Friday, September 12, 2014

درد دل کنیم که چه بشود

این درد دل پدیده ی عجیبی است. از آن چیزهایی است که " منطقی " نیست، یعنی همین جوری در مورد آدمیزاد فکر کنید که خوب چرا باید بشیند و بدون هدف خاصی از دردهایش برای یک آشنا بگوید، جور در نمی آید. دردل با مشورت فرق دارد یعنی الزاما به معنای گرفتن ایده ی تازه برای حل یک مشکل نیست. برای همین هم هست که آدم بعضی وقت ها فکر می کند درد و غصه ام را تعریف کنم که چه بشود، بی خود و بی جهت یک نفر دیگر را هم ناراحت می کنم. این حرف برای صاحب درد تا اندازه ای قابل درک است ولی همین حرف برای  دوستان طرف درد دل چندان قابل قبول نیست. از آن طرف هم طرف شنونده ی درد دل گاهی ممکن است که از شنیدن حرف های صاحب درد دل خسته بشود، مخصوصا اگر داستان ادامه دار باشد. از یک طرف نمی خواد که این تنها کاری که می تواند برای دوستش بکند را نکند، از طرف دیگر از فرط انرژی منفی مستتر در آن درد دل به ستوه می آید. 

من فکر می کنم دو نکته این وسط گم می شود که اگر مورد توجه قرار بگیرد، این دینامیک خود به خود به تعادل می رسد. اول آنکه طرفین پروسه ی درددل بدانند چه قدر از پروسه برای یافتن " راه حل" و هم فکری است و چقدرش برای اشتراک و هم دلی. من فکر می کنم که حتی گفتگو دو بخش بشود، ابتدا برای یافتن راه حل و هم فکری تلاش کنند و بعدش وقتی آن گفتگو تمام شد، کلام به هم دلی و اشتراک برسد، هدف از درد دل کردن فقط همان درد دل کردن بماند، و دیگر هم با معقولات و استدلال قاطی نشود. اینجور، هم گوینده و هم شنونده می دانند کجا هستند. البته که نمی شود خط مشخصی بین این دو کشید ولی خوب، حداقل این است که وقتی هر دو طرف بدانند کار بیشتری نمی شود کرد یا که جز این اقدامات مشخص کار دیگری نمی شود کرد که محتملا به داستان کمک کند، دیگر با خیال راحت می نشینند و حرف دل می زنند. نکته اینکه این داستان فی الواقع برای شنونده ی درد دل کمک کننده تر است. شاید به نظر نیاید ولی شنیدن و دیدن دوستی که درد دارد بسیار سخت تر از آن چیزی است که به نظر می آید. آدم بی اختیار می خواهد راه حلی بیابد که مشکل دوستش را حل کند. این جستجوی بدون استراحت هم شنونده ی درد دل را بسیار خسته می کند و وی را ناخوداگاه از شنیدن باز می دارد. از طرف دیگر گوینده درد دل هم وقتی مرتب می بیند که شنونده اش فقط به دنبال راه حل در ارتباط با مشکل می گردد و به درد شخصی او انگار که وقع چندانی نمی گذارد، خواهی نخواهی ممکن است کمی دلگیر بشود.

دوم این است که هر کدام از طرفین درد دل، مراقب خودشان باشند. این به طور خاص در مورد شنونده ی درد دل مهم است. اگر قرار است که با دوستی باشید و درد دلش را بشنوید، وقت مشخصی را برای با هم بودن و حرف زدن انتخاب کنید، وقتی که از قبلش کمی به خودتان رسیده باشید، استراحتی کرده باشید، چیزی خورده باشید، اگر اهل مراقبه هستید مراقبه یا عبادتی کرده باشید، حتی افکار و احساسات تان در مورد داستان مورد گفتگو را مرتب کرده باشید. بعد از گفتگو هم تربیتی به کار بگیرید که خستگی آن گفتگو را از تن به در کنید، ورزشی بکنید، دوشی بگیرید، زمانی را به دل داری دادن به خود یا که عبادت یا که مراقبه بگذرانید. اینجور طرف گوینده هم احساس می کند که گفتگویش با شما موجب آزارتان نیست و هم آن غریزه ی درون شما که مسیول مراقب از شماست احساس خطر نمی کند.

آدمی زاد را باید بشناسیم تا خودمان را بشناسیم. برای آدمیزاد درد دل کار می کند. فرقی هم ندارد که شما که باشید، این جور نیست که درد دل برای من کار نمی کند یا می کند. اگر که کار نمی کند این ملزوم افکار شما ست. امکاناتش البته مهم است. ممکن است که آدم، کسی را که دلش بخواهد با او درد دل کند را نداشته باشد. ممکن است رفیقش را مهربان بداند ولی ببیند که این رفیق نمی داند با دردِ دل چه طور برخورد کند. به هر حال، تماشای فرآیند درد دل از لطف خالی نیست، اینکه آدم تماشا کند که دل و روحش در حال درد دل چه طور میشود. البته آخرش هم این هم یک مسکن دیگر است، ولی خوب مسکن اورگانیکی است.




No comments:

Post a Comment