این روزها، که این درس بی صاحاب تمام شده، افتاده ام به کار و راه و نوشتن. کارش که هیچ، راهش به تماشا می گذرد و نوشته ها، از جمله همین بیچاره که نازاییده محکوم است، به پستو می روند. به حضرت ابوی که می گفتند چه خبر؟ می فرمود: قایل عرض نیست".
خلقت عجیبی است این منطقه ی خلیج، بی اریا. انگار پیچ زمانش را پیچانده اند روی درجه ی "ته دیگ قهوه ای پر رنگ". موج آدم هایش از خودم می ترسانندم. رها کردم زندگی را "به امید کرانه ای که ندارم". آشنایان قدیم را که دیده ام، قلبم لرزیده است. انگار ترجیح می دادم که دلتنگ شان بمانم. به پیش رفقایی که اهل کار خیرند بودم، عرض شد که بین رشد و سرطان فرق فلسفی چندانی نیست. این اهل خلیج چیزشان عالی است، همه عالِم، همه ورزشگار 6 بسته ای و دونده و دوچرخه سوار، همه وقت شان را " مفید" می گذرانند، با تجربه و صاحب نظر در استارت آپ و اهل کتاب و " چند وجهی"و غیره ... و لکن ناراضی ند. نمی دانم چرا، بوی زندگی نمی دهند. یاد نفرین زی زی گولو به آن مهمان های ناخوانده می افتم که دعا کرد هرچه بخورند سیر نشوند. این همه زیبایی هست، شهر خوبی است. باد خوبی دارد. به که می توانم بگویم که شهرمان غروب دارد و اقیانوس؟ اینجا میوه هایش مزه میوه های ایران را می دهد، خاکش بوی خاک های ایران را و آدم هایش هم بوی گازوییل های ایران را. آدم کم ش را، نمی دانم چرا، دوست دارد. این وسط، آدم قدر واحه ها را که هیچ، قدر سراب ها را هم می داند. با این تفاوت که می دانی، اصرار هیچ فایده ندارد. سراب را باید که در افق نگه داری. خیابان ها و افق های " زان فغان زیست کوه" بسیار قشنگ است.
صبح، از خانه که بیرون می زنم، در راه می نشینم با جمشیدم این حرف ها را می زنیم.
No comments:
Post a Comment