Friday, April 3, 2015

پیچیدگی حاضر

سابق بر اینها، مثلا آن وقتی که دوران لیسانس بود، انگار دنیای آدم هایم ساده تربود. دو گروه بیشتر نبودند، آنهایی که دوست شان داشتم و آنهایی که ازشان خوشم نمی آمد. دسته ی سومی هم بودند که اصلا نمی دیدمشان بنابراین در دسته بندی ام نمی آمدند. گذشت تا اولین باری که ترکه ی دوست داشتن به گرده ام خورد. باز هم دنیای آدم هایم دو دسته بود، آنهایی که دوست شان داشتم و آنهایی که ازشان خوشم نمی آمد. کسانی که نمی دیدم شان هم که در دسته بندی نبودند، از بیخ نبودند. آن یک نفر هم که دیگر در دسته بندی آدم ها نبود، آن یک نفر آمده بود پشت دوربین. آن بخشی از من بود. 

بعدترها اما نمی دانم چرا اینقدر همه چیز پیچیده و هزار تکه شد. الان عده ای هستند که دوستشان دارم ولی نمی خواهم ببینم شان. عده ای هستند که دوست شان ندارم ولی در موردشان اهمیت قایلم و از خوب بودنشان خوشحال می شوم. عده ای هستند از همان جماعتی که قبلا اصلا نمی دیدم شان، هنوز هم نمی بینم شان، ولی دوستشان هم ندارم. عده ای هستند از همان جماعتی که اصلا نمی دیدم شان، هنوز هم نمی بینمشان، ولی دوست شان دارم. 

همه اش یک طرف اما آن جایگاه یک نفره، آن یک نفره سرطان گرفت. الان هر بار که اشاره ای به ش می شود، جوری عکس العمل نشان می دهد. یک بار آرام است، یک بار درد می گیرد. یک بار فریاد می کند. یک بار قندم پایین می افتد. یک بار فشارم بالا می رود. الان صورتم ورم کرده است. این هزار نقشی اش انگار در بلور تمام روابط آدم می افتد و این همه رنگ و این همه پیچیدگی آدم را گمراه می کند. نمی دانم چه کنم یا چه ببینم. انگار که نقشی را هنوز عاشقانه دوست دارم و عمیقا هم ازش... متنفرم. نمی دانم چه باید بکنم

کاری نیست که بشود کرد، راهی نیست. شاید بشود که تماشا کرد. 

No comments:

Post a Comment