Showing posts with label چیزی نیست فقط دلم گرفته است،. Show all posts
Showing posts with label چیزی نیست فقط دلم گرفته است،. Show all posts

Thursday, December 29, 2016

از نامه ای.

" نمی دانم قرتی بازی است که آدم به سال میلادی احساسی پیدا کند اما این سال 2016 برای من سال رها کردن بود. گذشتن و آرام گذشتن. با اصطکاک حداقلی. سال انتظار نداشتن. سال قبول کردن چیزها آن طور که هست. 2016 شاید که اولین سال قبول کردن و گذشتن بود. دارم می شوم عادی. پس چه بود آنکه می گفتیم هرچیز هستیم بهترینش بشویم.

از میان این همه گذشتن، گذشتن از دوستان از همه سخت تر. دوست-آن، آنها که به جان نزدیک بودند. گلستانم را ملخ زده . دیروز داشتم جایی کتاب مقدس این مرمن ها را ورق می زدم، در توصیف روز قیامت گفته بود "وقتی که بادها تمام اتصالات را می کنند." تمام. بندهایم تکان خوردند. این شعر اسماعیل از براهنی، چندماهی است که معمور جانم شده. در عین تلخی واقعی بودن، آرامش و امیدم می دهد. کمکم می کند که واقعیت را با رویاهایم جمع کنم، علی الخصوص آنجا که می گوید: " به مدد عشق از گور بیرونت خواهم کشید."

به من بگو با رفیق مرده چه می شود کرد؟ "

https://soundcloud.com/ali-ahadi/ali-ahadi

Tuesday, August 9, 2016

پنج مقام تب

1: اولش رنج نامتمرکز است. همه جا درد می کند بی آنکه جایی درد کند. انگار که خماری سلامت پس می دهی.  بی تابی. از خودت ناراحتی بی آنکه دلیلی داشته باشد. می دانی کاسه ای زیر نیم کاسه است. چیزی قرار است اتفاق بیافتد. دردی زیر این نیمچه درد است. یادت می آید که اینجای قصه را خوانده ای اما هیچ یادت نمی آید که چه چیز قرار است اتفاق بیافتند. د ژا وو، بی آنکه فصل بعدی تب را به یاد بیاوری. 

2: آن ناواقعی واقعی تر می شود وقتی که سردت است اما می بینی که در و دیوار و یک اجسام بی ربط خنکای لذیذی دارند. انگار کن که همه چیز ذات نویی پیدا کرده است. کمی که بگذرد آرام آرام می فهمی که دنیا نمی تواند یکهو خنکای دلچسبی پیدا کرده باشد، پس " من " فرق کرده است. " من؟ تب؟ چرا؟ " علامات سوالات زود می ریزند و چنین می شود با تمام سوالات. می روی، به مثل گربه ی زایو یا که فیل به حال احتضار، گوشه ای را پیدا می کنی. سردت است و تمام دنیا سرد است و پتو رویت می اندازی که گرم شوی عاشقی و تمام دنیا عاشق است پس کماکان حرف هایت بوی منطق می دهد. کمی که بیشتر می گدرد، برگشت بی فایده است، پتو بی فایده است. پاشوره لازمی. برو در صندوق آن عاشقانه ها را باز کن، بیاورشان، امشب دل شوره-گان داریم.

3: تبلور نقش در حضور نقاش. دیوارها نامریی، پرده نشان، و محدب است. تمام سخت ها آسان است. می لرزی از ذات. از بودن درد عمیقی می کشی. استخوانت از نبود گرمایی تیر می کشد تا زیر جمجمه. ولی چنان تماشا غرق ت می کند که درد از یاد می رود. همه چیز هویت جدا پیدا می کند. هر پره گوشت و هر تکه استخوان شخصیتی دارد. دست به قلب ت می گذاری و برایت حرف می زند. خاطرات گاهی رژه می روند روی خودآگاهی. 

4: هذیان ها به کنار، آن واقعی ها را هم می بینی که هم هستند. شروع می کنی به خطاب دادن آن واقعی ها. عشق ها، دردها، خاطره ها، نگرانی ها، نکندها، خدای نکرده ها، انشالاها، اگر بشود چه می شود ها، خیال ها، خام ها، ترس ها، تاریکی ها. حالا که ابرهای زیر پایت دارند می شکنند و دشت نمایان می شود، برای همه شان نامه می نویسی از بالای کوهستان تب. آنچه نمی دانی این است: آنها زیر ابر بوده اند، آنها نمی دانند، آن ها نمی فهمند آن بالا تو چه دیده ای. بی فایده نوشتن اما به ذاته صحت دارد. آرام آرام می بینی که کوهستان خودش بر ابر است. نقش بر آب است. 

5: خون از درونت رها می شود. رها می شوی. به خواب می روی. 

Sunday, January 24, 2016

به مادرم می گویم: دلتنگم
می گوید: زود می گذرد نگران نباش
میگویم چقدر زود؟
می گوید: چیزی بین هفت تا هفتاد سال. اگر شانس بیاوری هم، شاید قدری بیشتر.

Monday, November 23, 2015

الان که بیشتر... پیراهنت را بیشتر... نگاه می کنم.

دیروز آقای نقاشی را دیدم که کور-رنگ را بود. تعجب بی صدای من از هنرش را که دید، خودش سر گفتگو را باز کرد و گفت که " رنگ ها" را از روی " تنالیته" شان می شناسد. می گفت که رنگ ها را با دقت و با نگاه یاد گرفته است. مثلا اول به پیراهنم، که سبز لجنی تیره بوده، نگاه کرد و گفت "من در این پیراهن شما تنالیته ی قهوه ای و سبز می بینم"... کمی که از گفتگو رد شد، گفتگو را متوقف کرد و گفت " الان که بیشتر پیراهنت را بیشتر نگاه می کنم، تنالیته سبز را بیشتر می بینم". این جمله را که گفت بخار حال من، که از جای دیگر سودایی بود، به آسمان بلند شد. اشک کوچکی که حلقه زد، لبخندی زد و گفت: how much of your story is to share, sir? با قدری تاخیر، اینقدر که بخار را تبرید کنم به کلمه، گفتم: "فکر کنم که من هم کور-رنگی خاصی دارم، ولی ازش بی خبرم. به پیراهنی زیاد نگاه می کنم و قهوه ای و سبزش را هر بار یکی شان را می بینم." فرمودند: "می فهمم... شما البت به پیراهن هم نظری داری لکن، به قدر توان ت خوب نگاه کن."
بعدترش حرف از رِنگ های شرقی و غربی در موسیقی شد. بعدترش حرف از irregularity و زیبایی ش شد. بعدترش، حرف از این شد که آدم چطور می تواند بین ملودی و ریتم برود و بیاید، یک مدت فقط به ریتم یک آهنگ گوش کند، بعدترش به ملودی ش، بعدترش شاید به هر جفتش، بعدترش به هیچ کدامشان.
بعدترش این آهنگ را برایش فرستادم که به جای درام، صدای ساعت و موج و قطره دارد. 
برای"ش" یعنی... برای پیراهن. 

Tuesday, April 14, 2015

عنوان ندارد.

دوستی دارم، یا بهتر بگم که آشنایی، یا که شاید بهتر بگویم کسی که چندان نمی شناسم ش و یکی دو بار که دیدمش، حال خوب ش من را در بر گرفت. هرچه انگار من زندگی را سخت می گیرم، او آسان می گرفت. یادم می آمد که در یک صحنه دو تا توپ والیبال را روی سینه اش گرفته بود و ادای خانم برجسته ای را در می آورد و می رقصید و من را، که شاید در آن ایام، ماخوذ به حیا تر بودم، کمی خجالت داد و لاجرم البته قاه قاه خنده ام گرفت. حالش حاضر و آرام و بی حرف هست. شعور زندگی دارد انگار، من را به یاد جواد خودمان می اندازد. یکی دو بدشانسی کاری هم آورد ولی به نحوی نجات یافت. در همان بداقبالی ها هم آرام و روان بود.

یک بار هم به همراه دوست دختر وقت، همسر آینده اش، دیدمش. حرف چندانی نمی زدند، نمایشی نمی دادند، اما انگار رشته های نرم و خوش عطر و مهربانی بین شان در پرواز بود. او می گفت و خانم مربوطه بین لبخند شاد و خنده می رفت و برمی گشت و او همه را می خنداند و نیم نگاهی به محبوب داشت و محبوب هم با همه می خندید و نیم نگاهی به دوست. انگار احتیاجی نداشتند دست در گردن هم بیاندازند تا کسی بفهمد که دلشان تنیده است و عظیم این موج که میان شان به جریان بود. می دانم که مدتی هم لانگ دیستس بودند. گذشت تا اینکه از لانگ بودن هم درآمدند. جایی چند وقت پیش شنیدم که ازدواج هم کردند. یادم می آید که آن روز که دیدم شان به قدری زیبا بودند که در دلم گفتم من دلم می خواهد چیزی شبیه به این داشته باشم و از آن مهمتر، می خواهم شبیه به این دوست باشم، شعورم آن قدر زیاد باشد که زندگی را جدی نگیرم و در عین حال حضور داشته باشم. با خودم گفتم می خواهم که شکل این دوست باشم. 

گذشت تا اینکه دیروز خبر آمد که آن محبوب بر اثر سرطان مرحوم شده است. فکر می کنم که یک سالی بوده که درگیر بوده است. دختر به شفافیت و به عینه تراژدی است ولی اما من فکرم  در حوالی آن دوستم در جریان است. نمی دانم حتی توصیف کنم که چه حالی برایش دارم. احساس می کنم که دوست من هم به همراه محبوبش مرحوم شده و این دوست فعلی دیگر آن دوست سابق نیست. بخشی از وجودش رفته که رفته و بزرگا او که انگار بر سر خاک خویش آمده است. 

دیروز تا به حال نیمه فلج مانده ام. نمی توانم و نمی خواهم فکر کنم. این کمکی کرد که قطره ای فشاندم. به غیر از آن تنها نگاه می کنم، احوال خودم را، امواج را، محبوب را، دوست را، خودم را در کفش های دوست. نمی دانم به تراژدی ش حسودی ام می شود یا که به آن کسی که هست. احتمالا به آن کسی که او در آن تراژدی است. من هم تراژدی دیده ام ولی آرام نبودم. من آن بودم، او این است. نمی دانم درست و غلط ... 

الان می فهمم که چرا دیشب نشسته ام و از زلزله دیدن و ندیدن نوشته ام. گاهی از سر دلم، آرام، یک قطره بر کف دلم می چکد و صدای فرود آمدنش از ته چاه بلند می شود: کاشکی. 

Thursday, February 26, 2015

در-اما- ی زندگی

" بزرگ شدن" همیشه درس سختی برای من بوده است، من همیشه شاگرد سر به هوای کلاسش بوده ام، انگار که همیشه ادای  فهمیدنش را درآورده ام. یادم به کلاس ریاضی یک دبیرستان می افتد که طوطی وار یاد گرفته بودم که ریشه ی معادله ی درجه دو را پیدا کنم ولی نمی فهمیدم این " ریشه " لعنتی معنی اش چیست. این " بزرگ شدن" لعنتی هم هیچ وقت دست از تغییر و بزرگ شده برنمی دارد، انگار من همیشه عقبم. هربار فکر می کنم فهمیده امش و حداقل می توانم ادایش را دربیاورم، بعد کمی که رد می شود می بینم که چه روند غیر خطی دارد، نمی توانم ادایش را درست در بیاورم، یا که حداقل در صبح های زود و شب های دیر، این نقاب " بزرگ شدن" به مثل دمل خشک شده ای از صورت زخمی دلم سُر می خورد و جدا می شود. نمی دانم کیفیت دمل پایین است یا که رزولوشن دل، بالا.

رفاقت هایمان هم دملی شده است. زیرش دلمان تنگ است، خون است، زخم از دوری است، تنها است، لکن همه ی اینها بی حس شده است. ایران-نشین ها را نمی دانم ولی ما خارج نشینان که خانواده ای هم نداریم. قاعدتا آدم فکر می کند که این یعنی رفاقت های شدیدتر، نزدیک تر، لکن به هر دلیل بی حسی جایگزین شده است. تنها مدلی از روابط انسانی که کار می کند، و البته عالی کار می کند، رفاقت های حرفه ای است. شیک، تر و تمیز، مجلسی، بدون رگ و پوست و چربی، "مرینِیت" شده، بدون بو، بدون خاطره ی بلند، با مسیولیت محدود، آماده ی مصرف. بیشتر وقت " سوشیالایز" کردنمان در همین جمع های شیک و باحال و بی عمق می گذرد. به من بگو در پنج تا از آخرین پارتی های "فان"ی که رفتی چند نفر از آن دوستان از حال دلت کمترین خبری داشته اند؟  هیچ کس اما به روی مبارک نمی آورد، نه کسی چیزی می گوید، نه می شنود. همه " کری آن " می کنند.

فیس بوک را هم که نگاه میکنم، از پست های صمیمی با دسترسی محدود، رسیده است به حجم زیادی آدم ساکت و لایک کننده و تعداد محدودی آدم که هربار پست های پابلیک یا شبه پابلیک می گذارند. به مثل همیشه، در غروب حادثه آدم ها به یکی از دو انتهای بازه ی ممکن می روند. نمی گویم که این بد است، این فقط یک مشاهده است، یک نشانه است. انگار که همه مان از فیس بوک هم ناامید شده ایم. دوری و دیری کار خودش را کرده است. 

این نوشته قدری احساسی و قدری اجتماعی است. از بخش اجتماعی ش بگویم، دلیل این اتفاق را نمی دانم. فکر میکنم که این دوران ابتدایی خارج نشینی به قدری یکهو "بزرگ"مان کرده است که آن کودکی لازم برای دوستی را فراموش کرده ایم. دوستی های نزدیک یک کودکی؛ یک خریت، خاصی می طلبند. البته فاکتور سن را هم نباید نادیده گرفت، هرجای دیگرهم که بودیم این اتفاق تا اندازه ای می افتاد، فاکتور دوری های جغرافیایی را هم نباید نادیده گرفت، از دل برود لاجرم، هرآنکه از دیده برفت. حقیقت این است که این نوشته قدری شخصی هم هست، تا اندازه ای حدیث نفس است. درد ولی این است که تنهایی نمی شود کاری کرد. بارها امتحان کرده ام. وقتی که تنهایی بخواهی از "خود" حرف بزنی، تر و تمیز دورت می نشینند و قصه ی " خود" را در سکوت می شنوند، حتی با قصه گاهی همزاد پنداری می کنند، هم زاد پنداری در چشم هایشان، در احوالشان، هویدا است. اما کسی پایش را به صحنه نمی گذارد. حرف های من هم در اندازه ی یک " گفتگو با خودم به تنهایی- در میان قبرهای عمود" می ماند. بقیه هم صحنه را می بینند و تبریک و تسلیتی رها می کنند و می روند. 

چه می شود کرد؟ نمی دانم. فقط می دانم که تا دردی نباشد، درمانی نیست و الان گویا از بیخ و بن، دردی، حسی نیست. ایها الناس، من که بین تان می روم و می آیم صدای درد دل تان را از حالتان می خوانم. چه طوراست که خودتان حس ش نمی کند؟ چه بر سر بودن تان آمده است؟ چه بر سر حس هایتان آمده است؟ چرا در بزرگی سالی زیر بار چنین ترامایی می روید؟ چرا نمی بینیدش؟ چرا حسش نمی کنید؟ چرا ابرازش نمی کنید؟ قصه ی مان به مانند بچه فیلی است که پایش را در کودکی با زنجیر بسته اند و در بزرگ سالی هم چنان شرطی شده است که تا سرمای زنجیر بر پایش باشد، تلاشی برای رهایی نمی کند. انگار نیاز جنابش به رها شدن از زنجیر به بلوغ رسیده است، ختم به سنگینی سرد و خارش غریبی در پا و دل شده است. برای ما آدم ها ولی، دیوانه دل است، پای در بند چه سود. 

متن را قبل از انتشار یکی دوبارمیخوانم. یکی دو پاراگراف جالب لکن خیلی حاشیه ای را حذف می کنم ولی فایده ندارد. به خودم می گویم معلوم نیست تحلیلی- اجتماعی است؟ تحلیلی- فردی است؟ احساسی است؟ چه بلبشوری است؟ بعد می گویم جهنم، دو تا لایک کمتر یا که بیشتر، کسی بخواهد و بتواند بفهمد می فهمد. کسی هم نخواهد یا نتواند بفهمد نمی فهمد. اگر هم که از بیخ مزخرف گفته باشم همه دیگر هیچ. چه انتظاری داری؟ نهایت ابراز، ایجاد دانستن در طرف مقابل است. کدام دانستنی به فهم رسیده است؟ ولش کن، شل کن، بی حس کن، بزرگ شو. 

Monday, February 23, 2015

شرحه


قصه ای هست که فلان خرک پادشاه عادل یا وزیرش یا به هر حال یک آدم گنده ای که ادعای عدالتش میشد از سر قصرش زنجیری بیرون انداخته بود و سرش را به زنگی در تالار دربار بسته بود که اگر کسی در این شهر بی عدالتی دید، بیاید و بی منت خدم و حشم سر این زنجیر را بگیرد و تکان دهد تا زنگ به صدا در بیاید و من بیایم و به درد دلش برسم. مردم لکن حساب کار دست شان بود و می دانستند کسی نباید به روی خرک خان بیاورد که چه خبر است. زنجیر را کسی نباید دست بزند. گذشت تا اینکه زنگ مربوطه نصف شبی  به صدا در آمد. خرک خان سریعا روب-دشام اش را دورش پیچاند و با خدم و حشم پریدند سر قصر که کجاست این شهروند مدد خواه تا حق او بستانیم و آتش دلش را به آبی خاموش کنیم. دیدند که خری است، که از بس تازیانه خورده است کمرش  یک سر زخم و خون است. عدالت و دلجویی نمی داند چیست لکن زخم هایش در عمق می خارد، خودش را به زنجیر می مالد تا خارش جراحتش کم شود. 

آن خر، الان، من هستم. کجاست آن زنجیرت خرک خان؟  شمایی که گفتی مضطر اذا دعاۀ.

Friday, January 23, 2015

با گذر زمان

جایی بپرسند: آیا با گذر زمان " تمام " زخم ها خوب می شوند؟

به جای جواب می شود نوشت:

با گذر زمان تمام زخم ها " خوب" می شوند. 

Friday, November 21, 2014

چیزی نیست.

شما را نمی دانم ولی من به شخصه تازه فهمیده ام که دنیا ملک مشاع نیست. هر کس، روح خودش را دارد، جسم خودش را دارد، مایملک خودش را دارد. این دنیا طراحی نشده که آدم ها به فکر کم کردن محنت جمعی و افزایش سعادت جمعی باشند. هرکس به فکر خویش است. چرا اخه؟ احمقانه نیست؟ هرچه هست از گور دوراهی زندانی ها بر می اید. آدم گاهی از دل تنگی خوابش نمی برد.

------------
این نوشته مقدمه ای بود بر یک تگ جدید: چیزی نیست، فقط دلم گرفته است.