وقتی می گویند عریانی، من به یاد مرکز شهر سان فرانسیسکو و خیل بی خانمان های اطرافش می افتم. این مدت به سبب رفت و آمدم با مترو زیاد دیده مشان و هرازچندگاهی با ایشان هم کلام شده ام. انگار قرار بود که زیر پوست شهر باشد، اما پوست و گوشت رفته و به استخوان رسیده است. بسیار بسیار زیاد هستند، واقعا واقعا واقعا در خیابان زندگی می کنند، واقعا واقعا واقعا در خیابان می میرند، واقعا واقعا واقعا سردشان است، گرسنه شان است، واقعا واقعا واقعا گوشت و پوست و استخوان و مشاعر دارند. واقعا واقعا واقعا تنها هستند. فضای سو-رِئالی است. می گویم سورئال، بر وزن سو تفاهم. سورِئال هیچ خیال نیست، واقعیتی است که در ذهن ما به خیال می ماند.
نمی دانم راه چاره چیست. سواد مختصر درسی م می گوید که راهش ماهی دادن و غذا دادن نیست، اما راه ماهیگیری یاد دادن را هم نمی دانم. من نمی دانم تمام جوامع و کشورها این قدر سختگیر هستند یا که امریکا است که چنین است. اگر یک نفر بود و دو نفر بود و درصد کمی از مردم بود، می گفتم تقصیر خودشان است و درصدی از هر مجموعه ی طبیعی به فنا می رود تا تکامل راهش را پیدا کند. اینها اما، به هر آماری که بگویید، بسیار بیشتر از هر معیار طبیعی و اقتصادی هستند.
بند آخر اینکه، بعضی از اینها همان مردم عادی هستند که خود خودشان شده اند. خیلی شان خل نیستند، فقط زندگی چنان سخت شان گرفته و دست شان را رها کرده است که " رد " داده اند. دیگر چیزی برایشان مهم نیست. یکی شان بود می گفت که همان قدری که ما دلمان برایشان می سوزد دل ایشان هم برای پوشیدگی ما می سوزد. عریانی آن هم در این مقیاس اجتماعی هزینه ی گزافی دارد. نمونه ش همین مایی که دست مان به جایی نمی رسد و سر از شرم این بی خانمان ها پایین می اندازیم. این روزها شک می کنم به موافقتم، اگر کسی بخواند " من اناری می کند دانه، در دلم می گویم، کاشکی این مردم، دانه های دلشان پیدا بود."
No comments:
Post a Comment