لذت عجیبی در " امرمحال" مخفی است. تمام آن لحظاتی که با خودتان می گوید " وای فکرش را بکن اگر میشد.." ذره ای از همین لذت را می برید. وقتی که آدم دست به امتحان امر محال می زند، احساسی غیر عادی دارد، احساسی که هیچ وقت نیست، انگار فرصتی پیدا می کند که از زندگی عادی بیرون برود، از محدوده ی فضا و زمان برای یک لحظه هم که شده بیرون بپرد.
نمی گویم که درست بود یا که غلط ولی فکر می کنم آنهایی که یک عمر کیمیا گری می کردند شاید از چنین لذتی بهره مند می شدند. من فکر می کنم امام حسین هم شاید چنین لذتی برد. کاشکی می شد که خطابی به مانند ترس و لرز را برای حسین نوشت.
No comments:
Post a Comment