Monday, December 15, 2014

در تکان تکان های قطار

در سفرم. محسنی از داخل پنجره ی قطار نگاهم می کند. تکان های قطار خوب است. دارم فکر می کنم که تکان خوردن احتمالا برای آرام شدن خوب است. فکرش را بکن، در رقص، در قطار، در درد، در بعضی از مدیتیشن ها، در آرام کردن کودکی که ناآرام است ... عجیب نیست ؟ 

درسفرم. در قطار. حال عجیبی است که تکراری نمی شود. دیگر فقط اضطراب رفتن و شوق رسیدن نیست، من دل بسته ی این جاده ها هستم. انگار بخشی از من اینجاست، انگار اینجا تا به اندازه ای خانه است. کوله پشتی ام بر آن قفسه ی بالا نشسته، خودم روی صندلی، هدفن دل گوشم و قدری بیسکوییت و پنیر و گردو کنار دستم. اینجا خفن است، جاده ها هم تنها نیستند، اینجا وایرلس است. 

در قطارم، در سفر. توهمی است انگار یا که خوابی قدیمی. انگار بر روی جاده ها، برروی ریل ها می دوم. من از هرچه حدیث گفته شده است و عکس گرفته شده است سیرابم. من می خواهم تمام خواب های دنیا را از نو ببینم، من حافظه ام را از گنجشکی قرض گرفته ام، من همواره در حال تولید خاطراتم، در حال تولید از آن بهترش. هزار بار دیگر هم قطار و جاده و این هروله ای که من با این چرخ ها می روم تمامی ندارد. کلا چیزی شروعی و تمامی ندارد. همه چیز در پیوستگی یک ریتم مرتب است. قطار با ریتمی تکان می خورد. من هم. تمام عالم هم. 

صبح با مادرم حرف می زدم. از سفرهایمان برای هم گفتیم. از قطاری که برش سوارم. از آن چیزهایی که روزگاری گفته بودم می روم که پیدایشان کنم. از چیزهایی از کودکی ام برایش گفتم که او از بیرون پنجره چشمان من خوانده بود. نمی خواهم این حرف را بزنم اما مادرکه نباشد، برق از دنیا می رود. 

آدمیزاد موجود عجیبی است آقاجان. انگار که گاهی باید راه های دور برود تا تکه ای از خودش را ببیند. شاید هم نباید. شاید هم که آن مقصد دور نیست که ترسی را یا که درکی را روشن می کند. شاید همین رفتن است، جایش مهم نیست. انگار کن که هزار باره این شبیه سازی رفتن را در خودمان تکرار می کنیم. چه فرقی است بین آن بودای سالها نشسته کنار رودخانه و سیذارتای در حال سفر؟ شباهتشان اما سیر است. چرا فکر می کنم؟ انگار صبرم تمام شده، به فکرم زده است. من در سفرم. در قطار. در حال خوش تکان خوردن. در حال گذر. من در کنار همه ی اینها، هستم. 

No comments:

Post a Comment