Friday, October 24, 2014

سی، فصل برداشتن بکارت مفهوم، فصل برداشتن بکارت احساس

برای من این سال سی ام، با حجم عظیمی تجربه ی چشم بازکننده آمد. من در این سال انگار خالی بودن عرایض دنیا را دیدم و تا قدری قبول کردم. دیدم که تمام آن احساسات ناب می توانند که بشکنند، بریزند، و حتی حتی شاید دوباره جوانه بزنند. دیدم که ممکن است به قلبی نزدیک بشویم، به کاری، به آهنگی، به درختی، زمینی، شهری، و بعد از آن دور بشویم. من در این سال دیدم که ممکن است که آدمیزاد بشکند، کنده بشود، تکه پاره بشود، روزگار و یا باد و یا هر دلیل دیگر بیاید و یه تکه قلمبه از شاخه هایش را، و یا بزرگترین شاخه اش را بشکند و ببرد. بعدتر، شاخه های کوچکتری از گوشه و کنارش می رویند و آرام و آرام قد می کشند. لکن اما، هرکس آن درخت را ببیند می فهمد که روزگاری شاخه ای عظیم از او کنده شده است. 

در این سال سی ام، می بینم که چه طور است که آدمیزاد هفت جان دارد. می شکند، نابود می شود، لکن اما از میانه ی آن ترک ها، شاخه های تازه می رویند. عجیب است این تناقض. چرا اصلا باید شکستی باشد؟ نمی دانم ولی اما خوب، زندگی ... زندگی همین است که در اطرافمان می بینم، نه آنچه خیالش کرده بودیم. 

من چنین خردمند و با تجربه اما، دلم برای خود بیش از سی سالگی ام تنگ می شود. انگار که خلوص اشک گونی داشتم. هرچه داشتم خالص بود و شیله پیله درش نبود. امروزها همیشه تردیدی در آن است و سوالی که سود و زیان آنکه واقعیت الان روی میز نباشد چیست....

از زخم های بکارتهای روحم خون می ریزد. من به طرز غیرمنتظره ای تغییر می کنم. اما خوب، فکر کنم زندگی همین است. به همین سادگی، به همین خوشمزگی.

No comments:

Post a Comment