فیلم یا فیلم نامه ای را با این شروع تصور کنید که فردی در میان بیابان و گرد و غبار از خواب بیدار می شود در حالی که "هیچ چیز" یادش نمی آید و لکن حسی دارد انگار که چیزی و کسی گم شده اند، یا انگار که کنجکاوی اش به حرکت وادارش می کند که برخیزد یا که ... یا که دردی دارد و نمی داند چه مرگش است. بعدش آرام آرام در بیابان قدم می زند. بعد ازمدتی، مثل چند روز، چیزی سیاه رنگ را می بیند که در کف بیابان پهن شده است و مسیری است، همان آسفالت، و در حالی که نمی شناسندش احساس می کند که راحت تر بر آن می تواند قدم بزند و در آن می رود. بعد از مدتی هم سازه های عجیب و غریبی را از دور می بیند و به سمت آن می رود که خود نمی داند آن چیست و ما می دانیم که شهری خالی از سکنه است. بعدترش آرام آرام شروع به کنجکاوی در شهر می کند. به طور مثال با قوطی هایی بازی می کند و ناگهان در یکی از قوطی ها باز می شود و چیزی از آن بیرون می ریزد که بویی دارد و آن فرد ناخودآگاه قدری از آن را به دهان می گذارد و می بلعد و می فهمد که یکی از حس هایی که در تمام این مدت داشته است، گرسنگی بوده است. بعدترش حس های دیگر را کشف می کند. داستان به این شکل و وضع و قصه ادامه می یابد. فیلم صامت نیست ولی حرفی هم در فیلم نیست، از آنجا که در عالم این فرد هیچ کس نیست، هیچ اسمی نیست، نه " شهر" هست، نه گرسنگی، نه چیز دیگر. در عین حال که صداها هستند، حرفی نیست. مشاهده ی دیگر اینکه که رشد تعجب این شخصیت تمامی ندارد، هر چه بیشتر پیش می رود، تعجبش با روندی نمایی بالا می رود. انگار حجم تعجبش در هر لحظه با مجموع حجم تعجب ش تا الان برابری می کند.
این داستان خود-شنا-سی هم تا اندازه ای شبیه به همین است.
No comments:
Post a Comment