داشتم با خودم فکر می کردم چقدر اتفاقات در زندگی هست که با برداشت عقلی، intuition، ما جور در نمی آید ولی در عمل، اتفاق می افتد. مثلا مریض شدن ها، اینکه آدم باور نمی کند خودش و یا نزدیکانش مریض بشوند. یا حتی خوب شدن ها، انگار گاهی کسی را آن قدر در بیماری می بینیم که باورمان نمی شود روزی خوب بشود. یا مثال دیگر، همین کندن ها و رفتن ها، آدم انگار باورش نمی شود که واقعا سال هاست در کشور دیگری است، انگار حال درون، همان هوای ایران را با کمی تغییر نگه داشته است و هر بار تعجب می کند که واقعا آیا "این" در حال اتفاق افتادن است ؟ و سال ها شاید طول بکشد که آن ادراک درون این چیزها را درک کند.
از همه سخت ترش، همین " بودن" است. یک لحظه نمی توانیم با خودمان تنها باشیم، مگر خدای نکرده یادمان نیاید که هستیم. این دردِ ادراکِ بودن، یعنی که من الان هستم، روزی بوده که من نبوده ام و روزی خواهد بود که من نباشم، احساس عجیبی است. بودن، به قول سهراب سپهری، بنا به تعریف با تنهایی همراه است. آدم کمی که نسبت به " من" اگاه می شود، انگار به عمیق ترین چاه درونش نگاه می کند، چاهی که به ریشه هایش زیر خاک می رسند، چاهی که هر روز از آن بالا می رود و هر شب کنارش می خوابد، چاهی که یک روز باید از نردبان آن برای همیشه تا اخر، تا خاک، پایین برود.
غم دارد اما، شکوه غریبی هم درش تنیده شده. فکر انگار از ترس، چیزهایی را برای ما مخفی می کند. انگار این حقایق را کتمان می کند که زندگی راحت تر جلو برود. به طور موقت، احساس خوشی را به آدم می رساند، سر خوشی ناشی از ندانستن. دانستن در ابتدا حال آدم را بد می کند، خیلی بد. در ادامه اما شاید قدری ادراکی از جنس لایه های عمیق تری از عقل، مثلا بگویم ایمان، لازم است که به خودم، نردبانی که از آن به بالا آمده ام و تمام اتفاقات نادری که عقلم باورشان ندارد نگاه کنم. تا ببینم که همان جور که از اساس، بودنِ من عجیب اما واقعی بوده، در مقیاسی کوچک تر تمام اتفاقات به ظاهر غیر قابل باور دیگر هم، عجیب اما واقعی است. این حرف ها سخت تر از آن هستند که عقل، بیچاره، بخواهد دریافت شان کند. ادراکی درونی تر، شاید بگویم: ایمانی تر، لازم است.
به مقیاس برداشت عقلی من، غریب است اما یک روز شاید من در محیطی باشم که کسی را دوست خواهم داشت و داشته خواهم شد، یک روز جاهای ندیده ای از دنیای درون و دنیای بیرونم را می بینم، یک روز شاید واقعا آدم دیگری را به این دنیا می آورم، یک روز واقعا شاید عزیزانم در این دنیا نباشند، یک روز به شناخت و آرامش عمیق خواهم رسید، و یک روز هم... من نخواهم بود.
جرعه ی ایمان در یک بامداد لطیف در حال تماشای طلوع آفتاب از بالکن طبقه ی سی ام این ساختمان لازم است که آدم حداقل بخش هایی از کمدی، تراژدی و درام زندگی اش را یک جا و در یک نفس درک کند.
جرعه ی ایمان در یک بامداد لطیف در حال تماشای طلوع آفتاب از بالکن طبقه ی سی ام این ساختمان لازم است که آدم حداقل بخش هایی از کمدی، تراژدی و درام زندگی اش را یک جا و در یک نفس درک کند.
No comments:
Post a Comment