Monday, September 19, 2016

تکه پاره گی

این سی سالگی یک پارچگی ندارد. شاید که از خصوصیات بزرگ سالی است و عنفوان ظهورش این سی سالگی. هر کس را می بینی تکه ای از جان و جامه ش گیر کرده و جا مانده سر شاخه ای، لب دیواری، بر سر میزان چندم آهنگی، در راستای منظره ای، در لبی، صورتی، دستی، آهی، بوسه ای، لماسی، خاطره ای. 

همه تا حدی در میان جمع ند و جای دیگر. آدم ها انگار قبلا به نظر حلزون بودند، می رفتند و اثری از خویش بر زمان جا می گذاشتند. امروز اما انگار به نظر پاک کن هستند، از جان شان جا می ماند قدری، و گاهی تکه ای قُلوه کن می شود. تا اینجایش زندگی است، قابل قبول است، مگر " من" کم از این کنده شدن ها شکل گرفته ام؟ سخت ش آن جاست که چشم " آدم " به آن تکه ها جا می ماند. چشم " آدم" به " من" قدیم ش باقی می ماند. تقصیر ندارد " آدم"، آن " من"ِ قدیم، آشنا تر است، در طول زمان " آدم" وقت می کند به " من" ش فکر کند و " من" ش را قدری هضم کند. این می شود که " آدم" به " من" قدیم" مانوس تر است، لاجرم به آن " من" و آن تکه هایی که کنده می شود بیشتر دل بسته است تا " من " الان. مشکل از " آدم" نیست، " زندگی" چیز دیر هضمی است. معمولا امروزِ آدم مصروف هضم کردن دیروز است، یا که پریروز، یا که دو سال و نیم پیش تر. 

در سی سالگی همه تکه پاره اند. من نمی دانم چرا، هم نفس غایب دوست ندارم. 

No comments:

Post a Comment