Sunday, November 16, 2014

بودن

دلم كه تنگ مي شود پر از خيال مي شوم
به برگ تشنه ژاله اي تر از محال مي شوم 

به دشت هاي خاطره چو بغض ابر بشكنم
رها چو حس قطره هاي بي وبال مي شوم

به باغ اندرون من كه گردباد مي شود
پر از نگاه خويشتن به حالِ حال مي شوم

خيال، بال من شده است و فكر، بادبان من
به هر هجوم باد ه رهروي زوال مي شوم

نخ تمام بادبادكان به دست كودكي است
به يمن باز ديدنش جدا ز بال مي شوم

نشسته بر زمين خشك  بودن ي كه واقعي است
ز بادبادكان رها، همه مجال مي شوم

غبار ترس را ز روي درد هاي كهنه ام
بگيرم و بريده بند از اين كمال مي شوم

اميد و سعي و صبر هم ز رنگ و بو فتاده اند
رميده زين همه نقوش پر مقال مي شوم

سكوت كن، سكوت كن، ولي نه، چون نمي شود؟
سكوت، زخمه اي به درد و من قوال مي شوم

No comments:

Post a Comment