Thursday, September 13, 2018

باز هم

همه اینها را گفتم که بگویم پاییز. پاییز. پاییز دارد می اید و من در پوستم نمی گنجم. اشتباه شد! اتفاقا بسیار هم در پوستم می گنجم. در پوستم جا می شوم. در خویش-تن م آرام می گیرم. رسیده ام دم در خانه. سفر بسیار دلپذیری بود که از شفقت زمستان و ذوق بهار و هیجان تابستان گذر کرد، اما پاییز خانه ی پایدار این سال های بلوا بوده است.

روزهای آخر تابستان غریبی عجیبی دارد. آن شب می رسد که با کمی شرم و تعجب، اندکی لحاف را روی تن ت می کشی و لذت ظریفی در تنت می دود. می آید آن عصری که قدم می زنی و برگها را کمی، فقط کمی، زرد می بینی. روزها را، یک آن، متوجه می شوی که خلاصه تر شده اند. یک باره هم در نفس ت بوی خلاصه ای می وزد و در عین ناباوری می فهمی که پاییز آمده است. یا باور تمام شدن تابستان ترس دارد یا رسیدن به پاییز بیم ناک است. دور در حال تکامل است، چرخ دارد به انتها می رسد. خانه تکانی، تکاندن آخرین قطره های هیجان از پیشانی عرق کرده ی تابستان است. نوروز، در ابتدای آرام گرفتن است. دید و بازدید، در ملاقات آینه است. چارشنبه سوری، ایستاندن زیر باران است. زمان است که در اوج دم، به لحظه لطیف شروع بازدم نزدیک می شود.