Monday, August 22, 2016

در باب " انتخاب"

1: این مدت، توفیق حاصل بود، که با چند دوست تازه از ایران آمده و جوانتر، وقت بگذرانم. قدر عظیمی خودم را در ایشان جستم و تماشا کردم. آدم باورش نمی شود که آدم ها چقدر به هم شبیه ند و چقدر از هم دور و متفاوت. عجب جمله ی مزخرف و دقیقی است این جمله ی قبلی. هشتگ های این پاراگراف این است: مهاجران تازه از آب گذشته. گیج، جوان، پرامید، ترس، قوی، غربت، سوال.
2: چند سال پیش رفته بودم جلسه ی دفاع دکترای رفیقی، تحقیقش در مورد حرکت شن های زیر دریا در مناطق نزدیک ساحل بود. ما که چیزی از مدل هایش نفهمیدیم، جز اینکه شن های زیر دریا، همین قدر که عمق آب به یکی دو متر برسد، آنقدرها در کوتاه مدت عوض نمی شوند و موجها، آنقدرها تکانشان نمی دهد باد و طوفان، شن های کف را آنقدرها عوض نمی کند. تغییر، سونامی می طلبد. حالا شما آدم را بگیر دریا و آن همه درگیری و روحش را هم بگیر شن های آن زیر. نمی فهمم مهاجرت چقدر طوفان است و چقدرش سونامی. فکرش را بکن، اینقدر زحمت و اینقدر فلان و بسیار، ولی آخرش هیچ فرقی نکند. بلانسبت شما و خانواده ی محترم، آدم گوساله بیاید و گاو زخم خورده برگردد. آدم گاه به گاهی، مثلا سالی یک بار در موسم آگوست/سپتامبر که سالگرد مهاجرتش است، خودش را در آینه می بیند و از خودش می پرسد که: " خوب، حالا اینقدر دنیا را دیدی و درس خواندی و تجربه کسب کردی، چقدر " آدم" شدی؟ چقدر احوال ت بهتر شد؟ " بعدش می ایستد و بر و بر در آینه نگاه می کند و جواب درست و درمانی ندارد. چیزی در این مکالمه ناقص است. جواب نه این است که " بله آدم شدم" نه اینکه " نخیر نشدم". نمی فهمم ایراد از کجاست... سوال انگار ایراد دارد. جایی ش می لنگد.
3: با دوستی دیروز حرف از این بود که "چرا آمریکا؟ چرا جایی که راه پس و پیش ش اینقدر بسته است". عرض من این بود که تصمیمهای آدم ها اینقدرها منطقی نیست و اینقدر ها مشخص نیست. کاری می کنیم و جلو می رویم ولی نمی دانیم عاقبتش چیست. تصمیم ها تا اندازه ای گرفته می شوند و تا اندازه ای اتفاق می افتند. بعدترش، یاد این تکه در این لیلی و مجنون آذری، افتادم که مجنون خودش و اطرافیانش را خطاب می کند که:" ای روح و روان من، ای جسم و جان من، ای خانواده ی من، به این فکر که این عشق برای همه مان خوب است، واردش شدم. ولی چه می دانستم چه می شود؟ چه کار می توانم بکنم؟ دیگر از دست من چه برمی آید.". الغرض که، یاد مهاجرت و طوفان و سونامی و تغییر و روح و روان و همه ی این بحث ها شلوغ و پلوغ که می افتم، احساس می کنم که آنقدرها چیزی دست ما نبود و نیست. که دست و پا نزنیم و همه چیز را آرام تماشا کنیم.

No comments:

Post a Comment