Monday, October 20, 2014

در مقامات طمع

همه ما ناراحتی و دردهایی را تجربه می کنیم و خوب، بعد از احساس کردن شان و بنا به موقعیت، روش های مختلفی برای واکنش دادن داریم. به طور کلی و تا جایی که من می دانم، سه دسته عکس العمل در برابر درد و ناراحتی وجود دارد. اولی تسکین دادن موقت یا به قولی مسکن خوردن است و این روش فی الواقع رایج ترین شیوه است. انواع و اقسام مسکن ها وجود دارد، از گریه کردن و درد دل کردن و نوشتن و هرگونه ابراز کردن بگیرید تا الکل و مواد مخدر و غیره. روش دوم که درصد کمی از جامعه آن را درست انجام می دهند، تحلیل کردن است، فکر کردن و هم فکری کردن به این که چرا چنین دردی وجود دارد و چه باید کرد. روش سوم که در بین جماعت تحلیلگر درصد بسیار کمی آن را حداقل آگاهانه می شناسند، مشاهده و سکوت است. همه ی اینها را گفتم که حرف دیگری بزنم. 

علت درونی بسیاری از درد ها، ترس های درونی ما است ( این حرف به انحای مختلف گفته و شنیده شده و برای همین من " چرایی " این عبارت را اینجا نمی گویم ولی اگر کسی این حرف برایش محل تردید است، شایسته که آن را ندانسته به طور کلی قبول نکند.) برای شناختن این ترس ها، روش سوم که مبتنی بر مشاهده است کاربردش از همه بیشتر است ولی خوب، این مشاهده یک الزام دارد و آن " رها کردن " است. به این معنی که آدم افکار و احساساتش را سفت نگیرد و بگذارد جریان بیابند. مسلم که این جریان یافتن گاهی اوقات و حداقل تا وقتی که توان هدایت و درک ما بیشتر بشود، ممکن است که آسیب هایی هم برساند. با این حال، هرچه آن ترس عمیق تر باشد، آن رها کردن باید ریشه ای تر اتفاق بیافتد. 

یکی از مصادیق رها کردن، هدف نداشتن در مشاهده است. هدف داشتن در مشاهده، بخشی از روش حل مسیله است و مشاهدات را جهت دار می کند و باعث می شود بخش خوبی از مشاهداتی که می بایست تصادفی اتفاق بیافتند تا تصویر واقعی را تشکیل دهد، ضبط نشوند و رد بشوند برود. هدف داشتن در مشاهده را می خواهم به شیوه ی دیگری بیانش کنم و اسمش را بگذارم " طمع و ولع دانستن".

من فکر می کنم گاهی باید طمع دانستن را هم رها کرد و در این صورت است که یک روز، آن دانستن به سراغ آدم می آید. وقتی که طمعی برای دانستن داریم، مشاهداتمان را از همان طمع شکل می گیرد و در راستای تشکیل یک " فهم زودرس" شکل می گیرند که این الزاما با واقعیت در تناظر نیست.

گاهی باید طمع رها شدن، طمع شاد شدن، طمع به صلح رسیدن، و غیره را هم رها کرد. گاهی باید حتی طمع رها شدن را هم رها کرد، جوری که انگار قرار نیست هیچ جوری بشود. همین هست، تا ابد همین است، هیچ خبری نیست. خالی است.

No comments:

Post a Comment