تعارف ندارد، این جا که هستم جای سختی است. هیچ با احوال آدم هایش هم صدا نمی شوم. آن قلیلی که بالم به بالشان خورده است، یا قصد رفتن و پشت سر را نگاه نکردن دارند و یا که در خودشان قلعه ی بزرگی ساخته اند، انقدر که من از دیدن قطر در و دیوارش از در زدن هم بی خیال شده ام. بی-خیال، یعنی کسی که خیال ندارد.
این شرح حال این روزهای من است. دقیق و درست هم هست. چیزی اش، چیز مهمی ش اما کم است، " چهارچوب" ش دیده نشده و یا گفته نشده. چهارچوبش این است: من بسیار زنده ام. تازه انگار دارم با این هوش سرشارم!، که در این جمله به عنوان فحش استفاده شده، چیزهایی را می بینم و می فهمم. دارم احساس می کنم که گذرایی زندگی و ناپایداری ش را بیشتر می دانم و می فهمم.
No comments:
Post a Comment