" می دانم که خیلی وقت است که حرف نمی زنیم اما اینقدرها هم سکوت نیست. جای شما خالی نباشد، هر شب با در و دیوار و دل و پنجره، ذکر خیر شما می رود فقط نمی دانم که چرا تنها کسی که تا انتهای بحث تاب می آورد، خودمم. بقیه زود از حال می روند. دیشب تب هم آمد، تب که یاد شما می گوید، در و دیوار و پنجره و سنجاب ها و راسوها و یاس همسایه و خلیج همه خوب گوش می کنند. دیشب دست و پایم که به در و دیوار می خورد، همه شان از شدت دلتنگی یخ کرده بودند. من اما الحمدولله، گرم و نرم بودم. گرم و سخت.
دیشب باد می گفت بدش را بگویید بلکه بیاید روی زمین، برگردد. زور زدیم، کمی چرک و درد بیرون آمد اما اتفاق بیشتری نیافتاد. کمی تب مان کم شد. خوابیدیم، بلند شدیم، سر کار رفتیم. بعدش که تب دوباره آمد؛ داشتم فکر می کردم که چقدر وقت است که دوره ات کرده ایم؟ چقدر وقت است که تو حرف نمی زنی؟ یک ساعت؟ دو ساعت؟ یک ماه ؟ دو ماه ؟ شش ماه؟ بیشتر؟ نمی دانم... با در و دیوار و دل و پنجره خیلی وقت است که دوره ات کرده ایم، خیلی وقت است که حرف نمی زنیم. "
No comments:
Post a Comment