Friday, October 3, 2014

داستان ما

1: یه رفیقی هست به اسم کمال. یه وقتی بود که هر وقت با کمال هم رو می دیدیم و یا چیز جالبی می دیدیم، اسم هم رو صدا می زدیم و می گفتیم: "ککممااال حالا چی کار کنیم ؟ " کمی بزرگتر که شدیم، علامت سوال را از اخر جمله برداشتیم. این روزها، اگر هم بگوییم، می گوییم: "کمال، حالا چیکا کنیم" و پشت بندش لبخند عجیبی می آید. 

2: من دهانم باز مانده است از عظمت این داستانی که درش هستیم. هیچ قصه ای، فیلمی؛ رمانی به ظرافت و واقعیت داستان ما نیست.

3: روزی بعد از یکی دو سالی، یکی دو سال سختی، به دیدار دوستی رفتم.زنگ زدم، در را باز کرد، نگاهم کرد، بی صدا دستم را گرفت بردم دم پارکینگ خانه شان روی زمین نشستیم. کنار هم. بی صدا. یک ساعتی گذشته بود که آرام برگشت و گفت: سلام، خوبی؟

4: اگر ناامیدی بد است، نقطه ی درستش الزاما " امید" نیست، بلکه می تواند " نه امید و نه ناامیدی باشد". اگر انتظار از سایرین داشتن بد است، نقطه ی تعادلش " انتظار نداشتن از سایرین" نیست، بلکه می تواند " نه انتظار داشتن و نه نداشتن " باشد. اگر زیادی نوستالژیک بودن و در گذشته بودن بد است، تعادلش نوستالژیک نبودن و در گذشته نبودن نیست، بلکه " نه در گذشته بودن و نه در گذشته نبودن" است. تعادل اینها شاید که در استقلال باشد.
4: با مست راستین، که دلش برقرار باشد، گاهی می گوییم:" عمو، قصه ی ماا رو کی می خونه."

No comments:

Post a Comment