روشن شدن عادی نیست. لحظه ای تمرکز می برد, نزدیک شدن شعله و هبوط اول که قوی است و چیزی است بین دمیدن و کشیدن. از آن لحظه به بعدش را، می توان کلیت اش را تصور کرد. اولش است تنها که حتی اگر با سرعت پایین هم تماشا کنی, چیزی از افسون و مستوری اش کم نمی شود.
دودها، اشکال مختلف، اما خطی درشان است. دود, مستمر است, حتی چکه چکه نیست. می شتابد و برمی خیزد و دوری می گیرد و بر خودش می چرخد. از سویی به سوی دیگری تغییر جهت می دهد و خبر از آتش. دود، مویه می کند. می نشیند و برپا, اوج و از حال می رود. فی الواقع واقف است به ناپیدایی و حضوراش، دود. دود با تمام این احوال, باز هم گیسو فشان و ساکت, مویه می کند.
خاکستر ها خاطره اند. تلمبار پشت هم, داغ و گرم و خنک و سرد, ما هیچ گاهی نمی یابیم که کدامشان هست, از صورتش ناپیدا. خاکسترها, خمیده اند و بر پشت هم لغزنده. آنها هیج نقشی ندارند جز آنکه حاضرند. آنها اصلا در حال, تاثیری که ما برگیریم ندارند اما دوست داشته می شوند که بمانند. خاطره ها هراز چندی که سنگین می شوند, سنگینی می کنند و در لحظه ای که ما به خواب آتشین می رویم, ناگهان می شکنند و پایین می افتند، مگر انکه بدانسته باشیم که اینجا بودند و جای چیزی خالی است. جای چیزی که خاکستری بود. خاکستر ها می شکنند و فرو می شکنند، دور و یا نزدیک. خاکستر ها گاهی با باد می روند, یا که به.
آتش اش به انگاره چیز خاصی نیست. جرقه ای است داخل فرورونده, فروشونده, فروگفتار. مستان و خونین قدم بر می دارد. ذره ها که بر قدومش رقص می کنند, آنان که به اتشی بیارزند دود و آنی که نیارزد خاک الوده خاکستر می شود. آتش مرامش اینگونه است از سر در می گیرد.
آتشش نوری دارد که روشنگر نیست. ادعای حضورش اما تا دور دست می رود, نقطه ای که در آفاق روشن است. از بودن که گذشت، هیچ حرف اضافه ای نمی گوید، مگر آنکه خودت حرمت بشکنی و یا که دل ببازی و دستی به حریم اش بیازی که نشان اش از خویش ماندگارترت خواهد کرد. آتش گاهی به داخل می رود و پوست کاغذین برجاست, یک دم کافی است که بیرون بیاید. پوست های کاغذی چیزی از مشتق دود نمی کاهد. کاشف آمد که معلوم نیست پوسته است که اتش را نگه می دارد و یا که آتش است پوسته را. هیچ کدامشان حرمتی قایل نمی آید برای دیگری.
سیگارک که به انتهایش نزدیک است, دلش تنگ است تا که رحیل. هر لحظه به لبانت آرزو، که بگذار مرا. خط آتش که به خط آبی اش، خمیده نزدیک می شود, خم به ابرویش نمی اید اما مزه اش، هوا می دهد. حرفی برای گفتن و شنیدن ندارد, دودی برای بلند شدن. آرزویش این است که گوشه ای و حالی به حال خویش تا "هقایق" را سوت و کور کند. این دست ما است که رهایش می کند و ما را رها. وقتی که مرد, ما مانده ایم با ماترک صافی گرش که به قصه گویی می نشیند و خاکسترهای دور وبر، و بویی که دیگران می شوند و مزه ای که ما می شنویم و حسرت و آرزویی برای این داستان از سر خط.

No comments:
Post a Comment