Wednesday, October 1, 2014

خود بسندگی

خودبسندگی مثلا ترجمه ی self sufficiency است. خاصیت زیبایی است برای مشاهده کردن. فکر می کنم بیشتر شاخص است تا عامل. منظورم این است که از آن خصوصیت هایی است که متغیر وابسته اند و کم و زیاد کردن مستقیمش، اولا شاید چندان ممکن نباشد، و دوما حتی اگر ممکن بشود ولی زیرساختار عوض بشود، فقط ظاهر عوض شده است. شبیه به " تب" است، هرچند اگر بالاتر از حدی برود باید شاید تا اندازه ای کنترلش کرد، خودش به تنهایی مشکل نیست بلکه نشانگر این است که بدن در حالت دفاعی است، یا شاید حتی بگویم یک مکانیزم دفاعی بدن است. خودبسندگی روحی بودنش خوب است ولی کمبودش، به نظر حقیر، بیشتر شاخص درگیری های دیگر است. 
اول: این خودبسندگی چیست؟ چیزی است شبیه به " به خود متکی بودن" ولی در فضای روحی و روانی. همان جوری که آدم ها، بعضی هاشان، دهن بین هستند یا که public pleaser هستند یا به انحا مختلف تاثیر بیشتر از حد مطلوبی از محیط شان می گیرند، بعضی هم در امور روانی و روحی چنین وابستگی زیادی را دارند. شاید به قولی، خود بسندگی، "اعتماد به روح من" است، اینکه فرد حس کند بدون حضور و حمایت روحی و روانی سایرین می تواد به نیازهای شخصی روحی اش رسیدگی کند و زندگی اش را بگذراند. 

دوم: خودبسندگی صفر و یک نیست. اگر خودتان فکر می کنید که می توانید بدون کمک سایرین به نیازهای اولیه تان رسیدگی کنید ، به این معناست که روان تان نسبت به این نیاز مهم که " نگه داری از حداقل های اساسی زنده ماندن " است، به شما اعتماد دارد و این اعتماد، حداقل خودبسندگی روانی را به همراه می آورد. البته، ناگفته پیدا که این یک فقط یک " حداقل" است و کاملا قابل درک است که بیشترش مطلوب تر خواهد بود. نکته ی دیگر اینکه خودبسندگی الزاما به این معنا نیست که شما در واقع هیچ حمایتی روانی از دیگران در لحظه دریافت نکنید بلکه به این معناست که اگگگر هیچ حمایتی نداشته باشید، چقدر می توانید از خودتان مراقبت کنید. نکته ی اخر اینکه الزاما صد در صد خودبسنده بودن خوب نیست ( لازم است یاداوری کنم که تمام این جملات صرفا نظر من است ؟ ) به عبارت دیگر، اینکه کسی بودن یا نبودن نزدیکانش برایش علی السویه باشد، الزاما نشانه ی سلامت فرد نیست. به هر حال آدم موجودی اجتماعی است و این نیاز اجتماعی، در حالت سلامتش، باعث می شود بودن یا نبودن سایرین به هر حال برایش مقداری فرق بکند.

سوم: خودبسندگی یک مفهوم ثابت در طول زمان نیست. بعضی چیزها، مثلا خودآگاهی، در بلند مدت خودبسندگی را زیاد می کند. بعضی سختی ها و شوك ها، مثلا از دست دادن ناگهاني یک وابستگی، مثلا از دست دادن يك عضو خانواده، خودبسندگی را کم می کند. براي همين است كه وقتي كسي در موقعيت سخت روحي قرار مي گيرد بيشتر به كمك دوستان و نزديكانش محتاج است. به قول دیگر تغییرات ما و محیط بر خودبسندگی موثر است. فی الواقع، برداشت ما از خودبسندگی مان بیشتر از آن حدی از خودبسندگی است که در حال سختی، زمانی که ان خودبسندگی به امتحان می رسد، از خودمان می بینیم.

چهارم: با تجربه ي بيشتر محتملا ادم به اين نتيجه مي رسد كه هرچه خودش از لحاظ روحي متكي به نفس تر باشد راحت تر است. اين البته به معناي نگرفتن هيچ حمايتي از سايرين نيست، بلكه به اين معناست كه هرچه خود ادم بهتر بتواند از خودش مراقبت كند و در شرايط سخت روحي گليم خودش را به تنهايي از اب بيرون بكشد، مستقل تر است، امنیت بیشتری دارد، و برای خودش و بقیه شرایط را ساده تر و بهتر می کند. از سوی دیگر هم دانستن این نکته لازم است که هیچ کس از این لحاظ کامل نیست و همه، کمتر یا بیشتر، در زمان سختی نیاز به کمک دارند.

این مطلب در طول زمان کامل می شود... 

No comments:

Post a Comment