Thursday, October 23, 2014

عصر متعالی

عصر. در خانه جلوی پنجره آسمان قوس هفت رنگ داده است. در خیابان آب الک می کنند. من دراز کش به شکم با پاهای بازیگوشی که از اول دبستان تا به حالا در این وضعیت زیاد تاب خورده، سرم بر روی چهارتا حرف انگلیسی است که قرار است سود کمپانی یک را در مدل مشخص کنند. یکی از دو مولفه ای که اخیرا از معادله حذف شده است، دوباره پیدا می شود. بی اختیار می خندم، می گویم: با تو رفتم، بی تو باز آمدم. 

با خودم نگاه می کنم، زمان بی وقفه می چکد. همه چیز عوض شده است، به جز آن نبض خاطره که هنوز ماشه چکان است. آدمیزاد موجود عجیبی است. نه آدمیزاد را نمی دانم، خودم را می گویم. "من" موجود عجیبی است. یک چیزهایی در آن درون است که هرچه کله خودش را بکشد، آن چیز کار خودش را می کند. به مثل بچه ی زبان نفهم یا که یک پیرمرد با گوش های سنگین، چقدر این دو به هم شباهت دارند. انگار که در دو سر طیف عمر، آدم به خودش نزدیک می شود، هر کار دلش خواست، آن " چیز" خواست، انجام می دهد. 

زندگی چیز خوبی است، به مثل این رنگین کمان روبروی من رنگ وارنگ است. به مثل خیابان روبروی من گاهی اوقات براق است. به مثل این سطل معادله جلوی من گیج کننده است. زندگی هم فکر کنم گاهی به مثل من، دلتنگ است. 

نه، این حرفها همه فقط حرف قشنگ بود. زندگی هیچ یک از این ها نیست، زندگی تنها فقط هست.

No comments:

Post a Comment