"از نگفتن ترکیدن "را می شناسید؟ انواع مختلف دارد. مثلا گاهی دلت دردی دارد که باید بگویی و نمی گویی. گاهی شوخی بامزه ای به ذهنت آمده و اگر با اهل طنز نگویی ش، احوالاتت منقلب می ماند. گاهی دچار شده ای، دچار تماشایی، عشقی، آوایی، خاطره ای، خوابی، بویی، هوایی، احساسی، چیزی، کسی. دچار که بشوی، ابراز نکردنش نفس ت را می گیرد.
اینها که گفتم همه ابرازات شدید در دل مانده بودند. سابق بر این فکر می کردم که این " از نگفتن ترکیدن" ها از شدت ابراز صورت می گیرند. این روزها بیشتر اما برآنم که گاهی تراکم احساسات و ابرازات ریز و کوتاه هستند که در دل آماس می کنند. این یکی هنر، منظورم سکوت کردن و نگفتن حرفهای ریز است، این هنر بیشتر مخصوص بزرگترهاست. جایی در میانه ی بیست تا چهل سالگی آدم ها یاد می گیرند که کمتر بگویند و بیشتر در دل بریزند. آن صداقت و بازدلی و گشاده دهانی بیست سالگی جایش را به احتیاط و کام بستن می دهد. بعدش هم، آرام آرام عادت می کنیم به سکوت، به قدری که گفتن و اشتراک گذاشتن و احساس کردن یادمان می رود.
از چه می گفتم؟ ... یادم رفت...
No comments:
Post a Comment