامش می رسم 
وقتی که آبجویی را در کنار ببینند 
بال های داغ من

The fortune teller said I'd find peace
when may see a beer within reach
my hot wings.

آرزو

به سلامت نشسته بر کرانه ای
به بالای فهرست آرزوهایم مرضی دارم:
گشادی دریچه قلب. 

Tuesday, October 7, 2014

در کرانه های غروبی این سرزمین شمالی
پاره ای تو را دوست می دارم، پاره ای تو را دشمن
من، جزیره ای کریمه.

Saturday, September 13, 2014

تکرار

در من هنوز هر شب خورشیدی در غروب دریا لرزان می رقصد
در من هنوز هر صبح بهارِ خسته شکوفه می دهد
در من هنوز هر لحظه از تاکی شراب می چکد
در من خوبی جوانه می زند هنوز هر بار
من تکرار جوانه های یکتا هستم.