Showing posts with label نقطه. Show all posts
Showing posts with label نقطه. Show all posts

Saturday, April 18, 2015

عا

فرموده:
میخواستم بگویم: " گفتن نمی توانم"
اما همین که گفتم یعنی همین که گفتم؟

Tuesday, April 14, 2015

عنوان ندارد.

دوستی دارم، یا بهتر بگم که آشنایی، یا که شاید بهتر بگویم کسی که چندان نمی شناسم ش و یکی دو بار که دیدمش، حال خوب ش من را در بر گرفت. هرچه انگار من زندگی را سخت می گیرم، او آسان می گرفت. یادم می آمد که در یک صحنه دو تا توپ والیبال را روی سینه اش گرفته بود و ادای خانم برجسته ای را در می آورد و می رقصید و من را، که شاید در آن ایام، ماخوذ به حیا تر بودم، کمی خجالت داد و لاجرم البته قاه قاه خنده ام گرفت. حالش حاضر و آرام و بی حرف هست. شعور زندگی دارد انگار، من را به یاد جواد خودمان می اندازد. یکی دو بدشانسی کاری هم آورد ولی به نحوی نجات یافت. در همان بداقبالی ها هم آرام و روان بود.

یک بار هم به همراه دوست دختر وقت، همسر آینده اش، دیدمش. حرف چندانی نمی زدند، نمایشی نمی دادند، اما انگار رشته های نرم و خوش عطر و مهربانی بین شان در پرواز بود. او می گفت و خانم مربوطه بین لبخند شاد و خنده می رفت و برمی گشت و او همه را می خنداند و نیم نگاهی به محبوب داشت و محبوب هم با همه می خندید و نیم نگاهی به دوست. انگار احتیاجی نداشتند دست در گردن هم بیاندازند تا کسی بفهمد که دلشان تنیده است و عظیم این موج که میان شان به جریان بود. می دانم که مدتی هم لانگ دیستس بودند. گذشت تا اینکه از لانگ بودن هم درآمدند. جایی چند وقت پیش شنیدم که ازدواج هم کردند. یادم می آید که آن روز که دیدم شان به قدری زیبا بودند که در دلم گفتم من دلم می خواهد چیزی شبیه به این داشته باشم و از آن مهمتر، می خواهم شبیه به این دوست باشم، شعورم آن قدر زیاد باشد که زندگی را جدی نگیرم و در عین حال حضور داشته باشم. با خودم گفتم می خواهم که شکل این دوست باشم. 

گذشت تا اینکه دیروز خبر آمد که آن محبوب بر اثر سرطان مرحوم شده است. فکر می کنم که یک سالی بوده که درگیر بوده است. دختر به شفافیت و به عینه تراژدی است ولی اما من فکرم  در حوالی آن دوستم در جریان است. نمی دانم حتی توصیف کنم که چه حالی برایش دارم. احساس می کنم که دوست من هم به همراه محبوبش مرحوم شده و این دوست فعلی دیگر آن دوست سابق نیست. بخشی از وجودش رفته که رفته و بزرگا او که انگار بر سر خاک خویش آمده است. 

دیروز تا به حال نیمه فلج مانده ام. نمی توانم و نمی خواهم فکر کنم. این کمکی کرد که قطره ای فشاندم. به غیر از آن تنها نگاه می کنم، احوال خودم را، امواج را، محبوب را، دوست را، خودم را در کفش های دوست. نمی دانم به تراژدی ش حسودی ام می شود یا که به آن کسی که هست. احتمالا به آن کسی که او در آن تراژدی است. من هم تراژدی دیده ام ولی آرام نبودم. من آن بودم، او این است. نمی دانم درست و غلط ... 

الان می فهمم که چرا دیشب نشسته ام و از زلزله دیدن و ندیدن نوشته ام. گاهی از سر دلم، آرام، یک قطره بر کف دلم می چکد و صدای فرود آمدنش از ته چاه بلند می شود: کاشکی. 

Friday, March 20, 2015

من و کوزه و جن ها و سال نو

به سنت ساعت 5 صبح امسال:

سالی که گذشت برای من سال عظیمی بود. تکان های عجیب درش واقع شد. سال های قبل هم کم تکانه نداشتند لکن اما امسال. 

دیشب در جایی بودیم که ذکر بود. نمی دانم اثر آن بود یا چه، که ساعت 9 شب تمام نگرانی هایم انگار در مه رفتند و خواب عمیقی رفتم. امروز صبح 4:30 با تکان هایی دایمی اما بیدار شدم. چرا؟ این تکان ها از چیست؟ نمی دانم. 

کمی که نگاه کردم تکه هایی از دلم را دیدم که یتیم واقع شده اند. آن تکه ها که به آن حوادث متصل بودند و در گذار آن حوادث انگار خواهی و نخواهی دچار بحران هویت شده بودند. از آن من هستند یا از آنِ آن حادثه؟ گاهی با خودم فکر می کنم آن آقایی که سالها محافظ می*رحسی*ن مو*سوی بود، بعد از این حوادث چه می کند؟ هویت خودش را چه می دارد ؟ کدام طرف می رود؟ آن تکه های دل من چنین هستند.

امروز سرم را در فضای دلم بردم و آن تکه ها را که می لرزیدند نگاه کردم. این ها بچه های من هستند، تکه های عشق های پاره پاره ی من، تکه های من.... تکه ای از خودم بود که رنگ و بوی خاطره ها داشت، رنگ و بوی دیگری داشت، رنگ و بوی خون داشت. در دست گرفتمش و آرام نگاهش کردم. لرزشش که کمتر شد و انگار که اعتمادش کمی برگشت، بی اختیار انگار به هم سلام کردیم، انگار کن که کسی را بعد از هزار سال دیده ام. وقتی که " سال نوی تو هم مبارک" را گفتم، انگار که رها شد. 

مگر آنکه آدم ازعمق بپرهیزد، مگر نه از حبس شدن روح در تار و پود این کوزه های حیات گریزی نیست. گل از من است و روح، از آن یک خاطره، یک مکان، یا که یک فرد. گاه به گاه آن روح های پر طراوت، کمی بعد از جن چروکیده ای که از آب در می آیند.  به هر نحو؛ داستان این است که آن روح مهربان در جان کوزه می رود و بنابراین تا وقتی که اثری از تار و پود آن کوزه هست، بویی آن روح مهربان یا که جن چروک خورده مهمان کوزه هم است. ما در طول زمان می رویم و هی کوزه می سازیم و هی کوزه می سازیم و هی کوزه می سازیم. هر از چندی هم یکی از آن کوزه های پر روح بر کمر آدم می شکند و تکه هایش در هزار پستوی روح پراکنده می شوند. هرچه کوزه سنگین تر از روح، شکستن و پراکندنش شدیدتر. بعدش دیگر آن کوزه نیست ولی اما بو و تکه هایش هست. آرام آرام با گذر زمان آن ترکش های جن زده خردتر می شود و تکه هایش کوچک و کوچک تر می شود. ترکش ها مرتب نسوج روح آدم را می خراشند و خون می اندازند ولکن خودشان هم کم کم ساب می روند و پودر می شوند. ذره های آن جن اما همچنان باقی است. 

گاهی در خواب آدم دست روحش را بر فضای خاطرش می کشد و سرانگشتان احساس به تکه ی از آن سفال می خورد . ناگهان تمام درد و بهت شکست آن کوزه بر کمرش دوباره زنده می شود. بیدار می شود و چند دقیقه ای می گذرد تا به حال عادی برگردد. در بیداری هم گاهی خودآگاه و گاهی ناخود، چنین می شود. هربار، آدم یاد می گیرد که آرام تر و سریع تر به حال عادی برگردد و خودش را از محاصره ی آن جن چروکیده رها کند، ضرب اولیه ی خاطره شکست آن کوزه اما هیچ وقت کم نمی شود. 

امروز صبح یادم آمد که آن کوزه ها را من از گِل خودم و برای اقامت آن روح دیگر ساخته بودم. روح، جن شد و کوزه را شکست لکن اما گِل از آن من است. این خرده کوزه ها از خاک دل من هستند. در خاطرم آمد که می خواهم که هرچه بشود دلم، دل پاره هایم، را جمع کنم و همه با هم یک پارچه به دیدار بهار بروم.

در سال جدید هم خوشی ها و ناخوشی خواهد بود و من می خواهم که در حضور تمام اینها هرچه که بتوانم یک پارچه خودم باشم. 

ساعت 5 و خرده ای صبح است. صدای من را شانه شده، حمام رفته، با لباس نو، از حوالی این لنگرگاه می شنوید. 

Sunday, February 15, 2015

ماضی

بسیار خوش گذشت. [نقطه]

کمال

حالا چیکا کنیم. [نقطه]

اینجا بارون نمی اد

حال دل با تو گفتنم هوس است، ولی خوب. [نقطه]

توضیح: تگ تازه ای اضافه می کنم به نام نقطه. عباراتی که با آن نقطه ی انتهایی به انتهای ابراز می رسند.