Tuesday, September 9, 2014

شعر

با دوستی دیروز حرف از شعر شد، کمی شعر خواندیم. بعدش کمی دل من درد روحی گرفته بود. کمی که نگاه کردم، دیدم که انگار از شعر هراسی دارم. لذتی که از شعر می برم سودایی ام می کند، از همین یک ذره زمینی که دارم، از این یک نخ واقعیتی که به دان متصلم، رهایم می کند، هوایم می کند. با شعر می شود فیل هوا کرد. 

آن هایی که شعر نمی گیردشان، ابتدا برایشان دلم می سوخت. دروغ چرا، الان شاید بشان رشک ببرم. آن ها همه چیز را واقعیتی تر می بینند. اخرالامر، شعر ِ بی خیال، کلمه است و هرچیز هم تنها و تنها همان جور که هست، هست.

No comments:

Post a Comment