از دغدغه هاي بچگي ترم اين بود كه وقتي بزرگتر شدم، زندگي آنقدر برايم " واقعي" مي شود كه قصه ها به نظرم بيش از اندازه غيرواقعي مي آيند و از اين رو قصه ها را كمتر دوست خواهم داشت. حالا كه كمي كمتر بچگي دارم، زندگي تقريبا همانجايي كه بود ايستاده است، فقط قصه ها " واقعي" تر شده اند. مثلا برايم هانسل و گرتل شدن و ديدن خانه اي ساخته شده از شكلات كه همه اش خدعه باشد ديگر عجيب نيست. يا كه همسايه اي دارم كه فرهاد شد و بيستوني تراشيد و بعد تيشه را در فرقي از خودش كوبيد و بعد سر به بيابان گذاشت و مجنون شد. باز ميشناسم گربه اي را در اين حوالي كه به آليسي كه در سرزمين عجايب است، حرف هاي عجيب مي زند. من رابينسون كروزويه، آلني آق اويلر، ماه پيشاني جلال آريان، يارممد، هدهد و سليمان و مورچه و ملكه صبا، پينوكيو من ابراهيم و اسماعيل و حاج آقاي صادق هدايت و زنان كوچك و سهراب و سياوش و شغاد را مي شناسم. همه شان همين جا همين دور و برند.
اينها به كنار، آن شخصيت هاي پدرسوخته را بگو كه هنوز مچ شان به كام قصه خوان ما باز نشده. قصه ها مخفي مي شوند، به مثل مجسمه ها كه در سنگ. گاهي نگاه مي كنم و مي بينم كه به چه زحمت در واقعيت مخفي شده اي قصه جان... نمي دانم انصاف اين است كه چشم پاكي كنم و يا كه رضاخاني پرده دري.