دلم كه تنگ مي شود پر از خيال مي شوم
به برگ تشنه ژاله اي تر از محال مي شوم
به دشت هاي خاطره چو بغض ابر بشكنم
رها چو حس قطره هاي بي وبال مي شوم
به باغ اندرون من كه گردباد مي شود
پر از نگاه خويشتن به حالِ حال مي شوم
خيال، بال من شده است و فكر، بادبان من
به هر هجوم باد ه رهروي زوال مي شوم
نخ تمام بادبادكان به دست كودكي است
به يمن باز ديدنش جدا ز بال مي شوم
نشسته بر زمين خشك بودن ي كه واقعي است
ز بادبادكان رها، همه مجال مي شوم
غبار ترس را ز روي درد هاي كهنه ام
بگيرم و بريده بند از اين كمال مي شوم
اميد و سعي و صبر هم ز رنگ و بو فتاده اند
رميده زين همه نقوش پر مقال مي شوم
سكوت كن، سكوت كن، ولي نه، چون نمي شود؟
سكوت، زخمه اي به درد و من قوال مي شوم
No comments:
Post a Comment