Monday, March 23, 2015

بی نیاز از بهانه

این روزها گاهی اوقات فکر می کنم به چه کسی میخواهم به بهانه ی عید زنگ بزنم وتبریک بگویم. به غیر از4-5 تا، شامل والدین و خواهرم که تماسشان گرفتم و آن چند نفری که حضوری دیدم، به کس دیگری ذهنم قد نمی دهد. 


بی ربط در ادامه:
اینجا که نشسته ام در این قهوه خانه، آقایی میان سال جلویم نشسته است. لباس ش معمولی است، یک ژاکت بارانی معمولی، یک شلوار معمولی، یک کفش کوه معمولی.  قهوه اش  را بر روی یک دستمال گذاشته بر روی میز گرد کوچک کنار دست. جلد عینکش هم در همان حوالی است،و یک کیسه پلاستیک حاوی چند تکه سیب هم همین طور.  تکه های سیب را  با دست راست از درون پاکت پلاستیکی در می آورد ودر حالی که  با انگشتان دست چپ ش زیر خط ها را شلخته دنبال می کند، با حضور سیب می خورد. صورتش را، معلوم است که، امروز صبح تراشیده. داشتم زیر چشمی نگاهش می کردم که آرام بلند شد، ته قهوه اش را خورد، پیرهن شنبه یکشنبه شده اش رو کمی صاف کرد،  کتاب و کیفش را برداشت، میان سالانه لبخند محوی زد و میان سالانه قدم برداشت و رفت. 

No comments:

Post a Comment