ٍبعضی وقت ها هیچ مُسکنی حال آدم را خوب نمی کند، نه خوراکی خوشمزه ای ورق را بر می گرداند، نه فیلم و موسیقی خاصی از این دیوار دور قلب رد می شود، نه حضور جمعی و نه نفس دوستی این ابر سیاه را می پراکند، نه حال دادنی به کسی و خیر کردن هوای سینه را سبک می کند، نه حتی زنگ زدنی به مادر کاری از پیش می برد. این مسکن ها همه اش در مواقعی کار می کنند. انگار شرط های لارم برای " خوب بودن" هستند، شرط هایی که گاهی وقت ها همه شان هستند و آدم باز هم" خوب " نیست، می رود و التماس شان می کند که تو را به خدا بیا این را بگیر و حال من را خوب کن. آدم حتی می تواند برود مسکن جدید پیدا کند و گستره ی مسکن ها را زیاد کند و با جدیدترها بیشتر بازی کند تا وقتی برسد که دوباره مسکن ها اثرشان کم بشود. بدبختی مُسکن های خوب و اورگانیک این است که آدم به سختی میتواند بفهمد که فلان کار و فلان چیز مسکن است، از آن رو که هم مصرف خوب دارند و هم مصرف بد، فی الواقع " خوب " و " بد" تنها از نیت آدم می آید، از اینکه از روی ترس دارند فلان کار را می کند یا از روی درک. همه مان می دانیم که آخرش آدم خودش با خودش تنهاست ولی خوب، چون نمی فهمیم اش، مسکن مصرف می کنیم تا از دردسر این حرف فرار کنیم.
اینها را گفتم که بگویم، قدر این لحظات بی مسکن را باید بدانم... اگر چیزی که چیز باشد، باشد، از همین لحظات بی مسکن می شود شروعش کرد و یک روز، خدا را چه دیدی، شاید مسکن بود و از روی شعور، به قصد مسکن، مصرف نکردیم
No comments:
Post a Comment