مقادیری تماشا کرده ام که از ظرفم بیرون ریخته است. قدری از آن تبدیل به حرف می شود، از آن حرف ها آن قدری اش را که می توانم برای دلم می گوید، قدری بیشترش را برای خودم. اگر هم زبان هم دل و هم فهمی یافت شود که به جلد من بیاید، که نمی شود، قدری اش را برای او می گویم. آن قدری که بعد از این هفت خوان هنوز بر انگشتان به هم بافته ام مانده باشد سرازیر می شود اینجا.
ترکی در روحم خورده است، شاید ترک ها. انگار بی اختیار سرم را در این ترک ها فرو برده ام. هربار قدری بیشتر سرم را در ترک مزبور نگه می دارم و چشمم به دیدن تاریکی عادت بیشتری می کند، پس عمیق تر می بینم. بعدترش از دیدن آن چیزی که در آن عمق آن تاریکی می بینم زهره ترک! می شوم. به حال ترس و لرز برمی گردم و بی حال و حواس روی زمین می افتم. هر بار عادت بیشتر، جرات بیشتر، عمق بیشتر، لرزه های شدیدتر. این مشاهده را انگار آرامشی در پی نیست.
در عمق چه خبر است؟ من هستم. این عمق من است. انگار ترک ها، به مثابه آتشفشان، خبر از عمق مذابی می آورند. این داغی از چیست؟ از کجاست؟ این طغیان ها از برای چیست؟ من که روزگاری انگار فلاتی بودم از چه رو این چنین مجمع الجزایر آتشفشانی شدم؟ نمی دانم.
من ای کاش این چنین زمین شناسی بودم. همه چیز برایم شعر است. همه چیز برای استعاره از " من" است. دنیای واقعی بیرون برایم رنگ باخته تر می شود. همه چیز، حتی حرف، برایم خالی می شود. چیزی در دلم انگار مقاومت می کند و چیز دیگری " حیلت"ی که درهر آن موجود این دنیای بیرون است را تماشا می کند و در صدد " رها" یی بر می آید. آتشفشان انگار یک قصه می گوید، پوسته ی سرد وخاکی زمین قصه ی دیگر. امشب در خواب تکان های عظیمی خوردم. پدرم با بهار فرو رفت. دوست دیگری را هم آتش آن آتشفشان من، آه من، به درون زمین می برد. برای رهایی هر کدامشان یک پایم را کفن کردم و در قبر گذاشتم. آتشفشانم یک چیز می خواست، پوسته ی خیس و خاکی م یک چیز دیگر. من در این حوالی هر وله می رفتم.
من دراین میان بر بالای آتشفشان نشسته است. کف پایم روی زمین است، سرم در بخارهای آتشفشانی. یک نگاه به دیگ جوشان مذاب می کنم، یک نگاه به دشت خاکی و خیس. من زمین هستم و کوهنورد، بر خویشتم صعود می کنم، به درون آتشفشان های خویشتنم نگاه می کنم. " می آیم، می روم، می اندیشم که شاید خواب دیده ام، می اندیشم که شاید خواب بوده ام".