Thursday, September 13, 2018

باز هم

همه اینها را گفتم که بگویم پاییز. پاییز. پاییز دارد می اید و من در پوستم نمی گنجم. اشتباه شد! اتفاقا بسیار هم در پوستم می گنجم. در پوستم جا می شوم. در خویش-تن م آرام می گیرم. رسیده ام دم در خانه. سفر بسیار دلپذیری بود که از شفقت زمستان و ذوق بهار و هیجان تابستان گذر کرد، اما پاییز خانه ی پایدار این سال های بلوا بوده است.

روزهای آخر تابستان غریبی عجیبی دارد. آن شب می رسد که با کمی شرم و تعجب، اندکی لحاف را روی تن ت می کشی و لذت ظریفی در تنت می دود. می آید آن عصری که قدم می زنی و برگها را کمی، فقط کمی، زرد می بینی. روزها را، یک آن، متوجه می شوی که خلاصه تر شده اند. یک باره هم در نفس ت بوی خلاصه ای می وزد و در عین ناباوری می فهمی که پاییز آمده است. یا باور تمام شدن تابستان ترس دارد یا رسیدن به پاییز بیم ناک است. دور در حال تکامل است، چرخ دارد به انتها می رسد. خانه تکانی، تکاندن آخرین قطره های هیجان از پیشانی عرق کرده ی تابستان است. نوروز، در ابتدای آرام گرفتن است. دید و بازدید، در ملاقات آینه است. چارشنبه سوری، ایستاندن زیر باران است. زمان است که در اوج دم، به لحظه لطیف شروع بازدم نزدیک می شود. 

Thursday, February 8, 2018

بشکن

"از نگفتن ترکیدن "را می شناسید؟ انواع مختلف دارد. مثلا گاهی دلت دردی دارد که باید بگویی و نمی گویی. گاهی شوخی بامزه ای به ذهنت آمده و اگر با اهل طنز نگویی ش، احوالاتت منقلب می ماند. گاهی دچار شده ای، دچار تماشایی، عشقی، آوایی، خاطره ای، خوابی، بویی، هوایی، احساسی، چیزی، کسی. دچار که بشوی، ابراز نکردنش نفس ت را می گیرد.

اینها که گفتم همه ابرازات شدید در دل مانده بودند. سابق بر این فکر می کردم که این " از نگفتن ترکیدن" ها از شدت ابراز صورت می گیرند. این روزها بیشتر اما برآنم که گاهی تراکم احساسات و ابرازات ریز و کوتاه هستند که در دل آماس می کنند. این یکی هنر، منظورم سکوت کردن و نگفتن حرفهای ریز است، این هنر بیشتر مخصوص بزرگترهاست. جایی در میانه ی بیست تا چهل سالگی آدم ها یاد می گیرند که کمتر بگویند و بیشتر در دل بریزند. آن صداقت و بازدلی و گشاده دهانی بیست سالگی جایش را به احتیاط و کام بستن می دهد. بعدش هم، آرام آرام عادت می کنیم به سکوت، به قدری که گفتن و اشتراک گذاشتن و احساس کردن یادمان می رود.



از چه می گفتم؟ ... یادم رفت...

Thursday, March 16, 2017

تخل

گفتم این رو هم بگم براتون عید باستانی تون پیروز تر بشه. دیروز خیلی خوشتیپ و مرتب و با سامسونت تو پیاده رو داشتم می رفتم سر کار. پشت چراغ قرمز پیاده رو بودم که یه یارو سفید پوسته که سر و وضعش هم بد نبود، یک پک از سیگارش زد و سیگارش رو نصفه انداخت تو خیابون. بعد مکث کوتاهی، نگاهی از روی تاسف بش کردم و همین جور که یارو کمی شرمنده نگاهم می کرد، آرام و با طمینینه رفتم سیگارش رو برداشتم و اومدم نزدیک سطل آشغالی که همون کنار بود و دو تا پک که از سیگاره مونده رو زدم و ته سیگار رو خاموش کردم و انداختم همون کنار سطل که یاد بگیره نباید منابع رو حرام کرد و اسراف کننده دشمن خداست و سِیو د ارث. این به اون داستانی که همه شنیده ایم، که یکی دو تا از این خارجی ها دنبال هم وطنانم راه افتاده ام و پوست پسته هایی که هموطنانم مغزش رو می خوردند و بقیه رو می انداختند روی زمین رو جمع می کردند و بعد به هموطنان گفتند مسیر ما این وری هست میشه از این ور بیایید که ما پوسته پسته هاتون رو جمع کنیم و هموطنان ما خیط شده اند و درس نظافت شهری گرفته اند، دَر!



فکر کنم ایدز دهانی گرفته ام از یارو اما ارزشش رو داشت. هپی نیو یر اوری وان.

Thursday, December 29, 2016

از نامه ای.

" نمی دانم قرتی بازی است که آدم به سال میلادی احساسی پیدا کند اما این سال 2016 برای من سال رها کردن بود. گذشتن و آرام گذشتن. با اصطکاک حداقلی. سال انتظار نداشتن. سال قبول کردن چیزها آن طور که هست. 2016 شاید که اولین سال قبول کردن و گذشتن بود. دارم می شوم عادی. پس چه بود آنکه می گفتیم هرچیز هستیم بهترینش بشویم.

از میان این همه گذشتن، گذشتن از دوستان از همه سخت تر. دوست-آن، آنها که به جان نزدیک بودند. گلستانم را ملخ زده . دیروز داشتم جایی کتاب مقدس این مرمن ها را ورق می زدم، در توصیف روز قیامت گفته بود "وقتی که بادها تمام اتصالات را می کنند." تمام. بندهایم تکان خوردند. این شعر اسماعیل از براهنی، چندماهی است که معمور جانم شده. در عین تلخی واقعی بودن، آرامش و امیدم می دهد. کمکم می کند که واقعیت را با رویاهایم جمع کنم، علی الخصوص آنجا که می گوید: " به مدد عشق از گور بیرونت خواهم کشید."

به من بگو با رفیق مرده چه می شود کرد؟ "

https://soundcloud.com/ali-ahadi/ali-ahadi

Wednesday, November 2, 2016

عریانی

وقتی می گویند عریانی، من به یاد مرکز شهر سان فرانسیسکو و خیل بی خانمان های اطرافش می افتم. این مدت به سبب رفت و آمدم با مترو زیاد دیده مشان و هرازچندگاهی با ایشان هم کلام شده ام. انگار قرار بود که زیر پوست شهر باشد، اما پوست و گوشت رفته و به استخوان رسیده است. بسیار بسیار زیاد هستند، واقعا واقعا واقعا در خیابان زندگی می کنند، واقعا واقعا واقعا در خیابان می میرند، واقعا واقعا واقعا سردشان است، گرسنه شان است، واقعا واقعا واقعا گوشت و پوست و استخوان و مشاعر دارند. واقعا واقعا واقعا تنها هستند. فضای سو-رِئالی است. می گویم سورئال، بر وزن سو تفاهم. سورِئال هیچ خیال نیست، واقعیتی است که در ذهن ما به خیال می ماند.

نمی دانم راه چاره چیست. سواد مختصر درسی م می گوید که راهش ماهی دادن و غذا دادن نیست، اما راه ماهیگیری یاد دادن را هم نمی دانم. من نمی دانم تمام جوامع و کشورها این قدر سختگیر هستند یا که امریکا است که چنین است. اگر یک نفر بود و دو نفر بود و درصد کمی از مردم بود، می گفتم تقصیر خودشان است و درصدی از هر مجموعه ی طبیعی به فنا می رود تا تکامل راهش را پیدا کند. اینها اما، به هر آماری که بگویید، بسیار بیشتر از هر معیار طبیعی و اقتصادی هستند.

بند آخر اینکه، بعضی از اینها همان مردم عادی هستند که خود خودشان شده اند. خیلی شان خل نیستند، فقط زندگی چنان سخت شان گرفته و دست شان را رها کرده است که " رد " داده اند. دیگر چیزی برایشان مهم نیست. یکی شان بود می گفت که همان قدری که ما دلمان برایشان می سوزد دل ایشان هم برای پوشیدگی ما می سوزد. عریانی آن هم در این مقیاس اجتماعی هزینه ی گزافی دارد. نمونه ش همین مایی که دست مان به جایی نمی رسد و سر از شرم این بی خانمان ها پایین می اندازیم. این روزها شک می کنم به موافقتم، اگر کسی بخواند " من اناری می کند دانه، در دلم می گویم، کاشکی این مردم، دانه های دلشان پیدا بود."

Monday, October 24, 2016

معشوق

من فکر می کنم که این توهم که یک آدم می تواند " معشوق" باشد از اینجا نشات می گیرد که آدم ها " عاشق" بود را تجربه می کنند و به این نتیجه می رسند که داشتن این شدت از احساس ممکن هست و بعد تجربه ی دریافت محبت پدری/مادری را هم تجربه می کنند و به این نتیجه می رسند که دریافت این همه مهر و محبت هم ممکن است.

دل ناغافل از اینکه ساز و کارهای طبیعی و فیزیولوژیک به شیوه ای "غیرعادی" به کمک عاشق و والد می آید و به کمک معشوق نمی آید. معشوق، عادی است.

Thursday, October 20, 2016

منو می گه ها ....

حس عجیبی هست اون وقتایی که جلوی آینه می ایستی و نگاه می کنی و یک هو فکر می کنی که " ا این منم.... من" ... " من" ....

همین حس هست وقتی یک کسی با محبت صدات می کنه ... بعد یکهو می گی ا.... منو می گه ها... " من" ... 

Tuesday, October 18, 2016

گزینه ها

گاهی فکر می کنم که اگر فلان مسیر را در زندگی رفته بودم یا با فلانی فلان کرده بودم یا که فلان جور شده بود؛ چه می شد؟ 

خیلی وقت ها هم جوابش، بهترین جوابم، این میشد که: هیچی... هیچی نمی شد. زندگی می رفت جلو

Wednesday, October 12, 2016

مثلا عاشورا

یک سگ را هرچه قدر آموزش بدهید نمی تواند جای دوست و دشمن را نشان دهد. یک میمون را هم هر کار کنید، از روی تفریح نمی رود و چوب را با دندانش بگیرد و بیاورد. هر جفت شان تا اندازه ی خوبی تعریف شان مشخص است. بعضی چیزها بر رویشان کار می کند و بعضی نمی کند. آدمیزاد، همین شخص شریف بنده و شما، هم تا اندازه ای همین است. تا حدودی تعریف و خصوصیت های خاصی دارد. از خصوصیات آدمیزاد این است که تمثیل و مثال و داستان و افسانه از آن چیزهایی است که بر روی آدم کار می کند و به آدم "چیز" یاد می دهد، چه "چیز" درست یا چیز "غلط".
قصه ها از عوامل تشکیل دهنده ی فرهنگ هستند، و فرهنگ همان چیزی است که آدم ها را فراتر از انگیزه های مادی به سمت شعور متمایل می کند. مسلم که تعریف شعور از مکان به مکان و از زمان به زمان تغییر می کند اما می شود از ابزارهای فرهنگ برای ساخت آن شعور مورد نظر استفاده کرد.
شما را نمی دانم ولی من کاری به صحت تاریخی عاشورا ندارم، همان جور که کاری به صحت تاریخی شاهنامه ندارم. شما شاید خیلی بزرگ باشید و درد دل رستم و مظلومیت سیاوش برای تان معنی نداشته باشد ولی برای من این معنی را می دهد که رستم هم که باشی گاهی دلت می گیرد، این معنی را می دهد که سیاوش، مستقل از اینکه بقیه با اون چه کردند، سیاوش بود. حالا یکی بیاید و به اسم سیاوش، چاقو بکشد و خودش را و بقیه را زخمی کند، یا که به هرگونه دیوانه بازی دیگر در بیاورد، برای من چیزی از ارزش قصه ی سیاوش کم نمی شود. شاید ولی بشود به آن آدم کمک کرد. شما را نمی دانم ولی برای من امام حسین و ابوالفضل، قصه های فوق العاده ای هستند. من وقتی به این قصه فکر می کنم، کاری به قمه زدن و دیوانه بازی ندارم. من کاری به مردم آزاری بعضی از دسته های عزاداری ندارم. دیوانه بازی ها و مردم آزاری ها و توهمات به کنار، اتفاقا خیلی برایم جالب است که یک مملکت برای یک قصه، دو روز تعطیل می کنند، لباس خاص می پوشند، مراسم خاص دارند، به هم غذا می دهند و فقیر و غنی، در حالت بهینه اش، دور هم جمع می شوند. فکرش را بکن، اگر ما برای لیلی و مجنون هم مراسم می گرفتیم قشنگ نبود ؟ فکرش را بکن، بگوید در فلان کشور برای یک داستان تراژدی، مثلا برای فرهاد که تیشه را در سرش کوبید یا برای مگر ما برای شب یلدا و نوروز داستان تاریخی خاصی طلب می کنیم؟
این آخری را برای بی دین ها می گویم: دین و فرهنگ، نه که از هم مستقل باشند، ولی دقیقا هم معنا هم نیستند. این شدنی است که مراسم خوب را نگه داشت و لذت برد و بدی هایش را کنار گذاشت. شما می توانید از نوروز لذت ببرید بدون اینکه زرتشتی و یا حتی پارسی باشید. شما می توانید از نوروز لذت ببرید بدون اینکه معتقد به جامعه ی طبقاتی زمان ساسانیان و هخامنشینان باشید. شما می توانید از عاشورا به معنای خودتان، به قاموس خودتان، لذت ببرید و درگیرش بشوید و لمس ش کنید و به وسیله آن آدم بهتری بشوید، حداقل همان جوری که با یک فیلم درام یا یک قطعه موسیقی آدم بهتری می شوید، بدون آنکه مسلمان و یا شیعه باشید.
https://www.youtube.com/watch?v=-h39vHzLlpc

Monday, September 26, 2016


صبح است. سرد است. من، زنده، انسان
در کیسه ی خواب، در پشت دكان

در گیجی صبح یا ظلمت شب
مي لرزم از سر، سرماي باران

چركم، غمینم، بیمار و پيرم
بي خانمان، شهر، مجنون، بيابان

اینجا هياهو ... بي مزه، بي بو
از بس كه آدم... سر در گريبان

با دوستهايم، سگ، سبزه، كفتر
سر مي روم تا پاي خيابان

من ساكن آف-سايد حياتم
داور، سماور، در نون ميدان

گاهي بخندم، از عمق دردم 
از سستي بخت، از سختی جان

یک دست هستم، این سان که هستم
بر شاخه ی راست، سیمرغ دستان

دلسوزتانم، از بس ریا یید
"میس یو" ، "یو لوک شارپ"، " دت واز اِ گوود وان"

بر من نگاهي، كن گاه گاهي
باتري به باتري، انسان به انسان

Monday, September 19, 2016

تکه پاره گی

این سی سالگی یک پارچگی ندارد. شاید که از خصوصیات بزرگ سالی است و عنفوان ظهورش این سی سالگی. هر کس را می بینی تکه ای از جان و جامه ش گیر کرده و جا مانده سر شاخه ای، لب دیواری، بر سر میزان چندم آهنگی، در راستای منظره ای، در لبی، صورتی، دستی، آهی، بوسه ای، لماسی، خاطره ای. 

همه تا حدی در میان جمع ند و جای دیگر. آدم ها انگار قبلا به نظر حلزون بودند، می رفتند و اثری از خویش بر زمان جا می گذاشتند. امروز اما انگار به نظر پاک کن هستند، از جان شان جا می ماند قدری، و گاهی تکه ای قُلوه کن می شود. تا اینجایش زندگی است، قابل قبول است، مگر " من" کم از این کنده شدن ها شکل گرفته ام؟ سخت ش آن جاست که چشم " آدم " به آن تکه ها جا می ماند. چشم " آدم" به " من" قدیم ش باقی می ماند. تقصیر ندارد " آدم"، آن " من"ِ قدیم، آشنا تر است، در طول زمان " آدم" وقت می کند به " من" ش فکر کند و " من" ش را قدری هضم کند. این می شود که " آدم" به " من" قدیم" مانوس تر است، لاجرم به آن " من" و آن تکه هایی که کنده می شود بیشتر دل بسته است تا " من " الان. مشکل از " آدم" نیست، " زندگی" چیز دیر هضمی است. معمولا امروزِ آدم مصروف هضم کردن دیروز است، یا که پریروز، یا که دو سال و نیم پیش تر. 

در سی سالگی همه تکه پاره اند. من نمی دانم چرا، هم نفس غایب دوست ندارم. 

Saturday, September 17, 2016

شیر و لایک

آدم گاهی زیر یک چیزهایی را لایک می زند یا چیزی را به اشتراک می گذارد، به این نشانه که "این حرف حساب را می بینید؟ من هم به سبب اینکه این زیر را لایک می زنم یا به اشتراک می گذارم؛ آدم حسابی هستم." اوایل از این کار و کنندگانش، علی الخصوص وقتی خودم بودم، بدم می آمد. بعد دیدم که خوب، چه ایراد دارد؟ حداقل آدم ها سری به تایید برای آن نوشته یا فیلم یا اثر خوب تکان می دهد و شستی بالا می برند. به مثل آن پیرزنی که خریدار یوسف بود و ریسمان های کم ارزشش را آورد که مثلا با آن همه خریدار پرمایه رقابت کند و البته به این دلش راضی بود که بگویند" او هم خریدار یوسف بوده است"، حالا، در این دنیای شیر تو شیر، همین که عده ای یک حرف حسابی را هم تایید می کنند کفایت می کند.
الان می بینم که ما بالکل عادت کرده ایم به این تایید، به این کله تکان دادن، به اینکه بنشینیم یک گوشه تا کسی حرف خوبی را بزند یا به شکل کتاب بنویسد یا به شکل فیلم بسازد و ما فقط تایید کنیم و یا که آن لذت لحظه ای " شعور" را حس کنیم. هزار فیلم دیده ام، هزار کتاب خوانده ام، هزار نمایشگاه هنری رفته ام، هزار بحث فلان کرده ام، کو فایده اش؟ شده ایم پیرزنی که ریسمان ریسیدن را رها کرده و در بازار می چرخد و فقط دلش به این خوش است که اسمش جز لیست خریداران یوسف هاست. " مخاطب" بودن تنها جایگاه کوچکی است. جایگاه بی خاصیتی است. جایگاه غمگینی است.

Monday, September 12, 2016

پاییز دارد می آید

دارد پاییز می آید. انگار فکر کن که برای شما بهاره ها، اسفند است. نه که بخواهم رو ترش کنم از این همه شلوغی و آفتاب و میوه و رنگ، مزه های گرم و خوش دارند بهار و تابستان. با این حال، برای امثال ما که در دل مان یک جامعه روی زغال فوت می کنند، این رنگ ها زیبا و زیادی گرم است. 

با یک باد آرام شروع می شود پاییز. شما بگیر که لایه ی اول خاک را نرم از رخسار پیاده رو برمی دارد.  بادهای بهار در آسمان می وزند انگار، بادهای پاییزی اما پیاده رو ها خوب بلدند، آدم های توی پیاده رو ها را هم. بعدترش بوی خاک-باران می رسد، همان وقتی است که عطسه ای می آید و خاک از دماغ ما هم بلند می شود. همان حوالی است که پاهای من کمی آرام می شود. همان حوالی است که پهلوی م کمی خنک می شود. همان حوالی است که پایین کمرم با من حرف می زند، برق های آرامی درونش می رود و می آید، پیام های عصبی گیر کرده در ستونم، راست می رود تا حسابمان با خودمان کمی صاف بشود. بعدترش باد تند می آید. قربان عتابش بروم، رو که ترش می کند، به مثل دستان مهربانی که به قوت که خستگی از گرده ی آدم بگیرد. بعدترش بارانم می آید، بعدترش رعدم می آید، بعدترش برقم می آید. بعدترش از آن دورها، بوی برف بر صورتم می نشسند. بیا بر من رها شو، پاییز، بیا بر من آب شو زمستان. زغال خاکستر گرفته ام. 

پاییز دارد می آید، من به مثل شیطان پرست های غریبی که در جامعه خداپرستان گیر کرده اند، ذوق زرد و قرمزی دارم. نه که با بهاره ها سر ناسازگاری م باشد، بسیار زیبا هستند از بیرون. درونم اما پاییز می چسببد. دو سه هفته از این خاک بیشتر باقی نمانده است. سر از این همه هیاهو که رها بشویم، آزاد و رها هستیم، در اوج خدا هستیم. 

Friday, August 26, 2016

اخیرا جایی کسی گفت :" مثل یک مادر" و این فکرها اتفاق افتاد.

جایی خوانده بودم که فرق مغز آدم ها با میمون ها این است که فرانت-کورتایل! ش بزرگ تر است و آزمایش ها نشان داده که این فرات-کورتایل! همچین کار خاصی هم نمی کند و باز ازمایش های دیگری پیشنهاد می دهد که کار فرانت کورتایل، مفهوم سازی است. مفهوم یعنی چی؟ عرض می کنم

بهترین مثال ش این است که ما سیب و موز و گلابی و خیار داریم ولی " میوه" نداریم. میوه می شود مفهوم، یک دسته بندی خیالی که جزییات را حذف می کند تا فهمیدن را راحت کند. یک چیزی مثل x  در معادلات ریاضی. خوبی این مفهوم سازی این است که فهمیدن را راحت می کند. بدش این است که کلی جزییات را حذف می کند. 

من تا مدت خوبی از مفهوم سازی بدم می آمد، یا که حداقل اینجور ادایش را در می آوردم. از اینکه آن جزییات حذف بشوند ناراحت و نگران بودم. آن جزییات خیلی مهم هستند، هنوز هم به این معتقدم. با این حال جدیدا، به اهمیت آن مفهوم سازی و شباهت سازی هم پی برده ام. ما که عمر خضر و نوح نداریم که بنشینیم همه چیز را با جزییات نگاه کنیم، از آن طرف هم زمان در حال حرکت به جلو است... کاری نمی شود کرد. 

آخر همه ی بحث های درگیر دار به اینجا می رسیم: یک محدودیت بیشتر نداریم و آن زمان است، و یک مسیله برای حل کردن بیشتر وجود ندارد و آن زمان بندی است. 

Monday, August 22, 2016

در باب " انتخاب"

1: این مدت، توفیق حاصل بود، که با چند دوست تازه از ایران آمده و جوانتر، وقت بگذرانم. قدر عظیمی خودم را در ایشان جستم و تماشا کردم. آدم باورش نمی شود که آدم ها چقدر به هم شبیه ند و چقدر از هم دور و متفاوت. عجب جمله ی مزخرف و دقیقی است این جمله ی قبلی. هشتگ های این پاراگراف این است: مهاجران تازه از آب گذشته. گیج، جوان، پرامید، ترس، قوی، غربت، سوال.
2: چند سال پیش رفته بودم جلسه ی دفاع دکترای رفیقی، تحقیقش در مورد حرکت شن های زیر دریا در مناطق نزدیک ساحل بود. ما که چیزی از مدل هایش نفهمیدیم، جز اینکه شن های زیر دریا، همین قدر که عمق آب به یکی دو متر برسد، آنقدرها در کوتاه مدت عوض نمی شوند و موجها، آنقدرها تکانشان نمی دهد باد و طوفان، شن های کف را آنقدرها عوض نمی کند. تغییر، سونامی می طلبد. حالا شما آدم را بگیر دریا و آن همه درگیری و روحش را هم بگیر شن های آن زیر. نمی فهمم مهاجرت چقدر طوفان است و چقدرش سونامی. فکرش را بکن، اینقدر زحمت و اینقدر فلان و بسیار، ولی آخرش هیچ فرقی نکند. بلانسبت شما و خانواده ی محترم، آدم گوساله بیاید و گاو زخم خورده برگردد. آدم گاه به گاهی، مثلا سالی یک بار در موسم آگوست/سپتامبر که سالگرد مهاجرتش است، خودش را در آینه می بیند و از خودش می پرسد که: " خوب، حالا اینقدر دنیا را دیدی و درس خواندی و تجربه کسب کردی، چقدر " آدم" شدی؟ چقدر احوال ت بهتر شد؟ " بعدش می ایستد و بر و بر در آینه نگاه می کند و جواب درست و درمانی ندارد. چیزی در این مکالمه ناقص است. جواب نه این است که " بله آدم شدم" نه اینکه " نخیر نشدم". نمی فهمم ایراد از کجاست... سوال انگار ایراد دارد. جایی ش می لنگد.
3: با دوستی دیروز حرف از این بود که "چرا آمریکا؟ چرا جایی که راه پس و پیش ش اینقدر بسته است". عرض من این بود که تصمیمهای آدم ها اینقدرها منطقی نیست و اینقدر ها مشخص نیست. کاری می کنیم و جلو می رویم ولی نمی دانیم عاقبتش چیست. تصمیم ها تا اندازه ای گرفته می شوند و تا اندازه ای اتفاق می افتند. بعدترش، یاد این تکه در این لیلی و مجنون آذری، افتادم که مجنون خودش و اطرافیانش را خطاب می کند که:" ای روح و روان من، ای جسم و جان من، ای خانواده ی من، به این فکر که این عشق برای همه مان خوب است، واردش شدم. ولی چه می دانستم چه می شود؟ چه کار می توانم بکنم؟ دیگر از دست من چه برمی آید.". الغرض که، یاد مهاجرت و طوفان و سونامی و تغییر و روح و روان و همه ی این بحث ها شلوغ و پلوغ که می افتم، احساس می کنم که آنقدرها چیزی دست ما نبود و نیست. که دست و پا نزنیم و همه چیز را آرام تماشا کنیم.

Sunday, August 21, 2016

در ماه آگوست، فصل مهاجرت غاز غلنگ های وحشی

این چند هفته، توفیق حاصل بود، که با چند دوست تازه از ایران آمده و جوانتر، وقت بگذرانم. قدر عظیمی خودم را در ایشان جستم و تماشا کردم. آدم باورش نمی شود که آدم ها چقدر به هم شبیه ند و چقدر از هم دور و متفاوت. عجب جمله ی مزخرف و دقیقی است این جمله ی قبلی.

چند سال پیش رفته بودم دفاع رفیقی، تحقیقش در مورد حرکت شن های زیر دریا در مناطق نزدیک ساحل بود. ما چیزی از مدل هایش نفهمیدیم، جز اینکه شن های زیر دریا، همین قدر که عمق به یکی دو متر برسد، آنقدرها در کوتاه مدت عوض نمی شوند هرچقدر هم روی آب طوفان باشد. بسیار یاد خودمان و این همه مهاجرت افتادم. طوفان، شن های کف را آنقدرها عوض نمی کند، آن تغییر سونامی می طلبد. گاهی دلمان برای خودمان می سوزد.

Tuesday, August 9, 2016

پنج مقام تب

1: اولش رنج نامتمرکز است. همه جا درد می کند بی آنکه جایی درد کند. انگار که خماری سلامت پس می دهی.  بی تابی. از خودت ناراحتی بی آنکه دلیلی داشته باشد. می دانی کاسه ای زیر نیم کاسه است. چیزی قرار است اتفاق بیافتد. دردی زیر این نیمچه درد است. یادت می آید که اینجای قصه را خوانده ای اما هیچ یادت نمی آید که چه چیز قرار است اتفاق بیافتند. د ژا وو، بی آنکه فصل بعدی تب را به یاد بیاوری. 

2: آن ناواقعی واقعی تر می شود وقتی که سردت است اما می بینی که در و دیوار و یک اجسام بی ربط خنکای لذیذی دارند. انگار کن که همه چیز ذات نویی پیدا کرده است. کمی که بگذرد آرام آرام می فهمی که دنیا نمی تواند یکهو خنکای دلچسبی پیدا کرده باشد، پس " من " فرق کرده است. " من؟ تب؟ چرا؟ " علامات سوالات زود می ریزند و چنین می شود با تمام سوالات. می روی، به مثل گربه ی زایو یا که فیل به حال احتضار، گوشه ای را پیدا می کنی. سردت است و تمام دنیا سرد است و پتو رویت می اندازی که گرم شوی عاشقی و تمام دنیا عاشق است پس کماکان حرف هایت بوی منطق می دهد. کمی که بیشتر می گدرد، برگشت بی فایده است، پتو بی فایده است. پاشوره لازمی. برو در صندوق آن عاشقانه ها را باز کن، بیاورشان، امشب دل شوره-گان داریم.

3: تبلور نقش در حضور نقاش. دیوارها نامریی، پرده نشان، و محدب است. تمام سخت ها آسان است. می لرزی از ذات. از بودن درد عمیقی می کشی. استخوانت از نبود گرمایی تیر می کشد تا زیر جمجمه. ولی چنان تماشا غرق ت می کند که درد از یاد می رود. همه چیز هویت جدا پیدا می کند. هر پره گوشت و هر تکه استخوان شخصیتی دارد. دست به قلب ت می گذاری و برایت حرف می زند. خاطرات گاهی رژه می روند روی خودآگاهی. 

4: هذیان ها به کنار، آن واقعی ها را هم می بینی که هم هستند. شروع می کنی به خطاب دادن آن واقعی ها. عشق ها، دردها، خاطره ها، نگرانی ها، نکندها، خدای نکرده ها، انشالاها، اگر بشود چه می شود ها، خیال ها، خام ها، ترس ها، تاریکی ها. حالا که ابرهای زیر پایت دارند می شکنند و دشت نمایان می شود، برای همه شان نامه می نویسی از بالای کوهستان تب. آنچه نمی دانی این است: آنها زیر ابر بوده اند، آنها نمی دانند، آن ها نمی فهمند آن بالا تو چه دیده ای. بی فایده نوشتن اما به ذاته صحت دارد. آرام آرام می بینی که کوهستان خودش بر ابر است. نقش بر آب است. 

5: خون از درونت رها می شود. رها می شوی. به خواب می روی. 

در روزهای اخر تابستان

تعارف ندارد، این جا که هستم جای سختی است. هیچ با احوال آدم هایش هم صدا نمی شوم. آن قلیلی که بالم به بالشان خورده است، یا قصد رفتن و پشت سر را نگاه نکردن دارند و یا که در خودشان قلعه ی بزرگی ساخته اند، انقدر که من از دیدن قطر در و دیوارش از در زدن هم بی خیال شده ام. بی-خیال، یعنی کسی که خیال ندارد.

این شرح حال این روزهای من است. دقیق و درست هم هست. چیزی اش، چیز مهمی ش اما کم است، " چهارچوب" ش دیده نشده و یا گفته نشده. چهارچوبش این است: من بسیار زنده ام. تازه انگار دارم با این هوش سرشارم!، که در این جمله به عنوان فحش استفاده شده، چیزهایی را می بینم و می فهمم. دارم احساس می کنم که گذرایی زندگی و ناپایداری ش را بیشتر می دانم و می فهمم.

اوبونتو


" می دانم که خیلی وقت است که حرف نمی زنیم اما اینقدرها هم سکوت نیست. جای شما خالی نباشد، هر شب با در و دیوار و دل و پنجره، ذکر خیر شما می رود فقط نمی دانم که چرا تنها کسی که تا انتهای بحث تاب می آورد، خودمم. بقیه زود از حال می روند. دیشب تب هم آمد، تب که یاد شما می گوید، در و دیوار و پنجره و سنجاب ها و راسوها و یاس همسایه و خلیج همه خوب گوش می کنند. دیشب دست و پایم که به در و دیوار می خورد، همه شان از شدت دلتنگی یخ کرده بودند. من اما الحمدولله، گرم و نرم بودم. گرم و سخت.
دیشب باد می گفت بدش را بگویید بلکه بیاید روی زمین، برگردد. زور زدیم، کمی چرک و درد بیرون آمد اما اتفاق بیشتری نیافتاد. کمی تب مان کم شد. خوابیدیم، بلند شدیم، سر کار رفتیم. بعدش که تب دوباره آمد؛ داشتم فکر می کردم که چقدر وقت است که دوره ات کرده ایم؟ چقدر وقت است که تو حرف نمی زنی؟ یک ساعت؟ دو ساعت؟ یک ماه ؟ دو ماه ؟ شش ماه؟ بیشتر؟ نمی دانم... با در و دیوار و دل و پنجره خیلی وقت است که دوره ات کرده ایم، خیلی وقت است که حرف نمی زنیم. "

یادداشت های کیماگری در بلمونت- آلفونسو اریک

Thursday, July 14, 2016

شرح حال

این روزها، که این درس بی صاحاب تمام شده، افتاده ام به کار و راه و نوشتن. کارش که هیچ، راهش به تماشا می گذرد و نوشته ها، از جمله همین بیچاره که نازاییده محکوم است، به پستو می روند. به حضرت ابوی که می گفتند چه خبر؟ می فرمود: قایل عرض نیست".

خلقت عجیبی است این منطقه ی خلیج، بی اریا. انگار پیچ زمانش را پیچانده اند روی درجه ی "ته دیگ قهوه ای پر رنگ". موج آدم هایش از خودم می ترسانندم. رها کردم زندگی را "به امید کرانه ای که ندارم". آشنایان قدیم را که دیده ام، قلبم لرزیده است. انگار ترجیح می دادم که دلتنگ شان بمانم. به پیش رفقایی که اهل کار خیرند بودم، عرض شد که بین رشد و سرطان فرق فلسفی چندانی نیست. این اهل خلیج چیزشان عالی است، همه عالِم، همه ورزشگار 6 بسته ای و دونده و دوچرخه سوار، همه وقت شان را " مفید" می گذرانند، با تجربه و صاحب نظر در استارت آپ و اهل کتاب و " چند وجهی"و غیره ...  و لکن ناراضی ند. نمی دانم چرا، بوی زندگی نمی دهند. یاد نفرین زی زی گولو به آن مهمان های ناخوانده می افتم که دعا کرد هرچه بخورند سیر نشوند. این همه زیبایی هست، شهر خوبی است. باد خوبی دارد. به که می توانم بگویم که شهرمان غروب دارد و اقیانوس؟ اینجا میوه هایش مزه میوه های ایران را می دهد، خاکش بوی خاک های ایران را و آدم هایش هم بوی گازوییل های ایران را. آدم کم ش را، نمی دانم چرا، دوست دارد. این وسط، آدم قدر واحه ها را که هیچ، قدر سراب ها را هم می داند. با این تفاوت که می دانی، اصرار هیچ فایده ندارد. سراب را باید که در افق نگه داری. خیابان ها و  افق های " زان فغان زیست کوه" بسیار قشنگ است.

صبح، از خانه که بیرون می زنم، در راه می نشینم با جمشیدم این حرف ها را می زنیم.