Showing posts with label سيقصه. Show all posts
Showing posts with label سيقصه. Show all posts

Monday, September 19, 2016

تکه پاره گی

این سی سالگی یک پارچگی ندارد. شاید که از خصوصیات بزرگ سالی است و عنفوان ظهورش این سی سالگی. هر کس را می بینی تکه ای از جان و جامه ش گیر کرده و جا مانده سر شاخه ای، لب دیواری، بر سر میزان چندم آهنگی، در راستای منظره ای، در لبی، صورتی، دستی، آهی، بوسه ای، لماسی، خاطره ای. 

همه تا حدی در میان جمع ند و جای دیگر. آدم ها انگار قبلا به نظر حلزون بودند، می رفتند و اثری از خویش بر زمان جا می گذاشتند. امروز اما انگار به نظر پاک کن هستند، از جان شان جا می ماند قدری، و گاهی تکه ای قُلوه کن می شود. تا اینجایش زندگی است، قابل قبول است، مگر " من" کم از این کنده شدن ها شکل گرفته ام؟ سخت ش آن جاست که چشم " آدم " به آن تکه ها جا می ماند. چشم " آدم" به " من" قدیم ش باقی می ماند. تقصیر ندارد " آدم"، آن " من"ِ قدیم، آشنا تر است، در طول زمان " آدم" وقت می کند به " من" ش فکر کند و " من" ش را قدری هضم کند. این می شود که " آدم" به " من" قدیم" مانوس تر است، لاجرم به آن " من" و آن تکه هایی که کنده می شود بیشتر دل بسته است تا " من " الان. مشکل از " آدم" نیست، " زندگی" چیز دیر هضمی است. معمولا امروزِ آدم مصروف هضم کردن دیروز است، یا که پریروز، یا که دو سال و نیم پیش تر. 

در سی سالگی همه تکه پاره اند. من نمی دانم چرا، هم نفس غایب دوست ندارم. 

Sunday, July 3, 2016

خیال در سیسالگی

حرف زدن از خیال در جمع سی ساله ها کار خر است. اینجا اینقدر آدم ها بزرگ شده اند که هرچیزی که خط-کش-سر-خود نباشد و در دست نیاید را یا برای بچه ها می دانند و یا برای پیرها. به قول حضرت خر، در شهر قصه که به صنف خراطی با چوب مشغول بودند، : " هرجا می ری پلاسکو، هرجا می ری ملامین".

فکر می کنند که اگر " خر" نباشند، آدم می شوند...

Thursday, June 23, 2016

چهارم قصه: اصالت


شاید چند سال است که دلم می خواهد ،چیزی برای خودم بنویسم، در مورد "اصالت". اینکه چی است، از کجا می آید، چرا خوب است، و قص علی هذا. چالش حقیر دو چیز است، اول اینکه همین شخص شخیص بنده حدود 10 سال پیش با اینکه " خوبی و بدی" از ریشه ای می آید به شدت مخالف بودم. حضرت سعدی، که آن وقت ها از مرشیدین بنده بود، هرجایی که " تربیت نا اهل را چون گردکان بر گنبد است" و " عاقبت گرگ زاده گرگ شود" می کرد، رگ غیرت حقیر ور می قلنبید که این افکار بورژووایی و اشراف زادگی چیست و هرکس از هرجا که باشد با انتخاب هایش و نیت ش به آنجایی که اختیار کند می رسد. از بد روزگار یا شاید هم که از خوب روزگار است  چند سالی می شود که شروع به شکر خوردن  کرده ام از آن فکر قدیمم. هر چی می گذرد نه فقط اختیار در نظرم کم رنگ تر می شود، که ریشه پر رنگ تر و پر رنگ تر می شود. انگار آدم ها، و خودم، جز آن چیزی که از ژنتیک طبیعی و ژنتیک اجتماعی و خانوادگی به دست آورده ایم چیز قابل عرض دیگری نداریم. به همین منوال است که انگار خوب و بد اختیاری هم هرچه باشد، در مفهوم اصیل بودن برمیگردد، اینکه اختیار کنیم که " اصیل" باشیم. 

اینکه هرچه می گذرد این اصیل بودن هم برایم " محسوس تر" می شود و هم سخت تر در تعریف. هزار مثال و قاعده برای " بی اصالتی" دارم، ولی از جمع تعاریف بی اصالتی، اصالت در نمی آید. شناخت اصالت انگار به مثل "در چشم منی و دیدن ت نتوانم" شده. خلاصه ی آن مختصری که به دستم هست این جمله ی قاصره ی حکیمه است که " هر گ_ی هست باش ولی خودت باش" حالا لام و ها یش به عهده ی ذایقه ی شریف و اصیل شما :)

سوم اینکه، شده ام مثل پیرمردها که یاد پنیر سه چارک دو عباسی می کنند و حسرت می خورند. نمی دانم من کجا جا مانده ام از جمع. قدیم تر ها آدم ها لااقلش در خلوت سی صورت و چل جامه و صد دیوار نبودند. در چشمان کسی که نگاه می کردی، دگمه ی شرم طرف تکان می خورد، یا خودش می شد و یا که سر پایین می انداخت. شده ام به مثل اصحاب کهف، در شهر نگاه می کنم و دیوارهایی می بینم که هیچ وقت نبودند. از خاک است؟ از سن است؟ از احوال آدم های دور و بر است؟ از شاخ های این دیو مهاجرت است؟ نمی دانم. شده ام به مثل دخترک این فیلم spirited away،با آن جن بی صورت سیاه پوش دوست ترم تا با ادم های دور و برم. ترسم این است که اسمم را فراموش کنم. 

Thursday, May 19, 2016

قصه ی سوم: قاعده گی

از اعوجاج ادميزاد كم مي شود در اين سي سالگي.از هيجان انگيزي هايش نيز هم 

Tuesday, May 10, 2016

قصه ی دوم: و از عشق

چند پاراگراف نوشتم تا بگویم که تناقض های عشق در این سالها کمتر می شود. از بسکه حرف هایم در این پاراگراف ها متناقض بود پاکش کردم.

عشق در این سالها متفاوت و پخته تر و خوش تعریف تر و لکن عشق، کماکان عشق است. 

قصه ی یکم: حکایت آدم هایی که دردو طرف دیوار دیده مشان


قصه ی صفرم

در باب خود قصه است.  یکم "مرگ مولف" می دانید چیست؟ تیوری است که می گوید پدیده ی ابراز هنری، یا نوشتن به طور خاص، آنقدر تجربه ی عمیقی است که مولف را بالکل و از اساس تغییر می دهد، از آن رو که بخشی از هویت خودش را در اثر هنری ش به جا می گذارد. به مثل بگیر، توپ بیلیاردی که به توپ دیگری می خورد و بخشی از تکانه اش را به توپ دیگر می دهد و خودش و آن دیگری توپ به مسیر متفاوتی می روند. به قول مجیدمان، به مثل قانون عدم قطعیت هایزنبرگ که می گوید اندازه گیری، هویت پدیده را عوض می کند. ته ش این است که ابراز آن قدر قوی است که مولف را از ذات تکان می دهد، مولف انگار می میرد و دوباره آدم تازه ای متولد میشود. 

دوم اما خاصیت ابراز نکردن و آن جا افتادن احساس است. فرموده بود:" دلتنگی خوشه انگور سیاه است، لگدکوبش کن، مستت می کند اندوه". حالا بگو دلتنگی یا هر آن حس دیگر. خاصیت آن لگدکوبی استمرار در احساس است. ابراز به مثل باز کردن خمره ی انگوری است، بعد از گشایش خمره، جوشیدن و خروشیدنی در کار نیست. پس سابق تر من انگار کن که جوانی بودم که می خواستم شهر را با شراب خامم مست کنم، امروز اما در پی مست کردن جمعی نیستم انگار. دلم می خواهد شراب کهنه بیاندازم و البته اگر کسی در صعود باده همراه شد، چه بهتر. این روزها محافظه کار ترم در ابراز. انگار غیرتم بر حسن طعم احساسم زیاد شده است. دلم کمتر می خواهد بگویمش. انگار همه اش مال خودم است. 

سوم اما این است که چرا می نویسم؟ از این رو که طمع در خوبی هم بد است. بستن خمره از روی آن است که روزی بازش کنی. طمع، بی هوا زی است، در محیط بسته به مانند دل و زبان بسته زیست می کند، طمع شراب را سرکه می کند. نوشتن برای انگور شرابی در خمره ی من، هوا است. شرابش که برای من بماند، زکاتش بویی است که در محله بلند می شود. بیست سالگی ام انگوری بود، امید که سی شرابی بشود. 


خویش نگاری

به مثل نگارش خویش و البت خویش را چون نگار دیدن.

آدم تنها که می شود مي افتد به تماشا، به گوش كردن، به در و ديوار را دقت كردن. آنقدر جزييات در ذات و حال و كنج همه چيز مي يابد و اين قدر " جالب" مي بيند كه فرصتي براي خويشتن و نگاشتن ندارد، هرچند تمام ادراك ها در آينه ي خويشتن است و در قالب نگاريدن. تصويرها  خبر از من دارند تا كه از خورشيد. الا اي حال نيت كرده ام كه بنويسم در  مناصب سي سالگي و در مناقب تنهايي. سيقصه به قافيه ي سيمرغ.