Thursday, October 30, 2014

مکه ها



مستندی هست به اسم " تقابل ها در انتهای دنیا" encounters at the end of the world اثر هرزگ. جایی در میانه ی فیلم که نشان می دهد محققین غواص در قطب جنوب می خواهند به زیر آب بروند و یخ را با دینامیت منفجر می کنند تا راه باز بشود و بعد لباس غواصی می پوشند، می فرماید:

I noticed that the divers in their routine were not speaking at all. To me, there were like priests preparing for mass.

بعد غواصها را نشان می دهد که دم سوراخ یخ نشسته اشت، به رفیقش نگاه می کند و انگار که داره علامتی می دهد، با دستش بر سرش می زند و می پرد در آب-یخ.

در ادامه و با نشان دادن صحنه های شنا در آب زیر یخ در نیمه تاریکی؛ می فرماید:

Under the ice, the divers find themselves in a separate reality, where space and time acquire a strange new dimension. The few who have experienced the world under the frozen sky, often speak of it as going into the cathedral.

Wednesday, October 29, 2014

زیر پوستین را تماشا کردن.

تا به حال به زخم بازی در بدنتان که از آن خون می آید نگاه کرده اید؟ تا به حال دقت کرده اید که واقعا از زخم، یک مایع قرمز بیرون می آید ؟ تا به حال دقت کرده اید که واقعا .. واقعا .. واقعا ... در این بدنی که در آن زندگی می کنیم مایع قرمزی در جریان است؟ 

تا به حال  به صحنه ی فرو رفتن سوزن آمپول به بدنتان نگاه کرده اید؟ واقعا آن سوزن در بدن فرو می رود! و یک لحظه آدم می ماند که واقعا من هم از گوشت هستم. شما را نمی دانم ولی من هربار این صحنه را می بینم حداقل تا مدتی با شفقت بیشتری با چاقو گوشت گاو و گوسفند را می برم و با دقت و طمانینه ی بیشتری گوشت در غذا را می خورم.

تا به حال صحنه ای که یک استخوان شکسته از گوشت بیرون آمده باشد دیده اید؟ جواب این یکی معمولا نه است ولی خوب، من دیده ام. به قدری عجیب بود که تا چند ثانیه با دهان باز داشتم نگاه می کردم و حتی بدن خودم نبود. خیلی عجیب بود. واقعا در داخل بدن ما آن تکه های سفت هستند و اساس حرکت ما، به معنای دقیق کلمه اسکلت ما را تشکیل می دهند. 

گاهی باید آسمانی به زمین بیاید، تصادفی بشود، سوزنی فرو برود، زخمی به وجود بیاید که آدم آن چیزی که زیر این پوشش ها است را درست ببیند و بفهمد. همه می "دان"یم زیر این پوشش چیست ولی نمی "فهم"یمش. گاهی اوقات، به مانند اسکله ای که پایه هایش زیر آب است، با تسونامی بشود که اول موج معکوس برود، آب زیر اسکله خالی بشود و حقایقی از آن پایه های عمیق چند لحظه هویدا بشوند. بالطبع، هزینه ی طبیعی چنین مشاهده ای موج سهمگین بعدی است که می آید و معلوم نیست از آن اسکله ها و پایه ها چه برپا بگذارد.

می شود پرسید که آیا این فهم به آن هزینه ی خانمان برانداز سهمگین ش می ارزد؟ آن فهمی که به نابودی ختم بشود، فایده اش چیست؟ آیا درست است، اصلا طبیعی است، که آدم به دنبال این تماشاها برود؟ جوابش را نمی دانم اما چیزی در دلم قلقلک می دهد که بنده خدا، چه کسی گفته است که این " انتخاب" تو یا کس دیگری است که به دنبال این تماشاها بروید؟ بعضی اتفاقات در زندگی می افتند، از ژنتیک بگیر تا حوادث؛ که آدم انتخابی برایشان ندارد و معمولا از نتیجه ی چنان اتفاقاتی است که کسی به دنبال چنین تماشاهایی می رود. نه کسی که درگیر تماشا است را می شود به منزل قبلی برگرداند و نه کسی که دغدغه ی تماشا ندارد را می تواند به تماشا مبتلا کرد. آن قدر ها، دست خودمان نیست. 


Tuesday, October 28, 2014

در مراتب مصیب

" درد " و " مصیبت" متفاوتند، همان گونه که " مزه" و " سیری" متفاوتند. درد، حال است، مصیبت، مقام.


Sunday, October 26, 2014

چند نکته درباره ی قصاص و اعدام

داستان های اخیر در مورد قصاص و اعدام، خواهی نخواهی، ذهن آدم را بازی می دهد که من اگر، خدای نکرده، در جایگاه خانواده ی مقتول باشم چه می کنم و یا اینکه موضع من نوعی نسبت به مجازات اعدام چیست. در این باره چند سوال از خودم می پرسم و جواب فعلی ام را به آنها می دهم.

قبل از شروع، این مقدمه را بگویم که پدیده ای وجود دارد به نام "داغ"، که از دست دادن ناگهانی خانواده ی درجه اول است، که تا نخوری ندانی و من هم، خدا و طبیعت را شکر نمی دانم ش، فقط می دانم که بسیار عظیم است و از ریشه، آدم را به آتش می کشد. 

1: اگر در مقام خانواده ی مقتول باشم و از مراسم قصاص برگردم، چه احساسی خواهم داشت؟

غم، غم بزرگ و چند وجهی. یک، از این جهت که انگار تازه داغم تازه شده باشد و دوم از اینکه دیده ام، انگار به ناچار، شاهد مرگ دیگری بوده ام. این همه مرگ در حال خفه کردنم خواهد بود.

2: چرا " انگار به ناچار" شاهد مرگ دیگری بوده ام ؟ به این دلیل که فکر می کنم یکی از بزرگ ترین اجحافات قوانین فعلی ایران به خانواده ی مقتول می شود.

چرا؟ مگر نه اینکه خانواده ی مقتول گزینه برای گذشت و یا قصاص دارند؟ دیگر بیشتر از این چه می خواهند؟ بگذارید جوابش را از دید اول شخص بدهم. من اگر جز خانواده ی مقتول باشم، دلم می خواهد که بتوانم از قاتل متنفر باشم، به او فحش بدهم، در دلم به خودم بگویم که اگر می توانستم جر و واجرش می کردم، به قول دیگر می خواستم که حق عصبانی بودن در مقام احساس را داشته باشم. در عین حال، عقلم نمی پسندد که این ابرازهای احساسی من واقعا در عمل اتفاق بیافتند و منجر به قتل دیگری بشود و جان دیگری را بستاند. انگار کنید که منِ نوعی که جز خانواده ی مقتول هستم، حق "به شیوه ای انسانی عصبانی بودن" را ندارم. یا که باید آن قدر بزرگوار باشم  و توان روحی روان عظیمی داشته باشم، که از سد پدیده ای به نام " داغ" بگذرم و با تقریب خوبی، کاملا قاتل را ببخشم و تقریبا هیچ مجازاتی برایش نخواهم و یا اینکه با اراده ی دقیق، جان او را بستانم. بنابراین دو ظلم عمده، علاوه بر از دست دادن عزیزی، در حق منِ خانواده ی مقتول نوعی می شود، اول آنکه این حق که بتوانم خیلی طبیعی و بدون تاثیر زیاد عصبانی باشم را نخواهم داشت و دوم اینکه یا باید صد در صد قاتل را ببخشم یا که صد در صد مجازاتش کنم و نمی توانم، به طور مثال، قاتل را حواله ی حبس ابد کنم.

کسی که دچار داغ است، خود به خود، زندگی روزمره برایش کار وحشتناکی است و داشتن انتظارات محیر العقول، مثلا غلبه کردن بر خشم و یا بخشیدن کامل مسبب داغ، از چنین فرد داغ دیده از انصاف به دور است.

 ( من، خون بها را اصلا مجازات نمی دانم. بیشتر انعام و چشم روشنی است. برای کسی که خون عزیزش ریخته شده باشد، پول دادن، مجازات قتل محسوب نمی شود. علاوه بر خون بها، قاتلین به دو سال حبس تعزیری به خاطر بخش اجتماعی جرم محکوم می شوند که معمولا روند دادرسی بیشتر از دو سال طول می کشد و قاتل در صورت بخشیده شدن با تقریب خوبی بلافاصله ازاد می شود)

3: برای منِ نوعی که جز خانواده ی مقتول هستم، الانی که واقعا در لحظه داغدار نیستم و می توانم درست فکر کنم، حالت بهینه چیست؟ حالت بهینه این است که مجبور نباشم در چنین حال خرابی در مورد جان آدم دیگری، علی الخصوص آن آدم، تصمیم بگیرم. ازآن مهمتر اینکه، من نوعی اصلا نباید بتوانم در مورد شیوه و شدت مجازات دیگری تصمیم بگیرم. قاضی بودن کار هر کسی نیست. منِ نوعی، به طور خاص در آن شرایط، صلاحیت ش چنین تصمیمی را ندارم، علاوه بر این، حق دارم که بتوانم در دلم نسبت به آن آدم تنفر داشته باشم و تصور کنم اگر می توانستم، به این فرد درد فراوانی را وارد می کردم ولی درعین حال، آن عاقل تر وجود دلش نمی خواهد که این افکار نفرت انگیز فرصتی برای پیاده شده داشته باشند.

4: پس راه حل جامع در مورد قصاص چیست؟

فکر می کنم حداقل این بخشش که افراد آسیب دیده مسیول تصمیم گیری در مورد اجرا و یا عدم اجرای مجازات بشوند، شیوه ی اشتباهی  است. خود مجموعه قضایی باید آن فرد را هرجور که صلاح می داند مجازات و یا تربیت کند ( اینکه آیا مجازات اعدام درست است یا نه را بعدا می گوییم

5: اعدام چی؟ خوب است یا بد ؟ باشد یا نباشد؟

یک جواب عمومی وجود دارد و یک جواب شخصی برای من. جواب عمومی اش این است که به مثل هر مجازات دیگری، تابعی از انتظار و افکار عمومی آدم های یک جامعه است. به قول دیگر، اگر مردم فکر کنند که باید باشد، آن وقت به نفع حکومت ها هم همین است که چنین کنند. به عبارت دیگر، فکر می کنم که نقطه ی شروع تغییر باید که افکار عمومی باشد و نه قوانین. قوانین هم در ادامه تغییر می کنند. من فکر می کنم که هنوز خیلی ها در ایران فکر می کنند که اعدام، به طور خاص در مورد قصاص قتل، مجازات صحیحی است و طبیعی است که تا بخش خوبی از اعضای یک جامعه، به هر دلیل، به اعدام و قصاص معتقدند حکومت هم این رفتار را ادامه بدهد.

6: اگر من سیاستگزار فعالیت های مخالف با اعدام بشوم، چه سیاستی را پیش می گیرم؟

 من اولا عکس العملم را به اعدام های مختلف متفاوت می کنم. مثلا با قصاص یک جور برخورد می کنم و با اعدام قاچاقچیان مواد مخدر جور دیگر و با اعدام های سیاسی جور دیگر.  در مورد اعدام های سیاسی تقریبا هیچ نمی دانم و بنابراین اظهار نظر نمی کنم. هرچند که تمام جان ها به شدت ارزش دارند، یک حقیقت دیگر این است که اعدام های سیاسی درصد بالایی از اعدام ها در ایران را تشکیل نمی دهند. در مورد اعدام های قاچاق مواد مخدر، سعی می کردم به شدت و با تماس مستقیم به حکومت و با تشویق انجام مطالعات آماری، این توهم که "با اعدام می شود جلوی ترویج مواد مخدر را گرفت " را مطالعه کنم و زیر سوال ببرم. بنا به آنچه مطالعه کرده ام، مواد مخدر و قاچاقش پدیده ای اقتصادی است و تجربه ی کشورها نشان داده است که افزایش مجازات الزاما به تغییر رفتار قاچاقچیان، علی الخصوص خرده پاها، کمکی نمی کند. در مورد قصاص اما، به سراغ مردم می رفتم و این گفتگو را در بین ایشان باز می کردم.

حقیقت اینکه فکر می کنم سریع ترین و موثرترین جهت مبارزات بر علیه اعدام در ایران، مقابله با مجازات اعدام قاچاقچی های مواد مخدر هست و این هم به این دلیل هست که اولا صاحب قضیه خود حکومت است و دوما من نمی توانم تصور کنم که حکومت جز توقف یا کاهش مصرف مواد مخدر، هدف دیگری از این اعدام ها داشته باشد. به قول دیگر، اگر حکومت به این نتیجه برسد که این اعدام ها سودی ندارد و تنها هزینه دارد، بالطبع روش اش را عوض می کند.

7: از سوال فرار کردم! نظر شخصی خودم در مورد اعدام چیست؟

من جواب این سوال را با این فرض می دهم که انگار خودم در ایران زندگی می کردم و هدفم بهبود شرایط زندگی خودم و اطرافیانم بود. من با اعدام در حالت کلی مخالف هستم. خشونتی که در این عمل هست، حتی اگر در پشت درهای بسته انجام بشود، به طرز فجیعی بر روان اجتماعی انسان ها تاثیر می گذارد. لیاقت انسانی ما فراتر از این حرف هاست. اگر فقط به تصمیم من تنها بود و در یک فضای فکری منطقی و حتی با احتساب سودهایی که اعدام می تواند برای جامعه داشته باشد، هیچ کس حتی صدام و هیتلر را اعدام نمی کردم. بر اساس مطالعات محدودم، فکر می کنم که 1: فقر 2: اختلاف طبقاتی بزرگترین عوامل ایجاد جرم هستند و مجازات، برخلاف آن چیزی که ما فکر می کنیم، تاثیر چندان زیادی بر جرم ندارد. حتی اگر هم تاثیر داشته باشند، تاثیر منفی مجازات شدیدی به مانند اعدام از سود آن برای اجتماع بیشتر است.

از سوی دیگر، فکر نمی کنم که در حال حاضر جامعه ی ما آمادگی ملغی شدن مجازات اعدام را  داشته باشد ( این حرف فقط براساس مشاهدات جسته گریخته ام است و سندیت و اعتبار خاصی ندارد). به طور کلی، القای هیچ تغییر ناگهانی به جامعه را صحیح نمی دانم و چنین کاری را عامل ایجاد دو دستگی شدید در جامعه و مشکلات شدیدتر می دانم. احتیاج به آگاهی بخشی و آموزش و صبر و گذشت زمان است تا با سرعت آرام، فکر مردم به طور گسترده ای عوض بشود. در این میان، حکومت می تواند اثر آموزشی و سیاست گزاری عمیقی داشته باشد و در سرعت گرفتن و موثر بودن این فرآیند تاثیر فراوان داشته باشد. گروه های مردمی ( NGO ) ها هم می توانند در این فرآیند موثر باشند. مثلا بگویم، براساس آن چیزی که از اینترنت خوانده ام، به نظرم می آید جمعیت امام علی یک مثال خوب برای چنین فعالیتی است و هرچند هیچ تشکلی بدون اشتباه نیست، سودشان از هزینه ی اشتباهاتشان فراتر است.

 به طور خلاصه بگویم، به نظر من در شرایط آرمانی اعدام به هر شکل و به هرجایش بد است، امیدوارم روزی را ببینم که هیچ اعدامی نباشد، در ارمانشهر من اعدام نیست. با این حال، باید شرایط اجتماع را هم در نظر داشت و قبل از ایجاد یک تغییر قانونی، آمادگی ذهنی را در مردم آن جامعه ساخت. من حتی اگر بتوانم هم، اگر جامعه آمادگی چنین تغییر بزرگی را نداشته باشد، به زور چنین تغییری را به جامعه القا نمی کنم.

Friday, October 24, 2014

سی، فصل برداشتن بکارت مفهوم، فصل برداشتن بکارت احساس

برای من این سال سی ام، با حجم عظیمی تجربه ی چشم بازکننده آمد. من در این سال انگار خالی بودن عرایض دنیا را دیدم و تا قدری قبول کردم. دیدم که تمام آن احساسات ناب می توانند که بشکنند، بریزند، و حتی حتی شاید دوباره جوانه بزنند. دیدم که ممکن است به قلبی نزدیک بشویم، به کاری، به آهنگی، به درختی، زمینی، شهری، و بعد از آن دور بشویم. من در این سال دیدم که ممکن است که آدمیزاد بشکند، کنده بشود، تکه پاره بشود، روزگار و یا باد و یا هر دلیل دیگر بیاید و یه تکه قلمبه از شاخه هایش را، و یا بزرگترین شاخه اش را بشکند و ببرد. بعدتر، شاخه های کوچکتری از گوشه و کنارش می رویند و آرام و آرام قد می کشند. لکن اما، هرکس آن درخت را ببیند می فهمد که روزگاری شاخه ای عظیم از او کنده شده است. 

در این سال سی ام، می بینم که چه طور است که آدمیزاد هفت جان دارد. می شکند، نابود می شود، لکن اما از میانه ی آن ترک ها، شاخه های تازه می رویند. عجیب است این تناقض. چرا اصلا باید شکستی باشد؟ نمی دانم ولی اما خوب، زندگی ... زندگی همین است که در اطرافمان می بینم، نه آنچه خیالش کرده بودیم. 

من چنین خردمند و با تجربه اما، دلم برای خود بیش از سی سالگی ام تنگ می شود. انگار که خلوص اشک گونی داشتم. هرچه داشتم خالص بود و شیله پیله درش نبود. امروزها همیشه تردیدی در آن است و سوالی که سود و زیان آنکه واقعیت الان روی میز نباشد چیست....

از زخم های بکارتهای روحم خون می ریزد. من به طرز غیرمنتظره ای تغییر می کنم. اما خوب، فکر کنم زندگی همین است. به همین سادگی، به همین خوشمزگی.

Thursday, October 23, 2014

عصر متعالی

عصر. در خانه جلوی پنجره آسمان قوس هفت رنگ داده است. در خیابان آب الک می کنند. من دراز کش به شکم با پاهای بازیگوشی که از اول دبستان تا به حالا در این وضعیت زیاد تاب خورده، سرم بر روی چهارتا حرف انگلیسی است که قرار است سود کمپانی یک را در مدل مشخص کنند. یکی از دو مولفه ای که اخیرا از معادله حذف شده است، دوباره پیدا می شود. بی اختیار می خندم، می گویم: با تو رفتم، بی تو باز آمدم. 

با خودم نگاه می کنم، زمان بی وقفه می چکد. همه چیز عوض شده است، به جز آن نبض خاطره که هنوز ماشه چکان است. آدمیزاد موجود عجیبی است. نه آدمیزاد را نمی دانم، خودم را می گویم. "من" موجود عجیبی است. یک چیزهایی در آن درون است که هرچه کله خودش را بکشد، آن چیز کار خودش را می کند. به مثل بچه ی زبان نفهم یا که یک پیرمرد با گوش های سنگین، چقدر این دو به هم شباهت دارند. انگار که در دو سر طیف عمر، آدم به خودش نزدیک می شود، هر کار دلش خواست، آن " چیز" خواست، انجام می دهد. 

زندگی چیز خوبی است، به مثل این رنگین کمان روبروی من رنگ وارنگ است. به مثل خیابان روبروی من گاهی اوقات براق است. به مثل این سطل معادله جلوی من گیج کننده است. زندگی هم فکر کنم گاهی به مثل من، دلتنگ است. 

نه، این حرفها همه فقط حرف قشنگ بود. زندگی هیچ یک از این ها نیست، زندگی تنها فقط هست.

Tuesday, October 21, 2014

اسیدی که مردان را هم می سوزاند

خبر اسیدپاشی به چند خانم در اصفهان این روزها بسیار داغ و گفتگوها بر سر آن زیاد است. از بیان بدیهیات که شامل وحشتناک بودن و غیر انسانی بودن این عمل است اگر بگذریم، مشاهده های محدود من از شبکه های اجتماعی این نکته را به ذهنم متباتر کرد که جامعه ی آنلاین این داستان اسیدپاشی را بیشتر یک درد مطلقا زنانه می پندارد و کسی از تاثیرات کوتاه و یا بلند مدت آن بر جامعه ی مردان صحبتی نمی کند. 

بگذارید با چند مشاهده شروع کنم. اول آنکه کمتر دیدم که مردی در مجموعه ی شبکه ی اجتماعی خودم مطلبی را در مورد این واقعه ی اسیدپاشی به اشتراک بگذارد، مگر آنکه آن مطلب از لحاظ احساسی و زبانی به شدت هرچه تمام تر در محکومیت این عمل و یا بد و بیراه گفتن به بانیان آن، به زعم گوینده، باشد. این کار البته الزاما کار بدی نیست ولی خوب، کمبود تحلیل درست در این باره تا اندازه ای احساس می شود. دوم آنکه حداقل در مجموعه ی اطرافم هیچ ندیدم که کسی، اعم از مرد و یا زن، به توهین هایی که به عموم مردها در خلل محکومیت اسیدپاشی می شود عکس العملی نشان بدهد. 

تاکید می کنم که آگاه هستم که مشاهداتم محدود است و جای یک مطالعه ی جامع، خالی است ولی اگر فرض کنیم که این مشاهدات، نمایانگر وضعیت جامعه ی ما است می توانیم استدلال پیش رو را داشته باشیم. [یادآوری می کنم که تمام عبارات در این نوشته نسبی است، یعنی همه چیز، چیز تر می شود.]

اول: زن های هر جامعه، موجودیت جدایی از مردهای جامعه نیستند (و بالعکس) و قوت و ضعف این دو گروه عمیقا بر همدیگر تاثیر خواهد گذاشت. حداقلش این است که زنان یک جامعه مادران و خواهران و همسران و دوستان و همکاران و دختران مردان این جامعه هستند و بر کیفیت زندگی ایشان تاثیر مستقیم و عمیق دارند. عدم امنیت زنان آن جامعه چه در کوتاه مدت و از آن شدیدتر در بلند مدت، بر زندگی مردان جامعه موثر است. این عدم امنیت و فشار در بلند مدت تبدیل به " خشمی " در زنان آن جامعه می شود که علاوه بر کاهش کیفبت زندگی زنان، خشک و تر و خوب و بد مردان آن جامعه را یکسان می سوزاند. تاثیر دیگر چنین خشمی در جامعه ی زنان این است که مردان آن جامعه را در یک دوراهی قرار می دهد که در مقابله با جامعه ی خشمگین زنان، یا مجبورند که مظلوم باشند و یا اینکه ظالم، به نحوی که انگار حالت وسطی وجود ندارد. این وضعیت، تشکیل یک حلقه ی منفی می دهد که مجال بیشتری برای رشد مردان ظالم فراهم می کند. همین پروسه می تواند که برای زنان جامعه در برخورد با مردان خشمگین به وجود بیاید. این خشم و خشونت می تواند به مثل ایدز! از مردی به زنی و از زنی به مردی، نسل به نسل و تا وقتی که عامدانه متوقف نشود، پیش برود.

 به زعم من، مهمترین  عاملی که می تواند از رشد این حلقه ی خشم و لج در بین مردان و زنان جلوگیری کند و آن را متوقف سازد، " آگاهی" از وجود این حلقه است. من، مرد نوعی، اگر آگاه باشم که به طور مثال، ترساندن و " شوخی" احمقانه با یک خانم جوان با پاشیدن آب به او در این روزها، چه تاثیر مخرب غیر مستقیمی بر خود من و عزیزانم و جامعه ی من می گذارد، مسلم است که در جمع های مردانه هم حتی به شوخی کردن در این باره حساس خواهم بود و مسلم که اصل رفتار را هم برنمی تابم. من، زن نوعی، اگر بدانم که نسبت دادن یک رفتار بیمارگونه به جنس " مرد" و  ابراز نفرت عمومی به مردها، منجر به تنبیه روانی ناعادلانه مردانی می شود که از چنین رفتارهایی بیزارند و این ظلم، آن مردهایی را هم که در لبه ی بین " خوب" و " بد" قرار دارند به سمت بد حلقه سوق می دهد و آن نفرت را به سمت خود من بازمیگرداند، مسلم است که چنین نمی کنم و با ابرازهایی از این دست مخالفت می کنم. از این دست، بهترین راه برای مقابله با این پدیده این است که تمام افراد یک جامعه ببینند که ظلم  ایشان و همجنسان ایشان بر انسان های جنس مخالف چه تاثیری بر زندگی خود ایشان و جامعه ی دور و برشان می گذارند و چه طور این ظلم، به مثل سوراخ کردن کشتی که حامل تمام اعضای جامعه است، منجر به آسیب همه ی افراد، اعم از زن و مرد می شود.

دوم: گسترش دادن استنباط " انسانی" از داستان اسیدپاشی و داستان های مشابه، در تقابل با استنباط " زنانه"، این فرصت را برای مردان هم به وجود می آورد که بتوانند خود را در این داستان سهیم، ذی نفع/ضرر و از این رو، مسیول بدانند. وقتی به این چشم به داستان نگاه کنیم که ظلمی اتفاق افتاده است و " انسانی" مورد ظلم واقع شده، شنونده و گوینده کمتر به جلد " خودی/غیر خودی" فرو می رود و بیشتر اساس ظلم داستان را می بیند که در حقیقت پایه ی تمام مباحث فمینیستی است. " ظلمی" اتفاق افتاده است ، این ظلم تمام افراد جامعه را تحت تاثیر قرار می دهد، و باید از آن به مانند هر ظلم دیگر جلوگیری کرد. در مقام مقایسه؛ پدیده ای مانند انتخابات های اخیر در ایران را از این جهت مشاهده کنید که چگونه  تلقی صاحب اثر و ذی نفع/ضرر بودن تمام افراد جامعه، اعم از زن و مرد، به حرکت آن جامعه به سمت آگاهی و بهبود در بلند مدت کمک می کند.

نکته ی دیگر هم این است که ترویج برداشت " انسانی" از این واقعه و داستان های مشابه به فراگیر شدن درک بهتر از چرایی " بد بودن ظلم به زنان" در بین عموم مردان کمک می کند. مگرنه اینکه هدف از این همه گفتگو و ابراز در مورد حقوق زنان، تلاش برای افزایش آگاهی در جامعه و علی الخصوص در جامعه ی مردان است؟ اگر که این گفتگوها " ذات" مخاطبان مرد را از ابتدا محکوم کند و هر مرد را بالنفسه مسیول وقوع این حوادث بداند، چگونه ممکن است این نقض غرض، آگاهی و همدلی مخاطب را به دست بیاورد؟

خلاصه ی عرض، مردان خوب هستند، زنان خوب هم هستند، مردان بد هستند، زنان بد هم هستند. آن چه مهم است این نیست که کدام یک از بدترها، بیشتر بدترند، آنچه مهم است این است که خوب ها همدیگر را تقویت کنند و با هم همکاری و هم دلی کنند، انصاف را رعایت کنند، درد هم را بفهمند و به همدیگر اجازه ی هم دردی بدهند و با همدیگر " آگاهی" عمومی را افزایش بدهند. در غیر این صورت، آب را به آسیاب بدها خواهند ریخت. این اسیدِ خشم آور و عقده ساز، اگر که به دقت تمیز نشود، در مسیر تمیز شدنش و در بلند مدت، مردها و زن ها را با هم می سوزاند.

پی نوشت: شاهد اجرای حکم قصاص اسیدپاشی در ملا عام نباشیم بلند صلوات ...