Wednesday, October 29, 2014

زیر پوستین را تماشا کردن.

تا به حال به زخم بازی در بدنتان که از آن خون می آید نگاه کرده اید؟ تا به حال دقت کرده اید که واقعا از زخم، یک مایع قرمز بیرون می آید ؟ تا به حال دقت کرده اید که واقعا .. واقعا .. واقعا ... در این بدنی که در آن زندگی می کنیم مایع قرمزی در جریان است؟ 

تا به حال  به صحنه ی فرو رفتن سوزن آمپول به بدنتان نگاه کرده اید؟ واقعا آن سوزن در بدن فرو می رود! و یک لحظه آدم می ماند که واقعا من هم از گوشت هستم. شما را نمی دانم ولی من هربار این صحنه را می بینم حداقل تا مدتی با شفقت بیشتری با چاقو گوشت گاو و گوسفند را می برم و با دقت و طمانینه ی بیشتری گوشت در غذا را می خورم.

تا به حال صحنه ای که یک استخوان شکسته از گوشت بیرون آمده باشد دیده اید؟ جواب این یکی معمولا نه است ولی خوب، من دیده ام. به قدری عجیب بود که تا چند ثانیه با دهان باز داشتم نگاه می کردم و حتی بدن خودم نبود. خیلی عجیب بود. واقعا در داخل بدن ما آن تکه های سفت هستند و اساس حرکت ما، به معنای دقیق کلمه اسکلت ما را تشکیل می دهند. 

گاهی باید آسمانی به زمین بیاید، تصادفی بشود، سوزنی فرو برود، زخمی به وجود بیاید که آدم آن چیزی که زیر این پوشش ها است را درست ببیند و بفهمد. همه می "دان"یم زیر این پوشش چیست ولی نمی "فهم"یمش. گاهی اوقات، به مانند اسکله ای که پایه هایش زیر آب است، با تسونامی بشود که اول موج معکوس برود، آب زیر اسکله خالی بشود و حقایقی از آن پایه های عمیق چند لحظه هویدا بشوند. بالطبع، هزینه ی طبیعی چنین مشاهده ای موج سهمگین بعدی است که می آید و معلوم نیست از آن اسکله ها و پایه ها چه برپا بگذارد.

می شود پرسید که آیا این فهم به آن هزینه ی خانمان برانداز سهمگین ش می ارزد؟ آن فهمی که به نابودی ختم بشود، فایده اش چیست؟ آیا درست است، اصلا طبیعی است، که آدم به دنبال این تماشاها برود؟ جوابش را نمی دانم اما چیزی در دلم قلقلک می دهد که بنده خدا، چه کسی گفته است که این " انتخاب" تو یا کس دیگری است که به دنبال این تماشاها بروید؟ بعضی اتفاقات در زندگی می افتند، از ژنتیک بگیر تا حوادث؛ که آدم انتخابی برایشان ندارد و معمولا از نتیجه ی چنان اتفاقاتی است که کسی به دنبال چنین تماشاهایی می رود. نه کسی که درگیر تماشا است را می شود به منزل قبلی برگرداند و نه کسی که دغدغه ی تماشا ندارد را می تواند به تماشا مبتلا کرد. آن قدر ها، دست خودمان نیست. 


No comments:

Post a Comment