صبح است. سرد است. من، زنده، انساندر کیسه ی خواب، در پشت دكاندر گیجی صبح یا ظلمت شبمي لرزم از سر، سرماي بارانچركم، غمینم، بیمار و پيرمبي خانمان، شهر، مجنون، بياباناینجا هياهو ... بي مزه، بي بواز بس كه آدم... سر در گريبانبا دوستهايم، سگ، سبزه، كفترسر مي روم تا پاي خيابانمن ساكن آف-سايد حياتمداور، سماور، در نون ميدانگاهي بخندم، از عمق دردماز سستي بخت، از سختی جانیک دست هستم، این سان که هستمبر شاخه ی راست، سیمرغ دستاندلسوزتانم، از بس ریا یید"میس یو" ، "یو لوک شارپ"، " دت واز اِ گوود وان"بر من نگاهي، كن گاه گاهيباتري به باتري، انسان به انسان
Monday, September 26, 2016
Monday, September 19, 2016
تکه پاره گی
این سی سالگی یک پارچگی ندارد. شاید که از خصوصیات بزرگ سالی است و عنفوان ظهورش این سی سالگی. هر کس را می بینی تکه ای از جان و جامه ش گیر کرده و جا مانده سر شاخه ای، لب دیواری، بر سر میزان چندم آهنگی، در راستای منظره ای، در لبی، صورتی، دستی، آهی، بوسه ای، لماسی، خاطره ای.
همه تا حدی در میان جمع ند و جای دیگر. آدم ها انگار قبلا به نظر حلزون بودند، می رفتند و اثری از خویش بر زمان جا می گذاشتند. امروز اما انگار به نظر پاک کن هستند، از جان شان جا می ماند قدری، و گاهی تکه ای قُلوه کن می شود. تا اینجایش زندگی است، قابل قبول است، مگر " من" کم از این کنده شدن ها شکل گرفته ام؟ سخت ش آن جاست که چشم " آدم " به آن تکه ها جا می ماند. چشم " آدم" به " من" قدیم ش باقی می ماند. تقصیر ندارد " آدم"، آن " من"ِ قدیم، آشنا تر است، در طول زمان " آدم" وقت می کند به " من" ش فکر کند و " من" ش را قدری هضم کند. این می شود که " آدم" به " من" قدیم" مانوس تر است، لاجرم به آن " من" و آن تکه هایی که کنده می شود بیشتر دل بسته است تا " من " الان. مشکل از " آدم" نیست، " زندگی" چیز دیر هضمی است. معمولا امروزِ آدم مصروف هضم کردن دیروز است، یا که پریروز، یا که دو سال و نیم پیش تر.
در سی سالگی همه تکه پاره اند. من نمی دانم چرا، هم نفس غایب دوست ندارم.
Saturday, September 17, 2016
شیر و لایک
آدم گاهی زیر یک چیزهایی را لایک می زند یا چیزی را به اشتراک می گذارد، به این نشانه که "این حرف حساب را می بینید؟ من هم به سبب اینکه این زیر را لایک می زنم یا به اشتراک می گذارم؛ آدم حسابی هستم." اوایل از این کار و کنندگانش، علی الخصوص وقتی خودم بودم، بدم می آمد. بعد دیدم که خوب، چه ایراد دارد؟ حداقل آدم ها سری به تایید برای آن نوشته یا فیلم یا اثر خوب تکان می دهد و شستی بالا می برند. به مثل آن پیرزنی که خریدار یوسف بود و ریسمان های کم ارزشش را آورد که مثلا با آن همه خریدار پرمایه رقابت کند و البته به این دلش راضی بود که بگویند" او هم خریدار یوسف بوده است"، حالا، در این دنیای شیر تو شیر، همین که عده ای یک حرف حسابی را هم تایید می کنند کفایت می کند.
الان می بینم که ما بالکل عادت کرده ایم به این تایید، به این کله تکان دادن، به اینکه بنشینیم یک گوشه تا کسی حرف خوبی را بزند یا به شکل کتاب بنویسد یا به شکل فیلم بسازد و ما فقط تایید کنیم و یا که آن لذت لحظه ای " شعور" را حس کنیم. هزار فیلم دیده ام، هزار کتاب خوانده ام، هزار نمایشگاه هنری رفته ام، هزار بحث فلان کرده ام، کو فایده اش؟ شده ایم پیرزنی که ریسمان ریسیدن را رها کرده و در بازار می چرخد و فقط دلش به این خوش است که اسمش جز لیست خریداران یوسف هاست. " مخاطب" بودن تنها جایگاه کوچکی است. جایگاه بی خاصیتی است. جایگاه غمگینی است.
Monday, September 12, 2016
پاییز دارد می آید
دارد پاییز می آید. انگار فکر کن که برای شما بهاره ها، اسفند است. نه که بخواهم رو ترش کنم از این همه شلوغی و آفتاب و میوه و رنگ، مزه های گرم و خوش دارند بهار و تابستان. با این حال، برای امثال ما که در دل مان یک جامعه روی زغال فوت می کنند، این رنگ ها زیبا و زیادی گرم است.
با یک باد آرام شروع می شود پاییز. شما بگیر که لایه ی اول خاک را نرم از رخسار پیاده رو برمی دارد. بادهای بهار در آسمان می وزند انگار، بادهای پاییزی اما پیاده رو ها خوب بلدند، آدم های توی پیاده رو ها را هم. بعدترش بوی خاک-باران می رسد، همان وقتی است که عطسه ای می آید و خاک از دماغ ما هم بلند می شود. همان حوالی است که پاهای من کمی آرام می شود. همان حوالی است که پهلوی م کمی خنک می شود. همان حوالی است که پایین کمرم با من حرف می زند، برق های آرامی درونش می رود و می آید، پیام های عصبی گیر کرده در ستونم، راست می رود تا حسابمان با خودمان کمی صاف بشود. بعدترش باد تند می آید. قربان عتابش بروم، رو که ترش می کند، به مثل دستان مهربانی که به قوت که خستگی از گرده ی آدم بگیرد. بعدترش بارانم می آید، بعدترش رعدم می آید، بعدترش برقم می آید. بعدترش از آن دورها، بوی برف بر صورتم می نشسند. بیا بر من رها شو، پاییز، بیا بر من آب شو زمستان. زغال خاکستر گرفته ام.
پاییز دارد می آید، من به مثل شیطان پرست های غریبی که در جامعه خداپرستان گیر کرده اند، ذوق زرد و قرمزی دارم. نه که با بهاره ها سر ناسازگاری م باشد، بسیار زیبا هستند از بیرون. درونم اما پاییز می چسببد. دو سه هفته از این خاک بیشتر باقی نمانده است. سر از این همه هیاهو که رها بشویم، آزاد و رها هستیم، در اوج خدا هستیم.
Subscribe to:
Posts (Atom)