Friday, February 27, 2015

معرفت دوستان غیر هم جنس

دارم بلند بلند فکر می کنم به قصه ی دوستی های افلاطونی و معرفت و آیا اینکه به جنسیت ربطی دارد یا نه ؟ به عبارت دیگر، دوستان جنس مخالف من و دوستان جنس موافق من چه فرق هایی با هم دارند و این فرق ها در افق کیفیت دوستی افلاطونی چه معنایی می دهد. 

اول آنکه، ادعا کردن وجود دوستی کاملا افلاطونی، لااقل ازدید فلسفی قضیه، فرض بزرگی است. مسلم که منِ نوعی در خودآگاهم احساس کششی نسبت به کثرت افراد جنس مخالفم، علی الخصوص دوستان افلاطونی ام، ندارم. لکن اما، می دانیم که خودآگاه بخش ناقص و عمدتا ناآگاه ما از ما است. حداقلش این است که دید فرویدی داستان چیز دیگری است و این دید می گوید که این جذبه غیر افلاطونی بسیار بسیار گسترده تر از آن چیزی است که ما به خودمان اجازه می دهیم که احساس کنیم. دروغ  چرا، در خودم و حتی دوستان نزدیکم می بینم که مثلا " گذشت" م در شرایط مساوی نسبت به دوستان غیر هم جنس بیشتر است. حال سوال خوب این است: کدام یک اینجا مرجع تشخیص هستند؟ "منِ خودآگاه اهل فکر که فکر می کنم صاحب اراده هستم" یا "من ناخودآگاه که همه چیز را، حتی فکر و اراده را، از آن زیرها کنترل می کنم"

جواب من این است که: هر دو و هیچ کدام به تنهایی. حالت بهینه، خودآگاهی است که به آگاهی از درونش رسیده باشد. بقیه ی حالات همه  ناقص اند. 

دوم، برسم به سوال اولم: دوستان هم جنس و ناهم جنس، کدام یک چطور ترند؟ من در تمام سالهای دوران لیسانس به این طرف از هر دو گروه دوستان خوب زیادی داشته ام. همواره هم سعی کرده ام که وجود اختلاف اساسی در " معرفت" این دو گروه را زیر سوال ببرم. البته که هر دو گروه با معرفت تر و بی معرفت تر دارند. لکن الان که فکر می کنم و تجربیاتم را کنار هم می گذارم، حداقل در مورد مشاهدات خودم می توانم این را بگویم که دوستان هم جنس من در رفاقت بی پرواتر و نزدیک تر و اهل گذشت تر و ریسک پذیرتر و منعطف تر بوده اند. دوستان غیر هم جنس، به احتمال بیشتری تحت شرایط سخت، چه برای خودشان باشد و چه برای من، محیط را ترک کرده اند. برای من و در شرایط سختم، دوستان هم جنسم بیشتر کنارم باقی مانده اند. دوستان غیر همجنس، فکر می کنم، که به هر دلیل، دغدغه ی survive شخصی شان قوی تر است و درجه ی بالاتری از امنیت شخصی را می طلبند پیش از آنکه به فکر کس دیگری، از جمله دوست، باشند. 

حدس بلندی است گفتن این حرف، لکن حدس می زنم که طبیعت دخترها را چنان پرداخته که از همه عالم ببرند تا که روزی مادر بشوند و تمام آن محبت را یکجا به پای بچه هایشان بریزند. همه مان صحنه هایی را دیده ایم که مادرمان سایرین را، حتی پدر مادر و خواهر برادر خودش را، به نحوی دست به سر کرده تا به ما برسد. نمی گویم که پدرها چنین نمی کنند، لکن همه می دانیم که عشق مادری و پدری فرق دارند. اگر جبری حساب کنیم، قدر مطلق تفاوت عشق مادر و عشق پدر حدودا برابر قدر مطلق تفاوت کیفیت رفاقت با دوستان پسر و کیفیت رفاقت با دوستان دختر است. این را هم اضافه می کنم که به نظرم می آید دخترها، به طور متوسط، شعور بیشتری برای زندگی و survive دارند. پسرها هم در برابر تمرکز بیشتری دارند. نهایتش این است که هر کس به نحوی در فرآیند سروایو موفق می شود لکن نکته این است که این روزها survive آن قدر ها سخت نیست، بلکه development و رشد شخصی است که سخت است. حیف که ذهن و روان و طبیعت ما هنوز هم که هنوز است برای آن سروایو برنامه ریزی شده است.  

این نوشته براساس برداشت شخصی من از تجربیات شخصی من است ، مستعد خطا و اشتباه است، استنباط علمی و آماری در تاییدش نمی شناسم، و تاکید می کنم که به هیچ وجه قابل استقرا و عمومی سازی به " زنان" و " مردان" نیست. 

Thursday, February 26, 2015

در-اما- ی زندگی

" بزرگ شدن" همیشه درس سختی برای من بوده است، من همیشه شاگرد سر به هوای کلاسش بوده ام، انگار که همیشه ادای  فهمیدنش را درآورده ام. یادم به کلاس ریاضی یک دبیرستان می افتد که طوطی وار یاد گرفته بودم که ریشه ی معادله ی درجه دو را پیدا کنم ولی نمی فهمیدم این " ریشه " لعنتی معنی اش چیست. این " بزرگ شدن" لعنتی هم هیچ وقت دست از تغییر و بزرگ شده برنمی دارد، انگار من همیشه عقبم. هربار فکر می کنم فهمیده امش و حداقل می توانم ادایش را دربیاورم، بعد کمی که رد می شود می بینم که چه روند غیر خطی دارد، نمی توانم ادایش را درست در بیاورم، یا که حداقل در صبح های زود و شب های دیر، این نقاب " بزرگ شدن" به مثل دمل خشک شده ای از صورت زخمی دلم سُر می خورد و جدا می شود. نمی دانم کیفیت دمل پایین است یا که رزولوشن دل، بالا.

رفاقت هایمان هم دملی شده است. زیرش دلمان تنگ است، خون است، زخم از دوری است، تنها است، لکن همه ی اینها بی حس شده است. ایران-نشین ها را نمی دانم ولی ما خارج نشینان که خانواده ای هم نداریم. قاعدتا آدم فکر می کند که این یعنی رفاقت های شدیدتر، نزدیک تر، لکن به هر دلیل بی حسی جایگزین شده است. تنها مدلی از روابط انسانی که کار می کند، و البته عالی کار می کند، رفاقت های حرفه ای است. شیک، تر و تمیز، مجلسی، بدون رگ و پوست و چربی، "مرینِیت" شده، بدون بو، بدون خاطره ی بلند، با مسیولیت محدود، آماده ی مصرف. بیشتر وقت " سوشیالایز" کردنمان در همین جمع های شیک و باحال و بی عمق می گذرد. به من بگو در پنج تا از آخرین پارتی های "فان"ی که رفتی چند نفر از آن دوستان از حال دلت کمترین خبری داشته اند؟  هیچ کس اما به روی مبارک نمی آورد، نه کسی چیزی می گوید، نه می شنود. همه " کری آن " می کنند.

فیس بوک را هم که نگاه میکنم، از پست های صمیمی با دسترسی محدود، رسیده است به حجم زیادی آدم ساکت و لایک کننده و تعداد محدودی آدم که هربار پست های پابلیک یا شبه پابلیک می گذارند. به مثل همیشه، در غروب حادثه آدم ها به یکی از دو انتهای بازه ی ممکن می روند. نمی گویم که این بد است، این فقط یک مشاهده است، یک نشانه است. انگار که همه مان از فیس بوک هم ناامید شده ایم. دوری و دیری کار خودش را کرده است. 

این نوشته قدری احساسی و قدری اجتماعی است. از بخش اجتماعی ش بگویم، دلیل این اتفاق را نمی دانم. فکر میکنم که این دوران ابتدایی خارج نشینی به قدری یکهو "بزرگ"مان کرده است که آن کودکی لازم برای دوستی را فراموش کرده ایم. دوستی های نزدیک یک کودکی؛ یک خریت، خاصی می طلبند. البته فاکتور سن را هم نباید نادیده گرفت، هرجای دیگرهم که بودیم این اتفاق تا اندازه ای می افتاد، فاکتور دوری های جغرافیایی را هم نباید نادیده گرفت، از دل برود لاجرم، هرآنکه از دیده برفت. حقیقت این است که این نوشته قدری شخصی هم هست، تا اندازه ای حدیث نفس است. درد ولی این است که تنهایی نمی شود کاری کرد. بارها امتحان کرده ام. وقتی که تنهایی بخواهی از "خود" حرف بزنی، تر و تمیز دورت می نشینند و قصه ی " خود" را در سکوت می شنوند، حتی با قصه گاهی همزاد پنداری می کنند، هم زاد پنداری در چشم هایشان، در احوالشان، هویدا است. اما کسی پایش را به صحنه نمی گذارد. حرف های من هم در اندازه ی یک " گفتگو با خودم به تنهایی- در میان قبرهای عمود" می ماند. بقیه هم صحنه را می بینند و تبریک و تسلیتی رها می کنند و می روند. 

چه می شود کرد؟ نمی دانم. فقط می دانم که تا دردی نباشد، درمانی نیست و الان گویا از بیخ و بن، دردی، حسی نیست. ایها الناس، من که بین تان می روم و می آیم صدای درد دل تان را از حالتان می خوانم. چه طوراست که خودتان حس ش نمی کند؟ چه بر سر بودن تان آمده است؟ چه بر سر حس هایتان آمده است؟ چرا در بزرگی سالی زیر بار چنین ترامایی می روید؟ چرا نمی بینیدش؟ چرا حسش نمی کنید؟ چرا ابرازش نمی کنید؟ قصه ی مان به مانند بچه فیلی است که پایش را در کودکی با زنجیر بسته اند و در بزرگ سالی هم چنان شرطی شده است که تا سرمای زنجیر بر پایش باشد، تلاشی برای رهایی نمی کند. انگار نیاز جنابش به رها شدن از زنجیر به بلوغ رسیده است، ختم به سنگینی سرد و خارش غریبی در پا و دل شده است. برای ما آدم ها ولی، دیوانه دل است، پای در بند چه سود. 

متن را قبل از انتشار یکی دوبارمیخوانم. یکی دو پاراگراف جالب لکن خیلی حاشیه ای را حذف می کنم ولی فایده ندارد. به خودم می گویم معلوم نیست تحلیلی- اجتماعی است؟ تحلیلی- فردی است؟ احساسی است؟ چه بلبشوری است؟ بعد می گویم جهنم، دو تا لایک کمتر یا که بیشتر، کسی بخواهد و بتواند بفهمد می فهمد. کسی هم نخواهد یا نتواند بفهمد نمی فهمد. اگر هم که از بیخ مزخرف گفته باشم همه دیگر هیچ. چه انتظاری داری؟ نهایت ابراز، ایجاد دانستن در طرف مقابل است. کدام دانستنی به فهم رسیده است؟ ولش کن، شل کن، بی حس کن، بزرگ شو. 

Wednesday, February 25, 2015

" Words seem so futile, so feeble"

                                              Charlie Chaplin

Tuesday, February 24, 2015

یک بار هم خودت باش 
بگشا و بگذرم موسی. منم،
نیل آبی خاطرات. 

شق القمر

اعجاز را نمی شناسم اما
لبانت که  می خندند لاجرم 
دنیایم دو نیم می شود. 

Monday, February 23, 2015

شرحه


قصه ای هست که فلان خرک پادشاه عادل یا وزیرش یا به هر حال یک آدم گنده ای که ادعای عدالتش میشد از سر قصرش زنجیری بیرون انداخته بود و سرش را به زنگی در تالار دربار بسته بود که اگر کسی در این شهر بی عدالتی دید، بیاید و بی منت خدم و حشم سر این زنجیر را بگیرد و تکان دهد تا زنگ به صدا در بیاید و من بیایم و به درد دلش برسم. مردم لکن حساب کار دست شان بود و می دانستند کسی نباید به روی خرک خان بیاورد که چه خبر است. زنجیر را کسی نباید دست بزند. گذشت تا اینکه زنگ مربوطه نصف شبی  به صدا در آمد. خرک خان سریعا روب-دشام اش را دورش پیچاند و با خدم و حشم پریدند سر قصر که کجاست این شهروند مدد خواه تا حق او بستانیم و آتش دلش را به آبی خاموش کنیم. دیدند که خری است، که از بس تازیانه خورده است کمرش  یک سر زخم و خون است. عدالت و دلجویی نمی داند چیست لکن زخم هایش در عمق می خارد، خودش را به زنجیر می مالد تا خارش جراحتش کم شود. 

آن خر، الان، من هستم. کجاست آن زنجیرت خرک خان؟  شمایی که گفتی مضطر اذا دعاۀ.

Saturday, February 21, 2015

در هیاهوی صبحی تاریک 
مرا به وسعت چهل چراغ می درخشند
بلورهای صبور درد.

قصه ی موتور و تاکسی و رحم

سال 84 باید بوده باشد، من سال سوم لیسانس بودم، ساعت 3-4 بعد از نیمه ی یک شب سوز و سرما بود که با اتوبوس به ترمینال کاوه اصفهان رسیدم. برای رفتن به منزل دو راه بیشتر نبود، یکی گرفتن تاکسی دربست، که خوب، آن وقت ها برای منِ اصفهانی خیلی گران بود. راه دوم، سوار شدن بر تاکسی های خطی و رفتن نقطه به نقطه بود که در آن ساعت شب، پیدا کردن شان دشوار بود. تکه ی اول مسیر- تا میدان شهدا- را رفتم ولی دیگر از آنجا به بعد هیچ ماشینی گذر نمی کرد.

 نزدیک به 45 دقیقه در آن سوز استخوان خرد کن در کنار میدانی که کلاغ هم ازش رد نمیشد، فرو رفته در یقه ی کاپشن سرمه ای ام و یک ساک سفری به دست، ایستاده بودم که یک موتورسیکلت سوار، از همان هایی که خلاف جهت میدان گاز می دهند، پیدایش شد. سر و رویش را با کلاه و شال گردن و یقه ی کاپشن چنان پوشانده بود که هیچ از صورتش پیدا نبود. نا امیدانه یک " مستقیم" انداختم و او هم بی اعتنا رد شد. کمی جلوتر ولی ایستاد، سرش را برگرداند و براندازی کرد. همان جا دور زد و برگشت و جلویم ایستاد گفت "کوجا می ری؟" من هم که دیگر از فرط سرما خطی و غیر خطی رفتن و دغدغه ی هزینه از بیخ از سرم افتاده بود، هرچه میدان و چهارراه در مسیر بود را گفتم تا ببینم کدامش به مسیر او می خورد. زیر لب چیزی گفت و من، نشنیده، گفتم باشد. به میدان اول مسیر، طوقچی، که رسید، ترمز کرد. گفتم: " احمِدآباد نیمی روی؟ " گفت: " احمدآباد؟ می خَی بری احمدآباد؟ " قاعدتا باید در سرم یک " پَ نَ پَ" گفته باشم ولی جای شیرین عسل بازی نبود، گفتم اره. او هم مکث کوتاهی کرد و دوباره گاز داد. من هم با اعتماد به نفس به سر کوچه که رسیدیم گفتم "اینجا بپیچ". او هم پیچید. دم خانه که رسیدیم گفتم " همین جا". داشتم پیاده می شدم که  پرسید: این طرفا حلیم خوب کجا هست؟" گفتم سر میدون، اول احمدآباد. دستم در جیبم به دنبال کیف پولم بود که گاز داد و " باشِد، خدافظ" ش در سر و صدای موتورش گم شد و من که هاج و واج مانده بودم را دست  به کیف گذاشت و رفت. 

دیروز هم برای کار واجبی Uber گرفتم. به مقصد که رسیدم دیدم که آی-فون م نیست. خودم را به وای-فای رساندم و از طریق find my iPhone فهمیدم که انگار همان جایی که سوار ماشین شدم مانده است. از همان طریق به یابنده ی احتمالی آدرس و ایمیل و شماره تلفن یکی از دوستان را دادم که اگر کسی پیدایش کرد بیاوردش. بعد از روی نقشه فهمیدم که لوکیشن ای فون در حال حرکت است. فهمیدم که کسی پیدایش کرده. گفتم شاید پیغام روی صفحه ی آی فون را ندیده، برای همین از آی فونم آهنگی-پخش کردم. بعدش آی فونم خاموش شد... با خودم گفتم که خوب، این هم رفت. کارم را تمام کردم و به خانه آمدم. بیست دقیقه نشده بود که ایمیل آمد که دوباره آی فون ت روشن شده. دیدم که جایش نزدیک خانه است. فهمیدم دارد می آورد که تحویل بدهد. یک گیفت-کارت که هدیه گرفته بودم را به مناسبت مژدگانی برداشتم و سریع به دم در رفتم. وقتی رسیدم مدیر ساختمان گفت که آمده است و آی فون را داده و رفته. از قرار معلوم همان راننده ی Uber بوده است. 

یکی دو داستان دیگر هم از این دست دارم. از این داستان ها از سایرین هم شنیده ام. هیچ وقت جزییات این داستان ها را، از اینکه این راننده ی Uber در حرفهایش از کدام پارک تعریف کرد تا طرح لوزی و سبز پر رنگ شال گردن آن موتورسوار ناشناس، فراموش نمی کنم. من نمی دانم این دو و سایر آن ها که " مرد عوضی" هستند، فکرشان چیست، رسمشان چیست، طرفدار موسوی اند یا احمدی نژاد، اتیست هستند یا که مسلمان، درتمام زندگی چه بر سرشان آمده است. من فقط می دانم که این محبت بی انتظار من را از داخل گرم می کند. شیرینی که این محبت بی حساب به کام من می آورد، علی رغم کوچکی اش، آن قدر قوی است جلوی تمام این تلخی های بزرگ بیاستد و بگوید " اما باز باید زیست، باید زیست، باید زیست".

اینها در آن لحظه فکر سود و زیان و حساب نبوده اند. این کارها برایشان کمی هم هزینه داشته ولی خوب، به " رحم" آمده اند. انگار کن که همان قدر که حسابگری و یا حتی حیوانیت در وجود ما سفت شده، این " رحم" هم ریشه ی درونی دارد. نمی دانم این رحم داشتن به چه چیز ربط دارد. مسلما که ربط مستقیمی به علم و منطق و تمدن که ندارد. شاید ربطی به "رحم دیدن" دارد، شاید ربط به نداشتن طمع دارد،  شاید ربط به  آزاده بودن دارد. رحم بدون انتظار است. انگار برای همین است که " رحم" چندان به آشنایان و دوستان انگار سخت تر است. سخت تر است چون که انتظار هست. " چرا فلان دوست از من بعد فلان قدر وقت احوالی نپرسید؟  مگر نمی دانست" منطق، هزار دلیل می آورد و هزار حرف، ولی خوب، یک راه دیگرش هم این است که هرچه بوده، بوده. اصلا " بی معرفتی " بوده. تو بدون انتظار بگذر. ولی انگار نمی شود.از قدیم هم گفته اند " اِرحم تُرحِم" رحم کنید تا رحم ببینید، من کجا رحم دیدم که رحم کنم ؟ حقیقتش این است همه مان هم رحم دیده ایم و هم بی رحمی. نمی دانم چه باعث می شود که در نهایت دهانمان مزه ی رحم بگیرد یا که بی رحمی. چیز عجیبی است این رحم. هرچه هست، رفتاری برخاسته از درون و با تاثیری اجتماعی است. رحم، فکرمی کنم که در درون ما نصب شده ولکن مستلزم باز یافتن - فعال شدن- بیدار شدن است. رحم، اورگانیک است. 

خلاصه که گور پدر هرچه فکر کردنی و حساب کردنی است. شاید باید گاهی به گاهی، بی فکر و بی حساب، بسیار حیوانی، به خودم و سایرین رحم کنم.

توضیحات:

Uber  یک مدل تاکسی است.

Thursday, February 19, 2015

گریه لیلی

معشوقان عالم ، اگر که آدم باشند، خودشان درگیرند. عاشقان عالم تمام انسانیت را به هم-زبانی  دارند، معشوقان عالم الکن ترین موجود خلقت، خالق-رب-معشوق ازل، را هم به زحمت در کنار دارند. این یک بازی زیرو-سام نیست.

 جامی از می نیست، تنها خون دل است، یکی تازه اش را می خورد و یکی مانده اش را. گریه ی لیلی ریتم دارد، چون در حال قدم برداشتن ریخته می شود. لیلی هیچ فرصتی در تاریخ ندارد که بنشیند و به خیال راحت اشک بریزد. گریه ی لیلی بم است، صدای لیلی در حال بزرگ شدن است، مرد شدن است. معشوقان عالم، اگر که آدم باشند... 

به من بگو کدام یک بر روی زمین غریب ترند؟ مجنون یا که لیلی؟

Sunday, February 15, 2015

ماضی

بسیار خوش گذشت. [نقطه]

کمال

حالا چیکا کنیم. [نقطه]

اینجا بارون نمی اد

حال دل با تو گفتنم هوس است، ولی خوب. [نقطه]

توضیح: تگ تازه ای اضافه می کنم به نام نقطه. عباراتی که با آن نقطه ی انتهایی به انتهای ابراز می رسند. 

Thursday, February 12, 2015

فراموش کردن

فیلم spirited-away داستان کارتونی یک بچه است که در شهر ارواح گم میشه. جزییات زیاد از فیلم نمی گم که  خودتون ببینید ولی یک حرف جالبش اینه که رییس اون شهر، اسم اون بچه رو ازش گرو می گیره و بهش یک اسم دیگه می ده. اون بچه یک دوستی هم داره که انگار مثل خودش اسیر این شهرهست. اون دوست بهش میگه "حواس ت باشه که اسم واقعی ت رو فراموش نکنی مگه نه هویت واقعی ات رو از دست میدی، یادت می ره کی بودی و دیگه کلا تو این شهر موندگار هستی." خود اون دوست اسمش رو یادش رفته بوده و موندگار شده بود.

داشتم فکر می کردم که چقدر این حرف که "حواس ت باشه اسم واقعی ت رو فراموش نکنی " چقدر در نظر می تونه حرف مزخرفی بیاد ولی واقعا چقدر مصداق داره .

کی یادشه دفعه ی آخری که بی دغدغه و بی خیال دنیا خندیده کی بود؟ چه کسی یادشه وقتی که عمیقا خوشحال بوده کی بوده ؟ چه کسی یادشه دفعه ی آخری که دقیقا، یا حتی نسبتا، می دونست چی خوشحال ش می کنه ؟



Saturday, February 7, 2015

در تقابل شیدایی در خیال و عافیت طلبی از واقعیت

در صحبتی با دوستی، حرف از سال های قبل از مهاجرت شد، از زمانی که من در خیالم ایستگاه بعدی ام را فرانسه می دانستم. بماند که قضا و قدر داستان دیگری رقم زد. در این بین، یادم به یک نوشته افتاد که در همان سال آخر ایران ماندنم نوشته بودم. گشتم و در ایمیل سابق پیدایش کردم و دوباره خواندمش. متنش زیبا ولی از آن مهمتر این بود که من بخشی از خودم را، خود گم شده ام را، در آینه ی آن متن پیدا کردم.

این بخش گم شده، همان محسن رویاساز و سودازده ی خیال-پرداز است و عجیب اینکه این بخش انگارهیچ وقت گم نشده بوده است فقط من نمی دیدمش. همیشه همین کنار بوده، همه می دیدندش و من، فقط من، سعی در انکارش داشتم. یادم می آید روزی یکی دو سال پیش، به حالی که انگار کشف بزرگی کرده ام، خطاب به جمعی از دوستانم گفتم که بچه ها من فهمیده ام که آدم رومانتیکی هستم! وقتی باورشان شد که این حرف را جدی می زنم، باب شوخی باز شد و تمسخر که خسته نباشی با این کشف مهم ات. حالا که دیدمش انگار که جنگ بیهوده ی این سال ها را از بالا نظاره می کنم. تا حدی دلم برای خودم تنگ شده است. تا اندازه ای احساس بی-چارگی می کردم. سوال جالب شاید این است که چرا انگار می خواسته ام این بخش از وجودم را فراموش کنم.

سیلی سرد واقعیت شاید که خلاصه ی جواب است. یک جایی، یک وقتی، من، خودآگاه یا که ناخودآگاه، فهمیده ام که باید با تمام توان با واقعیت روزمره ی زندگی برخورد کنم تا نه تنها زنده بمانم بلکه زندگی کنم. بارها و بارها این تجربه تکرار شده است و نتیجه مکرر این بوده است که این سودایی بودن من را از این survive و حتی thrive دورمیکند. همین بوده که این مبارزه ی خودآگاه شکل گرفته است. نتیجه این جنگ داخلی  نه از بین رفتن آن حال سودایی بلکه تغییر شکل دادنش و به زیر سطح رفتنش بوده است و آثار این تناقض که در تمام صحن های زندگی ام هویدا است. مثلا در همین بلاگ به نوشته های منطق مدار به چشم فرزندانم نگاه می کنم و به آن خرده شعرها به چشم نافرزندی که همین که هست، لطف مضاعف من است.

نمی دانم چه " کار" می شود کرد یا که اصلا از بیخ کاری می شود کرد. شاید همین قدر که از این واقعیت آگاه بمانم که من قدری شیدا و شوریده در این دنیای واقعی زندگی می کنم تمام شرط لازم و کافی باشد. صلح من شاید که همین قبول این سرگشتگی است. شاید که  این یک بام و دو هوایی هویت محتوم من است. بخشی از بود من اند ، روزان واقعه آمیخته در شبان شیدایی. 

گریخته از جمع چهره نامگان

یک عکس عالی پیدا کرده ام، ویدیویی فوق العاده ای پیدا کرده ام، موسیقی هوش از سر بر افکنی پیدا کرده ام، مثل همین نوشته حرف مهمی پیدا کرده ام که در لحظه می خواهم به اشتراک بگذارمشان.

قبل از زدن دگمه ی پست از خودم می پرسم: چرا؟ 

و بعد.

شرح حالی در انزوای اجباری

من مادر بزرگی داشتم که مادر جان و یا " ننه ذبیح" صدایش می کردیم و در حوالی 13 سالگی من به رحمت خدا رفت. از این مادربزرگ چند خاطره برایم مانده است و همه اش مبتنی بر شرایط سخت پیری است. یکی اش این است که یک روز در میان با مادرم تلفنی صحبت می کرد و مادرم با او حوصله بسیار می کرد. پیرزن حوصله اش سخت سر می رفت، خلقش سخت بود و تنگ هم می شد، سلامت جسمانی چندانی هم نداشت، بر روی زمین به مثل کودکان حرکت می کرد، سوادی هم نداشت، دوستی هم نداشت. تصویری از او دارم که یک روز با ماشین از جلوی خانه اش می رفتیم و دیدم که دم در بر روی زمین نشسته است، پارچه ای به مناسبت روسری بر روی سرش انداخته و و با چشمانی منتظر به عابرین پیاده رو نگاه می کند. با من بسیار مهربان بود. خدایش بیامرزد. نقل اصلی حرفم چیز دیگری است. 

این ده روز گذشته به مناسبت یک عملیات اصلاحی در پایم، زمین گیر و خانه-مان شده ام. برکت دارویی و غذایی ام تکمیل بوده،  خدایگان خیر بسیار بدهد به دوستانم که از دوستی شرمنده ام کردند. همیشه در دسترس بودند و همیشه منتظر به کمک. به دلیل مصرف مسکن جات، چندان توان کار نداشتم ولی عمو سام برکت بدهد به نت-فلیکس که این مدت سرم را خوب گرم کرد. غذا و دارو تکمیل، سرگرمی هم تکمیل، سلامتی هم به سمت کمال و بی هیچ نگرانی،  ولی از این ها که بگذریم چیزی حوصله ام را به طرز سختی سر می برد.

زمان چندان طولانی هم نبود. نصفش را که خواب و منگ از درد یا که از بی دردی بودم. یکی دو تا از دوستانم حداقل با پیغام های نوشتاری با من در تماس بودند، مهربان مادر هم که هر روز حداقل یک بار جویای احوالم بود. با این حال، این بسته بودن و یا که نداشتن گزینه ای برای داشتن ارتباط انسانی، و یا بدون آنکه بخواهم درام قضیه را زیاد کنم: هرچه که بود، دلم را به طرز عحیبی خسته کرد و جلوه ی جدیدی از تنهایی را نشانم داد. فکرش را بکن، اگر قرار بود که نگران ابتداییات زندگی می بودم یا که امکان خواندن و نوشتن و تماشا کردن نداشتم، چقدر سخت تر می شد...

همه ی اینها من را به یاد " مادرجان" می اندازد. گویی الان میفهمم که چرا پیرزن اینقدر بی حوصله می شد، و چقدر این سر زدن های یک روز در میان و این تلفن های یک روز در میان برایش مهم بود. چرا زنگ می زد و می پرسید که آیا مادرت از خانه خارج شد که به من سر بزند... چرا اینقدر چشم انتظار بود... چشم انتظار چه بود... چرا این قدر در خیالش واقعیت ها به هم آمیخته می شد. ارتباط انسانی- حتی از نوع قدم زدن در خیابانی پر از غریبه ها و پرسیدن قیمت و سلام کردن به راننده اتوبوس- خودش مسکن عظیمی برای تحمل درد بودن است و نداشتن این مسکن، فشار عظیمی به آدم می آورد. [ البته که این وسط حرف ازخود-آگاهی هم می شود زد و ازخود پرسید که چرا اینجور است.]

نتیجه ی سرراست این نوشته این است که اگر کسی را در خانواده یا نزدیکان دارید که از شنیدن صدای تلفن شما به طرز عجیبی خوشحال میشود، مرتب زنگش بزنید. این را نه به عنوان یک اصل اخلاقی که به عنوان حرکتی کاملا خودخواهانه می گویم. بعدها وقتی که خودتان در آن حال " انزوای اجباری" قرار گرفتید، می فهمید که چقدر دلی را خوشحال کرده اید. همین قدر که بدانید این گفتگو " درصدی از اعمال زنده مانی روزمره" آن فرد است  اهمیت قضیه را نشان می دهد. این پست را فی الواقع برای یادآوری به خودم می نویسم. 


پی نوشت: طی کردن پروسه ی درمانی مذکور، هرچند پیش پا افتاده و ساده، تجربه ای غرورشکن - humbling - بود. لحظه ای که لباسها را از زیر و بالا در میاوری و با لباس کفن مانندی روی یک تخت می خوابی و یکی دو لوله اویزان ت میکنند، انگار که آرام آرام چیزی عوض می شود، به مانند دفعه ی اولی که قطعه ای در ماشینن نویت را به سبب استهلاک عوض می کنی، باورت میشود که این به خرج افتادن ها برای ماشین نوی من هم اتفاق می افتد. ماشینی که حتی اگر قطعات یدکی اش موجود باشد، دیگر ولی امکان خرید و فروش ش نیست.

پی نوشت دو: صد البته که این نوشته برای شخص من و با توجه به کوتاه بودن این زمان چیزی بیشتر از یک چیز-ناله نیست! تجربه اش اما مزه ی عجیبی داشت. 

Thursday, February 5, 2015

در یکی از آن اعصار بارانی

واج آرايي چيست؟ 
تصويري  كه از باران ترسيم مي كند
شُر شُر ناودان خاطره.