Friday, April 24, 2015

Genocide

For me, the scariest part of learning about the Armenian genocide is that had I lived in that era, I totally could have been on either side of this horrible event. That is because ALL OF US have the potential to actively or inactively contribute to such a massacre. There is a solid research literature that suggests we all have a tiny little ultimate killer\torturer devil inside us that gets activated in presence of sufficient dose of " justification" and unsupervised power. The only way to stop the sleeping genie is to recognize and know it.

Sometimes the way to become more humane is to learn how we inherently are animals. Genocide still happens and we ALL have the potential to become its victim, this way or the other.

Watch the worse than war documentary


Thursday, April 23, 2015

مشاهده - 1 - ساعات مفید کاری

من آدم سحر خیزی هستم. این البته الزاما چیز خوبی نیست، مخصوصا اگر که شب دیر به خواب رفته باشم، صبح زود با اولین شاخه های نور بیدار می شود. به طور کلی آدم کم خوابی هستم. گاهی با خودم فکر می کنم همان جور که بعضی آدم ها به نظر نمی آید که لذت " خوردن" را درست درک کرده باشند، من هم بهره ی چندانی از درک لذت خواب نبرده ام. بیشتر از سر ناچاری می خوابم. 

سابق تر ها، آن وقتی که زیر بیست و دو-سه سال داشتم، صبح ها از ساعت 5 تا 7-8 درسم را می خواندم و کار درس خواندن روزم را تمام می کردم. به قول دیگر، در آن ساعت صبح ذهنم به شدت آماده ی کار فکری بود. در تمام این سال ها با این ایده که ذهن من صبح ها به شدت آماده ی کار هست، سعی می کردم که برای انجام کارهای فکری م زمان های زود در روز را انتخاب کنم. این ایده با این که صبح ها هم زود بیدار می شوم هماهنگ بود، یعنی حتی مشکل خواب آلودگی هم نداشتم. با این حال در این سال های اخیر هرچه تلاش می کردم همان عادت قدیمی را زنده کنم و صبح ها کار فکری کنم، کمتر موفق می شدم. صبح ها انگار تمرکز نداشتم و من این را به چشم یک عدم تمرکز کلی می دیدم. انگار باور داشتم که آدم هر وقت که بیدار باشد، علی الخصوص صبح ها که خوابش را رفته است، باید بتواند تمرکز کند. 

این مسیله بود تا اینکه اخیرا مشاهده کردم که صبح ها، با اینکه بیدارم، ذهنم چندان آماده ی کار تحلیلی نیست. علی رغم نبود این تمرکز، در صبح ها تقریبا هر کار دیگری را می توانم خوب انجام بدهم. از آشپزی و تمیز کردن خانه بگیر تا قدم زدن و نوشتن و کارهای هنری ( ساز تمرین کردن- خط). اتفاقا در این زمان صبح ذهنم خلاقیت بیشتری دارد. مثلا حتی در مورد تحقیقم هم اگر جایی گیر کرده باشم، در صبح ایده های بیشتری به نظرم می رسد. انگار کن که در صبح تمرکزم کمتر است و دید عمومی و از بالایم قوی تر است و همین باعث می شود خلاقیتم بیشتر باشد. 

بعدتر دیدم که از بعد از ظهر توان محاسباتی و یا تمرکزم زیاد می شود و تا شب ادامه دارد. با این حال در مجموع نمی توانم بیشتر از 4-5 ساعت کار مفید محسباتی بکنم. یعنی شب که می شود، با این که هنوز تمرکزم بالاست، ذهنم خسته شده است. به این نکته این را هم اضافه کنید که من بین وقتی که "تمرکز" را رها می کنم  زمان خوابمبه حداقل دو - سه ساعت زمان  نیاز دارم. به قول دیگر، دو سه ساعت طول می کشد که موتور تمرکزم خاموش بشود و با "تمرکز" به خواب رفتن خوابم را به شدت بی کیفیت می کند. بنابراین اگر من بخواهم 5:30 بیدار بشود باید و حداقل 6:30 ساعت بخوابم باید که حدودا 8 کار کردن را متوقف کنم ( که معمولا نمی کنم) تا بتوانم 11 شب خوابیده باشم. کارهایی از قبیل قدم زدن، چای بدون کافیین خوردن و فرندز! تماشا کردن به پروسه ی خاموش کردن تمرکزم کمک می کند. 

فهمیدن تفاوت بین انرژی جسمی یا همان زمان بیداری و انرژی فکری یا همان تمرکز و این مطلب که این دو به لحاظ زمانی الزاما بر هم منطبق نیستند زمان بندی روزانه ی من را به قدر قابل توجهی بهبود داده است. 

انتشار مشاهدات شخصی

در بیان واضحات، از مشغولیت های نسبتا جدید من این تماشا کردن خود است. من، تا وقتی که یادم می آید، من مشغول به خود بوده ام، تمرکزم بیشتر بر خودم بوده است تا به محیط. شاید بهتر بگویم، تمرکزم " متمرکز" بوده است، در هر لحظه بر خودم یا که بر چیزی/کسی در محیط. با این حال این تمرکز تا این اواخر، مثلا یکی دو سال اخیر، بیشتر از جنس آنالیز و فکر بوده است. این دو سال اخیر من آرام آرام با " خود بینی" یا تماشا آشنا شده ام. هر چه بیشتر می گذرد، کیفیت تماشایم بیشتر می شود. هرچه بیشتر تر می گذرد، کمبودهایش را هم بیشتر می بینم. با این حال، این تماشا اولین " چیز" ی است که آن "درد" من را شناخته ا است. این مشاهدات ترکیبی از احوال روحی - جسمی - محیطی است که تکرارشان را دیده ام و بنابراین نه تنها از تکرار دوباره شان کمتر می ترسم، بلکه می توانم تا اندازه ای پیش بینی شان کنم و مسیرشان را تحت تاثیر قرار دهم.

این مقدمه ای بود که این را بگویم: در نظرم هست که این " کشفیات" درون را انتشار بدهم. هدفم تشویق اطرافیانم به تماشای درون شان است. بالطبع ادعا نمی کنم که " تمام" مشاهداتم را منتشر می کنم، بخشی شان شخصی تر از آن است که من بخواهم بنویسم و شما بخواهید بخوانید، لکن سعی ام بر این است که تا آنجا که می توانم شفاف باشم. 

گاهی فکر می کنم که با جمع شدن این مشاهدات فردی شاید حتی بشود مطالعه ی علمی کرد و الگو درآورد. گاه دیگر هم می گویم حتی اگر الگویی در بیاید، به درد " آدم شناسی" خواهد خورد و نه به درد " من شناسی". هر کس باید که خودش را بشناسد و این مهم، این قدر که من دیده ام، جز با مشاهده ی خود ممکن نیست. به قول دیگر، آن چیزی که می خواهم تبلیغ ش را بکنم نه خود مشاهدات فردی ام بلکه پروسه ی مشاهده است. 

Tuesday, April 21, 2015

از دیوان شمس

سه بیت اول این غزل از دیوان شمس:

دزدیده در جان می روی، اندر میان جان من / سرو خرامان منی، ای رونق بستان من.
چون می روی بی من مرو، ای جانِ جان، بی تن مرو / وز چشم من بیرون مشو، ای رونق بستان من.
هفت آسمان را بردرم، وز هفت دریا بگذرم / چون دلبرانه بنگری اندر میان جان من.


Furtively you enter, like the presence of life, in to the core of my being
You are my gracious cypress, O the splendour of my garden

Leave if you must but not without me, O you the being of life, do not leave the body behind
And from my eyes do not disappear, O my flaming light!

I shall tear across the seven heavens, I shall cross the seven seas
as you coyly glance into my bewildered soul


ترجمه ی مشترک با خانم Jessika Kenny 

به اشتراک گذاشتن ترجمه هایم

من ترجمه کردن را خیلی دوست دارم. چرایش بماند برای بعد. در این سال ها، به دلیل بی نظم بودن یادداشت هایم، کارهای ترجمه ام پخش و پراکنده بوده است و تعداد خوبی شان را در انبوه نوت ها و ایمیل ها و درفت ها گم کرده ام. به اشتراک گذاشتن را به سه دلیل انجام می دهم:

1: مرتب نگه داشتن ترجمه هایم: 
2: گرفتن بازخورد
3: تشویق سایرین به چنین کاری.

یک روز درک می کنم.

تماشای بچه ام را در خاطرات مادرم ضرب می کنم و به توان دو می رسم. 

شعر و سکوت.

دارم فکر می کنم که هر ترتیب تصادفی از کلمات تصادفی، اگر که با اندازه ی مناسبی از سکوت در میان شان قرایت شوند، شاعرانه شنیده می شوند. موسیقی هم چنین است.

هنر شعر در این میان خوراندن مقداری سکوت است به سر و دست و دل بی صبر و زمان زده ی آدم ها. شنونده جای خالی را با حال خودش پر می کند. شعر، آینه دار است. 

شعر، سکوت ناخالص به ما می دهد، به مایی که تحمل و یا جرات نوشیدن سکوت خالص نداریم. ما بی زمان شده ایم، به مثال آن ماهی که از ترسش در دریا غرق می شود. 

Saturday, April 18, 2015

عا

فرموده:
میخواستم بگویم: " گفتن نمی توانم"
اما همین که گفتم یعنی همین که گفتم؟

Wednesday, April 15, 2015

bewitched bothered and bewildered

I have a friend who fluently speaks Farsi/Persian as her second language and has a great understanding of Persian literature too. " To describe Farsi for native English speakers" She said today " I would tell them it is a language that has many synonyms for words such as bewildered or perplexed such as شیدا، سرگشته، مجنون، سودایی. while all of them convey a positive meaning as they resemble love. The whole nation does that. "

best short description of the Farsi speaking nation ever! =)

Listen

Tuesday, April 14, 2015

عنوان ندارد.

دوستی دارم، یا بهتر بگم که آشنایی، یا که شاید بهتر بگویم کسی که چندان نمی شناسم ش و یکی دو بار که دیدمش، حال خوب ش من را در بر گرفت. هرچه انگار من زندگی را سخت می گیرم، او آسان می گرفت. یادم می آمد که در یک صحنه دو تا توپ والیبال را روی سینه اش گرفته بود و ادای خانم برجسته ای را در می آورد و می رقصید و من را، که شاید در آن ایام، ماخوذ به حیا تر بودم، کمی خجالت داد و لاجرم البته قاه قاه خنده ام گرفت. حالش حاضر و آرام و بی حرف هست. شعور زندگی دارد انگار، من را به یاد جواد خودمان می اندازد. یکی دو بدشانسی کاری هم آورد ولی به نحوی نجات یافت. در همان بداقبالی ها هم آرام و روان بود.

یک بار هم به همراه دوست دختر وقت، همسر آینده اش، دیدمش. حرف چندانی نمی زدند، نمایشی نمی دادند، اما انگار رشته های نرم و خوش عطر و مهربانی بین شان در پرواز بود. او می گفت و خانم مربوطه بین لبخند شاد و خنده می رفت و برمی گشت و او همه را می خنداند و نیم نگاهی به محبوب داشت و محبوب هم با همه می خندید و نیم نگاهی به دوست. انگار احتیاجی نداشتند دست در گردن هم بیاندازند تا کسی بفهمد که دلشان تنیده است و عظیم این موج که میان شان به جریان بود. می دانم که مدتی هم لانگ دیستس بودند. گذشت تا اینکه از لانگ بودن هم درآمدند. جایی چند وقت پیش شنیدم که ازدواج هم کردند. یادم می آید که آن روز که دیدم شان به قدری زیبا بودند که در دلم گفتم من دلم می خواهد چیزی شبیه به این داشته باشم و از آن مهمتر، می خواهم شبیه به این دوست باشم، شعورم آن قدر زیاد باشد که زندگی را جدی نگیرم و در عین حال حضور داشته باشم. با خودم گفتم می خواهم که شکل این دوست باشم. 

گذشت تا اینکه دیروز خبر آمد که آن محبوب بر اثر سرطان مرحوم شده است. فکر می کنم که یک سالی بوده که درگیر بوده است. دختر به شفافیت و به عینه تراژدی است ولی اما من فکرم  در حوالی آن دوستم در جریان است. نمی دانم حتی توصیف کنم که چه حالی برایش دارم. احساس می کنم که دوست من هم به همراه محبوبش مرحوم شده و این دوست فعلی دیگر آن دوست سابق نیست. بخشی از وجودش رفته که رفته و بزرگا او که انگار بر سر خاک خویش آمده است. 

دیروز تا به حال نیمه فلج مانده ام. نمی توانم و نمی خواهم فکر کنم. این کمکی کرد که قطره ای فشاندم. به غیر از آن تنها نگاه می کنم، احوال خودم را، امواج را، محبوب را، دوست را، خودم را در کفش های دوست. نمی دانم به تراژدی ش حسودی ام می شود یا که به آن کسی که هست. احتمالا به آن کسی که او در آن تراژدی است. من هم تراژدی دیده ام ولی آرام نبودم. من آن بودم، او این است. نمی دانم درست و غلط ... 

الان می فهمم که چرا دیشب نشسته ام و از زلزله دیدن و ندیدن نوشته ام. گاهی از سر دلم، آرام، یک قطره بر کف دلم می چکد و صدای فرود آمدنش از ته چاه بلند می شود: کاشکی. 

برش

"از مجمع الجزایر احوال من هم بپرسی، شکر، نمی دانم شبان تب دار فروکاسته اند  یا که زده ام به بی خیالی. خیرم به خام است، الحمد الله"

Monday, April 13, 2015

زلزله دیده ها و ندیده ها (1)

به آدم های دور و برم که نگاه می کنم، و به خودم، انگار که می توانم به دو دسته تقسیم شان کنم، زلزله ی درون دیده ها و زلزله ی درون ندیده ها ( این اسم را شاید که بعدتر عوض کنم، هنوز کلمه ای که به دلم بچسبد پیدا نکرده ام).

زلزله محصول جانبی- درونی آن دسته از حادثه های بیرون هستند که تکان های عظیم و سنگین سهمگین در درون به پا می کنند. این سهمگین بودن زلزله درونی الزاما ربطی به شدت حادثه بیرونی ندارد، بلکه به این ربط دارد که آن حادثه ی عظیم بیرون به جای ضعیف دیواره ی محافظ درون بخورد یا نه. ممکن است کسی صد جنگ را پشت سر بگذارد ولی از مردن گربه اش کمرش بشکند. بنابراین، آدم های زلزله ندیده الزاما آدم های بی تجربه و حادثه ندیده ای نیستند، تنها فقط این است که موج های زندگی هنوز به آن بخشی از "دیواره "شان که ضعیف است و می شکند برخورد نکرده است. به قول دیگر، بسیاری اتفاقات ممکن است بیافتد و آدم الزاما احساس شکستی نکند، لکن گاهی "آن یک اتفاق ها "می افتد که موجش در روح زلزله به پا می کند و تا سال ها و شاید تا آخر عمر اثر واضحش می ماند.

بگذارید از دیواره  بگویم. آدم ها، من فرض می کنم، که موج ندیده به دنیا می آیند. در همان ایام کودکی آدم ها سیستم محافظتی در برابر حوادث بیرون ندارند و کاملا بی دفاع هستند بنابراین هر حادثه ی کوچک بیرونی به درون می آید و تولید موج می کند. مثلا بچه از خواب بیدار می شود و می بیند که مادرش نیست و گریه می کند تا اینکه مادر صدایش را بشنود و بیاید. این حادثه های کوچک شاید به نظر ما بیاید که زلزله های کوچکی می سازند ولکن این زلزله های کوچک در برابر آن آدم کوچک بسیار بزرگند. از تجربه  کردن این زلزله های کوچک گریزی نیست. همین زلزله های کوچک شاید باعث بشوند که " ناخودآگاه" شکل بگیرد و فرو برود و کمی خودش را به نسبت حوادث بیرون محافظت کند. فاصله بین خودآگاه و ناخوداگاه را " دیواره" پر می کند. دیواره چیزی شبیه آن دیواره های سنگی و سیمانی است که یک لنگرگاه را در برابر موج های اقیانوس محافظت می کند.

عده ای اما در این ایام کودکی هم زلزله های بزرگی می بینند، از یتیم شدن و دعوای پدر و مادر بگیر تا جنگ غیره. جالب اینکه نمای یک کودک از زلزله با نمای یک انسان بزرگ فرق دارد، به قول دیگر، آن حوادث بیرون که در یک کودک ایجاد زلزله می کند الزاما از دید ما قابل درک نیست. مثلا کودک الزاما فقر را نمی فهمد ولی مثلا عدم امنیت روانی را بسیار شدید می فهمد. جنگ را الزاما آن چنان نمی فهمد ولی نبود پدر یا مادر را می فهمد. بنابراین شاید تا اندازه ای این هنر پدر و مادر است که چگونه و حتی در حضور وجود حوادث بیرون حتی المقدور آرامش کودک را تامین کنند. این جمله را که می نوشتم به یاد فیلم life is beautiful افتادم.

عده ای هم در بزرگی دچار موج می شوند. دیدن جنگ و خشونتی، از دست دادن عزیزی، شکست عاطفی، بیماری، یا حوادث حول و حوش همین تجربه ی مشترک مان، مهاجرت، همه شان مستعد تولید زلزله هایی در درون هستند. 

 وقتی که موجی می آید و از دیواره می گذرد و روح آدم دچار زلزله می شود، انگار که روح ناگهان خر-فهم می شود که ای داد، فلان جور هم می تواند که بشود. مثلا همه ی ما می دانیم که مرگ برای همه ممکن است ولی عزیزی هست، مثلا پدر یا مادری، که از نظر روح ما، یا به قول دیگر ناخودآگاه ما، نامیرا است. روح ، و نه الزاما عقل، ممکن است هیچ وقت با این حقیقت که فلانی هم فانی است برخورد نکرده باشد و بنابراین وقتی که دچار می شود، انگار به تمام سایر باورهایش هم ناباور می شود. مثلا دیگر از اینکه سایر عزیزانش هم زنده هستند و از اینکه به کس دیگری دل ببندد گریزان می شود. این چنین است که زلزله، ترس می سازد. ترس ها ریشه شان منطقی نیست، ولکن منطق ما را تحت تاثیر قرار می دهد. به قول دیگر، آدم ها می توانند به طور کاملا منطقی بر روی مسایلی صحبت کنند که ریشه آن مسیله یک ترس است. از آن به بعدش هم این است که آدم ها معمولا در مواجهه با ترس شان  یکی از این دو کار را می کنند:  یا به سمتش حمله می کند و یا از آن فرار می کند. به قول این فرنگی ها fight یا flight می کند و خوب، هیچ کدام از این کارها هم در بلند مدت فایده ندارد.

چه می شود کرد؟ این سوال خوبی است. من پیشنهادم به خودم " نگاه کردن" است. دیدن این ترس ها و آن زلزله ها مطمینا قدم اول و محتملا تنها قدمی است که می شود برداشت. آن دیواره ها هم چیزهای خوبی هستند به شرط آن که در اختیار منِ آگاه  وخود آگاه باشند، مگرنه یا فقط به مانند مسکن عمل می کنند و یا که به مانند سگ وفادار و ترسیده ای، پاچه ی هر آن  کس و هر آن چیزی که بخواهد از این حوالی رد بشود را می گیرند. 

برای همین است که گذشتن از آن زلزله های کودکی به مراتب سخت ترند، چون آنها در جایی هستند که به این راحتی رکوردی از ایشان در دست نیست. نگاه کردن و به خاطر آوردن شان به شدت سخت تر است. در آخر اما تنها کردنی مشاهده است. 

سرزمین های زمان

داشتم فکر می کردم که سابق بر این، وقتی که در دوران لیسانس بودم، جوانترها که می شناختم و با ایشان در ارتباط بودم، یک دسته بیشتر نبودند: سال پایینی ها.همه شان از لحاظ سنی در یک گروه بودند. 

 امروز ولی می توانم ببینم که جوانتر از خودم ها را به راحتی سه دسته می توانم تقسیم کنم: دانشجوهای لیسانس ( 18 تا 22)، زیر 26 سال ها، بالای 26 سال ها. خوشحال شدم که این ده سال که گذشت من را از این سه "سرزمان" عبور داده است، احساس کردم به اندازه ی کمی " دنیا دیده " شده ام. 

بعدترش فکر کردم که ای جالب، ای وای، آن کسی که 60 یا 70 یا 80 و یا حتی 90 ساله است، چه قدر سرزمان دیده. او آیا چند دسته برای خودش دارد. احساس کردم که آن بالا نشسته و من بچه ی 30 ساله را می بیند که در این مار و پله کجا هستم، کدام ماری و کدام پله ای در نظرش انتظارم را می کشد. 

Thursday, April 9, 2015

این روزها به این آهنگ گرفتارم. تصویری که می کشد فوق العاده است. نشستم و امروز صبح با وسواس ترجمه اش کردم. سعی کردم که به معنی و لحن وفادارتر باشم تا به فرم. برای قالب شعری ندارد. با این حال، سعی کردم که انتخاب ترتیب کلمات در راستای ایجاد همان فضای ذهنی باشد. 

چه بسا مردم که ایستاده  اند بر این چهارراه در انتظار آن یکی دیگر
و چون باران می آید، چترهاشان بر دست
و من در این روزهای صاف ام و هیچ کس مرا در انتظار نیست. 

صدها سال بر من گذشت و منم در این چهار دیواری گرفتار
دیوارها هم از من دلزده  شدند و لکن خجل از ابرازند.
چشم من بر آن دردانه مانده و آن دردانه در جاده ها.
ترانه ها برایش می خوانم ولکن او به حال خویش است.
به قدر تقویم زمین انتظار کشیدم و هیچ کس مرا در آنتظار نیست.

چترها بر دست ...  هیچ کس مرا در انتظار نیست.

صدها سال بر من گذشت و من با نشانی های خیالی نامه ها خطاب به غریبه ها نوشتم
قصه ها برایشان گفتم. 
فردا روز شاید که آسمان بر در خانه ام ببارد
و چترها و عاشقان من را در بر بگیرند
و او که همه را در خاطر دارد مرا هم به یاد بیاورد.

Sunday, April 5, 2015

ترس شناسی و اقتصاد !

دوستی چند وقت پیش این مطلب را در چهره نامه اش پست کرده بود، اعتبارش مال او است، ولی مطمین نیستم که بخواهد به اسم در اینجا ازش یاد بشود، نوشته اش عمومی هم نبود.. به قدری خوب بود که امروز بعد از نوشتن آن " در باب ترس" به یادش افتادم:

" 
اقتصاددان ها خشت اول را زمانی کج گذاشتند که فرض کردند انسان به دنبال حداکثر کردن مطلوبیت است؛ در حالی که انسانها تنها به دنبال حداقل کردن رنج هستند، و این دو اصلا هم نتایج یکسانی نمی دهند.
«هذیان های شیخ جلاب»
"

 این حداقل کردن رنج به نظر من معلول همان ترس هاست. انسان به دنبال بیشینه کردن فاصله با ترس هایش هست. این هم از خصوصیات ترس است که هرچه هم ازش فاصله داشته باشی، کم است. همیشه می خواهی که دورتر باشی. این می شود که ممکن است از طرف دیگر پشت بام بیافتی. 

در باب ترس

تگی اضافه کرده ام: در باب ترس. 

این "ترس "که در کلمات من است، تازگی فهمیده ام، که الزاما همان کلمه ی " ترس " در معنای عموم ش نیست. بگذار ترس در کلمات خودم را این جور تعریفش کنم:

ما در هر زمان رفتارهایی داریم، آن رفتارها را بر اساس فکرهایی انجام می دهیم، آن فکرها را بر اساس اهداف و ارزش هایی شکل می دهیم، آن اهداف و ارزش ها بر اساس چیزهای درونی تری شکل می گیرند که من این چیزهای درونی تر را آن چنان نمی شناسم و از ایشان به عنوان " ترس " یاد می کنم. 

مسلم که این تعریف را من اختراع نکرده ام و از این طرف و آن طرف خوانده ام ولی انگار به زبان و حال خودم ترجمه اش کرده ام. به این شناخت/باور رسیده ام که ترس هایم را اگر بشناسم، ارزشها و اهداف و افکار و رفتارم را خواهم شناخت. 

در مورد ترس یک چیز دیگر را هم می دانم: نمی شود پاک ش کرد، فقط می شود شناختش و سپس دیگر ازش نترسید. به قول دیگر این امکان هست که  از ترس نترسید.

دیدن و شناخت این ترس ها انگار تا زمان خوبی اعتیاد یا obsession م بود، اعتیادی که تازه فهمیده ام اعتیاد است. شاید که بهتر بشود. در آینده می گویم چرا اعتیاد بود و چگونه می شود بهتر بشود. 

Friday, April 3, 2015

ترس و تماشا و نوشتن

کسی که از حسی می نویسد چنان که درک می کنی که خودش همان جا بوده است با ترس ش از آن حس تا انداره ای در صلح است. آن فرد  دشت پر خار را طی کرده است و حس کرده است و این بار ترسش را به جان می خرد و بر فراز دشت پرواز می کند و آن را به مانند یک پرنده ی نویسنده توصیف می کند. 

هرچه ترس شناس تر، در صلح تر، پروازش نرم تر، نگاهش شفیق تر، نوشتن ش شفاف تر.

پیچیدگی حاضر

سابق بر اینها، مثلا آن وقتی که دوران لیسانس بود، انگار دنیای آدم هایم ساده تربود. دو گروه بیشتر نبودند، آنهایی که دوست شان داشتم و آنهایی که ازشان خوشم نمی آمد. دسته ی سومی هم بودند که اصلا نمی دیدمشان بنابراین در دسته بندی ام نمی آمدند. گذشت تا اولین باری که ترکه ی دوست داشتن به گرده ام خورد. باز هم دنیای آدم هایم دو دسته بود، آنهایی که دوست شان داشتم و آنهایی که ازشان خوشم نمی آمد. کسانی که نمی دیدم شان هم که در دسته بندی نبودند، از بیخ نبودند. آن یک نفر هم که دیگر در دسته بندی آدم ها نبود، آن یک نفر آمده بود پشت دوربین. آن بخشی از من بود. 

بعدترها اما نمی دانم چرا اینقدر همه چیز پیچیده و هزار تکه شد. الان عده ای هستند که دوستشان دارم ولی نمی خواهم ببینم شان. عده ای هستند که دوست شان ندارم ولی در موردشان اهمیت قایلم و از خوب بودنشان خوشحال می شوم. عده ای هستند از همان جماعتی که قبلا اصلا نمی دیدم شان، هنوز هم نمی بینم شان، ولی دوستشان هم ندارم. عده ای هستند از همان جماعتی که اصلا نمی دیدم شان، هنوز هم نمی بینمشان، ولی دوست شان دارم. 

همه اش یک طرف اما آن جایگاه یک نفره، آن یک نفره سرطان گرفت. الان هر بار که اشاره ای به ش می شود، جوری عکس العمل نشان می دهد. یک بار آرام است، یک بار درد می گیرد. یک بار فریاد می کند. یک بار قندم پایین می افتد. یک بار فشارم بالا می رود. الان صورتم ورم کرده است. این هزار نقشی اش انگار در بلور تمام روابط آدم می افتد و این همه رنگ و این همه پیچیدگی آدم را گمراه می کند. نمی دانم چه کنم یا چه ببینم. انگار که نقشی را هنوز عاشقانه دوست دارم و عمیقا هم ازش... متنفرم. نمی دانم چه باید بکنم

کاری نیست که بشود کرد، راهی نیست. شاید بشود که تماشا کرد.