کما خیلی های دیگر، در من هم دعوایی هست بین " حال" و " مقام" زندگی کدام ورش باید ایستاد. مدتی است که جنبه ی حال زندگی در من قدرت گرفته، حرفش این است که آدم جان، زندگی همین سر کار رفتن و خوردن و خسبیدن و زندگی روزمره است، اغتنام فرصت حیات است، زندگی همینی است که می آید و می گذرد. به دنبال شعور همین گذران باشد. تراژدی ها، عشق ها، فراق ها، وصال ها، شکست ها، فراز ها و فرودها، مال قصه ها هستند، هیچ چیز در زندگی واقعی این قدر ها براق نیست. هرچیز غیر عادی معوج است. زندگی درام است.
از دیشب اما که این خبر این غواصان دست بسته را خوانده ام، آشوب به پا شده است. آن دیگری که در جنبه ی " مقام" است، رفته نشسته یک گوشه برای خودش دور آتشی می رقصد، بعد دست به دیواری می گذارد و سینه می زند، بعد سر به آسمان بلند می کند و غرق می شود. بعدش به من نگاه می کند و زیر لب می گوید: آدم جان، یعنی می گویی این تراژدی ها مال این زندگی نیست؟ واقعی نیست؟
خاتمه ی این دعوا، صورت " دلقک غمگین" است.