Tuesday, December 2, 2014

کسب ادراک از این جمع پریشان کردن- آنلاین

همه، شاید هم بهتر است بگویم: اکثر، ما پدیده ی " لایک خواهی" در چهره نامه و سایر جاها را تجربه کرده ایم. من هم از قاعده مستثنی نیستم، هرچند که دلم می خواهد احساس کنم برایم مهم نیست چه کسی و چند نفر انگشت شست رو به بالا حواله ی احوالم می کنند، اگر با صداقت نگاه کنم، برایم مهم است.

چند سوال جالب اینجا وجود دارد. اولا: چرا لایک گرفتن لذت دارد؟ دوم: نسبت لایک به کامنت چه چیز را نشان می دهد؟ سوم: هیچ لایکی نگرفتن چه چیز را نشان می دهد چهارم: هیچ کامنتی نگرفتن چه چیز را نشان می دهد  پنجم: اگر می توانستم مخاطبین و خواننده های مطالبم را دقیقا انتخاب می کردم، چه گونه این کار را می کردم ؟ ششم: اینهایی که کلا چیزی را به طور اجتماعی به اشتراک نمی گذارند، فازشون چیه؟  سوال آخر اینکه اصلا همه ی اینها برای چه ؟ این توجه از اجتماع گرفتن برای چه است ؟ 
اینها سوالات خوبی هستند و جواب های خوبی هم دارند ولی در پی این حدود یک هفته فکر کردن و بازی کردن با ایشان به چند مطلب در ظاهر بی ربط رسیدم که اتفاقا بسیار مرتبط ند.
اول آنکه یک مطلب در میان این همه توجه گرفتن و نگرفتن گاهی از دست می رود و آن "لذت خلق کردن" است. من فکر می کنم لذت اولین هر نویسنده همین باشد که داری داستانی، اثری، چیزی خلق می کند و به وجود آوردن آن را نه به خودش و نه به مخاطبین که به خود اثر مدیون است. 
دوم، اهمیت ارتباط یک طرفه غیر " اینتراکتیو" است، به این معنا که ارتباط به نوعی باشد که مخاطب فقط بشنود و ببیند و بخواند و مستقیم پاسخی نداشته باشد. کتاب مثال غایی ارتباط یک طرفه است. حال، در مورد مطالب آن لاین، امکان ارتباط دو طرفه هست ولی این الزام آور نیست، یعنی کماکان عده ای می آیند و می خوانند و مستقل از اینکه خوششان بیاید یا نه، می روند. اگر خالق اثر بداند که عده ی زیادی هم چنین می کنند و حتی اگر خوششان بیاد بدون لایک و کامنت می روند، برداشتش از این عددها متفاوت می شود. در مثال کتاب اما تعداد فروش تا اندازه ای فیدبک خوبی از محبوب خلق شدن است ( هرچند که محبوب خلق شدن الزاما دلیل بر قوت آن اثر نیست). نتیجه ی این حرف تا اندازه ای این است که این انتشار مطلب به صورت آن لاین تا اندازه ی شتر گاو پلنگ است و بازخوردی که آدم می گیرد کلا ربط چندانی به درجه ی محبوبیت عمومی و از آن مهمتر به کیفیت اثر ندارد.

سوم، همبستگی ای است که در میان نوع نوشتن ها و احوال آدم ها می بینم. حرف اول این است که آدم معمولا اگر با خودش و زندگی ش در صلح باشد، مطالب شخصی زیادی در فضای عمومی پخش نمی کند. منظورم از فضای عمومی، فضایی فراتر از خانواده ی نزدیک و فضای دوستانه ی زیر حداکثر 5-6 نفره است. دلیلم هم برای این ارتباط معنایی برقرار کردن بین " در صلح بودن" و " مطلب شخصی در فضای عمومی منتشر نکردن" این است که اکثر همین افراد در فضای عمومی دست به چنین کاری نمی زنند و این رفتار غیریکسان می تواند از آن رو باشد که فضای آن لاین کمی این ابراز را آسان تر کرده است. انگار جای یک چیزی خالی است که تعداد لایک ها و کامنت ها قرار است پرش بکند، انگار این مخاطب را ندیدن و رو در رو درد دل نکردن  هیچ کدام از این رفتارها اما دلیل بر خوب و بد بودن نیست، نه ابراز کردن و نه نکردن، نه در صلح بودن و نه نبودن، نه به اشتراک گذاشتن نه نگذاشتن.

چهارم: احوال اینهایی هست که چیزی منتشر نمی کنند. هرچه حساب کردم دیدم هیچ قاعده ای نمی توانم برایشان ببافم. به اشتراک نگذاشتن می تواند دلایل بسیار داشته باشد و شما اگر از آن دسته ی به اشتراک نگذار هستید، خودتان بهتر دلیل خودتان را می دانید. تنها دو نکته در این جا وجود دارد، اول انکه به اشتراک نگذاشتن یا بهتر بگویم، سکوت کردن، خودش یک سیگنال معنا دارد است که هرچند به تنهایی نمی تواند اطلاع دقیقی از حال یک فرد بدهد، در کنار سایر مشاهدات می تواند به یکی از چند دسته رفتار کلی ختم بشود.

آخر: اینها همه حرف پراکنده است. با مشاهده از فضای آنلاین کسی نمی تواند کسی را بشناسد. این حرفها اگر فایده ای داشته باشند این است که هر کس در مورد خودش مشاهده کند و ببیند کجا قرار دارد و حال و رفتارش چه گونه است. مشاهده از فضای آن لاین را بگذارید زمین، بروید هر کس را می خواهید بشناسید از روبرو بشناسید یا که اگر برایتان مقدور نیست، توهم انلاین نزنید. خلاص

No comments:

Post a Comment