این نکته که در زندگی تعادل لازم است و افراط و تفریط همه چیز را خراب می کند را همه مان شنیده ایم. فی الواقع از بس که زیاد شنیده ایم شاید که اصلا به آن بی تفاوت شده ایم. فکر کنم که همه آدم ها یک جورهایی دنبال این " تعادل" می گردند. سوال این است که این تعادل چی است و کجاست؟ بالطبع هیچ کدام جواب قطعی را نداریم و این نوشته در راستای ارایه دادن یک شاید-نکته است. ضمنا این " شاید-نکته" تگ جدید این مجموعه است.
می شود نشست و به " جای" این تعادل فکر کرد. مثلا این گفته که " خیر الامور اوسطها" که می گوید وسط هر جا به عبارتی تعادل است ( مثلا معدل 10! بهترین معدل است!! ). یا که می شود به الگوریتمی فکر کرد که ما را به تعادل می رساند، مثلا می گوید " ز هر خاکی که بوی عشق برخاست- یقین دان تربت لیلی همان جاست" و این انگار که الگوریتمی از تعادل مجنون را می گوید. راه سومش هم شاید، نگاه کردن به خصوصیات یا property های تعادل است. می خواهم بگویم که alignment- که شاید همترازی بشود ترجمه اش کرد- یکی از خلق ها یا صفات تعادل است.
این alignment را می شود به راه های مختلف امتحان کرد. مثلا یکی اش در راه رفتن! عزیزا برادر ارسلانی، که دل داده و سالک تای چی- همان ورزش چینی- است یک بار نکته ای در کار من کرد و آن این بود که اگر ما بتوانیم در اسکلت مان استخوان ها را با دقت به روی هم قرار دهیم و تعادل مشخصی را بسازیم، توان فیزیکی مان چندین برابر می شود. مسلم که این کار مستلزم حجم خوبی از آموزش است ولی همین جوری اش این میشود که این کار را امتحان کنید: وقتی که راه می روید سعی کنید بر روی قرار گیری استخوان های پا و کف پای تان دقت کنید به جوری که تعادل تان به بهترین شیوه برقرار بشود. تجربه ی من این بود که بعد از مدت کمی آگاهانه قدم برداشتن و قراردهی آگاهانه جهت پا و انگشتان و وضعیت زانو و لگن و غیره، احساس تعادل بسیار بیشتری در راه رفتن یا دویدنم می کردم. این یک مثال ساده ای alignment بود.
مثال پیچیده ترش این است، از طریقی مشاهده ای که در مورد خودم داشته ام این است که من در جنبه های مختلف مهارت هایی کسب کرده ام، مثلا به گفتگویی منطقی برسم می توانم در گفتگو حضور فعال داشته باشم و به پیش رفت آن کمک کنم، به جایی برسم که عده ای مشغول شنیدن موسیقی هستند هم می توانم به حس بپیوندم و حس شخصی و گروهی را خوب سیر کنم و برق بیاندازم، به سکوت هم برسم، چه به جماعت و چه به فرادا، باز هم بخشی از من هست که می پیوندند و به کیفیت بالا در سکوت حضور پیدا می کند. این ها بخش هایی از من هستند که هستند! و هر کدام در مقامی جا پیدا می کنند، آنچه لکن در این میان نیست، پل هایی است که این جزیره های سرگردان و مستقل را به هم وصل کند. این می شود که من نوعی می شوم، مجمع الجزایر، تکه پاره هایی از فکر و حس و مشاهده که نقطه مشترک شان این خونی است که از این قلب بخت برگشته به آن ها می رسد و این هیکل گوشت و چربی و پوست و استخوانی که این جزیره ها را به هم وصل می کند و محاط می شود. ما بقی می شود انقلاباتی که در می گیرد و تقابلاتی است که این جزیره ها دارند و ادعای خود-مخ-دار ی که هر یک بلند می کنند. alignment اینجا می شود ایجاد یک " ایالات متحده" که درش همه جورایالتی و هر عقیده ای باشد و علی رغم تفاوت ها و حتی اختلافات، " من " را " باشند".
سوال خوبی است این که alignment چه جور می شود که باشد. جوابش را نمی دانم و فکر نمی کنم که مهم باشد. همین قدر که جایی در درون بخواهدش، به دست می آید. هر بار که یاد alignment می افتم، یاد آن صحنه ی ترمیناتور دو می افتم که آن مردک جیوه ای هزار تکه شد و تکه هایش آب شدند و وصل شدند و مردک دوباره شکل گرفت. انگار خیال می کنم که تکه هایم را می بینم که به هم متصل می شوند. alignment ممکن است.
No comments:
Post a Comment