اول: ساعت چند نیمه شب در یک شب زمستانی حوالی سال های لیسانس، روی یک صندلی در عقب اتوبوس بین شهری، جایی در نزدیکی سلفچگان در مسیر اصفهان و تهران. تاریک است و همه خوابند. از میان صدای موتور اتوبوس و سنگ ریزه ها و باد سبقتی که هر از چندی می آید، صدای خرناسی یا که نفس عمیقی هر بار، اگر که بیدار باشی و سکوت گوش ت را تیز کرده باشد، به گوش می آید. در داخل اتوبوس سرد، "سرها در گریبان است". در بیرون همه ظلمات، مگر چراغ آن ماشین های دیگر که از سمت دیگر اتوبان می روند. تا چشم کار می کند تاریکی است. دلم تنگ رسیدن است، چرا نمی رسیم؟ زمان تقریبی رسیدن را می دانم ولی دقیقه ها را باز حساب می کنم، هر تابلو یعنی ده کیلومتر نزدیک تر. جاده یعنی ادامه. جاده تا اخر دنیا، در روز و در شب، در گرم و در برف. جاده صبور و همراه است. انگار قرار است با من به مقصد برسد، به منزل برسد.
من در بیابان و دلم جای دیگر است. تصور می کنم که این همه دل های به هم بسته اگر رنگ داشتند و نخ داشتند، چه کلاف سردرگمی می شد دنیا. چه کلاف سر در گمی، هست، دنیا. نخ های من کجا هستند؟ من چه رنگی ام.
من در حضور و آواز ضعیفی از جلو اتوبوس، از حوالی آقای راننده، می آید: وقتی می آی صدای پات از همه جاده ها می اد.
----
دوم: کمی بعد از غروب، دماوند جنوبی، پاکوب ابتدایی از لب جاده تا بارگاه اول؛ مسجد صاحب الزمان. در میان یک هییت 20 نفره، همه با کوله هایی بسته به قصد قله. صف چندان به خط نیست، مسیر جدی نیست، همه بیشتر در حال قدم زدنند. دو نفر دو نفر سه نفر سه نفر گپ می زنند و می خندند. هوا کاملا تاریک نیست، انگار دلش نمی آید. یا که دماوند با آن قد بلندش تتمه ی آفتاب را با برف های سر قله اش می گیرد و بر ما می پاشد. ماه از آن بالا بی صدا و خجل نگاه می کند. زیرپایمان زمین آرام نفس می کشد. ما در جاده ای خاکی می رویم و در کنارمان گیاهان با همتی که در آن ارتفاع روییده اند، کنجکاو سرک می کشند. باد خنکی از جانب کوه می آید، انگار که سربازی از آن لشگری است که بر لب قله پاسبانی می دهد، انگار که آمده برای قله خبر ببرد. ستاره ها آرام آرام در می آیند. چیزی سفید در بالای قله می درخشد. آدم های دور و برم انگار آرام آرام کم رنگ می شوند.
دماوند در پیش رخ، نمی شود چشم ازش برداشت. بیم و امید در احوالم زبانه می کشند. دماوند، هرچقدر هم که کافر باشی جایی برای انکارش باقی نمی گذارد که، هست. انگار کن که آشنای ازلی ام است. انگار به دیدنی دوستی می روم که حادثه ای، مثل تولد، حافظه ی دوستی ام را پاک کرده و دل دوستی م را، خواسته یا ناخواسته، دست نخورده باقی گذاشته. انگار به دنبال خودم در صورت این دوست قدیم آمده ام. برایم بگو، من کی هستم از کجا امده ام؟
باد است و کوه و من. جایی از پشت سر صدای امین - ترابی، می آید. دماوند هم، انگار بار سالها در دوش، در آینه ما خودش را نگاه می کند. انگار با ذره ای تاخیر تکرار می کند: خسته ی دردم ... به دنبال دل خودم می گردم.
-------
سوم: جایی قبل از نیمه شب، قدم زدن آرام در پیاده روی یک خیابان باریک تاریک با چراغ هایی تنها. یک طرف خیابان دیوار است، طرف دیگر محوطه فنس کشیده ای که به چمنی و یک کانال آب می رسد و در سمت دیگر کانال، در دور، چمن ها برق می زنند و تعدادی خانه سو سو. از آسمان آب الک می کنند. زمان در خارج است. زبان های فرنگی، مست، در هوا تلوتلو می خورند. کسی که کسی باشد در این حوالی نیست. فی الواقع کسی که کسی نباشد هم نیست. از دور دوچرخه ای می آید و بین تکه های روشن و تاریک بین چراغ ها پیدا و ناپیدا می شود. سرگردانی ذره های آب در زیر نور آرام چراغی که در نزدیکی است آرام آرام شکل می گیرد، شانه می شود، خط خط می شود. باران می شود. زندگی بیش از اندازه سورؤال شده است.
کنار پیاده رو می ایستم. سرم بی اختیار پایین می آید. وقتی که نبودن هست، عظمت بودن را شاید بشود دید. سرم را آرام آرام پایین می اندازم، چه عظیم است اینکه نگاهم را می توانم از آن انتهای تاریکی بیاورم تا به روی کفش هایم. نگاهم را. پاهایم که تکان می خورند، تصویر پاهایم هم تکان می خورند. تقریبا در تناظر کامل.
آرام می نشینم
کنار یک دیوار خیس بر یک زمین خیس، چشمان خیس بر دستان خیس
ببین! چیزی برای از دست رفتن نیست.
من [مکث طولانی]... سوزش که بر گلویم می ریزد، آرام در گوشم زمزمه می کند: چه سینه سوز آه ها که خفته بر لبان ما.
No comments:
Post a Comment