Tuesday, April 14, 2015

عنوان ندارد.

دوستی دارم، یا بهتر بگم که آشنایی، یا که شاید بهتر بگویم کسی که چندان نمی شناسم ش و یکی دو بار که دیدمش، حال خوب ش من را در بر گرفت. هرچه انگار من زندگی را سخت می گیرم، او آسان می گرفت. یادم می آمد که در یک صحنه دو تا توپ والیبال را روی سینه اش گرفته بود و ادای خانم برجسته ای را در می آورد و می رقصید و من را، که شاید در آن ایام، ماخوذ به حیا تر بودم، کمی خجالت داد و لاجرم البته قاه قاه خنده ام گرفت. حالش حاضر و آرام و بی حرف هست. شعور زندگی دارد انگار، من را به یاد جواد خودمان می اندازد. یکی دو بدشانسی کاری هم آورد ولی به نحوی نجات یافت. در همان بداقبالی ها هم آرام و روان بود.

یک بار هم به همراه دوست دختر وقت، همسر آینده اش، دیدمش. حرف چندانی نمی زدند، نمایشی نمی دادند، اما انگار رشته های نرم و خوش عطر و مهربانی بین شان در پرواز بود. او می گفت و خانم مربوطه بین لبخند شاد و خنده می رفت و برمی گشت و او همه را می خنداند و نیم نگاهی به محبوب داشت و محبوب هم با همه می خندید و نیم نگاهی به دوست. انگار احتیاجی نداشتند دست در گردن هم بیاندازند تا کسی بفهمد که دلشان تنیده است و عظیم این موج که میان شان به جریان بود. می دانم که مدتی هم لانگ دیستس بودند. گذشت تا اینکه از لانگ بودن هم درآمدند. جایی چند وقت پیش شنیدم که ازدواج هم کردند. یادم می آید که آن روز که دیدم شان به قدری زیبا بودند که در دلم گفتم من دلم می خواهد چیزی شبیه به این داشته باشم و از آن مهمتر، می خواهم شبیه به این دوست باشم، شعورم آن قدر زیاد باشد که زندگی را جدی نگیرم و در عین حال حضور داشته باشم. با خودم گفتم می خواهم که شکل این دوست باشم. 

گذشت تا اینکه دیروز خبر آمد که آن محبوب بر اثر سرطان مرحوم شده است. فکر می کنم که یک سالی بوده که درگیر بوده است. دختر به شفافیت و به عینه تراژدی است ولی اما من فکرم  در حوالی آن دوستم در جریان است. نمی دانم حتی توصیف کنم که چه حالی برایش دارم. احساس می کنم که دوست من هم به همراه محبوبش مرحوم شده و این دوست فعلی دیگر آن دوست سابق نیست. بخشی از وجودش رفته که رفته و بزرگا او که انگار بر سر خاک خویش آمده است. 

دیروز تا به حال نیمه فلج مانده ام. نمی توانم و نمی خواهم فکر کنم. این کمکی کرد که قطره ای فشاندم. به غیر از آن تنها نگاه می کنم، احوال خودم را، امواج را، محبوب را، دوست را، خودم را در کفش های دوست. نمی دانم به تراژدی ش حسودی ام می شود یا که به آن کسی که هست. احتمالا به آن کسی که او در آن تراژدی است. من هم تراژدی دیده ام ولی آرام نبودم. من آن بودم، او این است. نمی دانم درست و غلط ... 

الان می فهمم که چرا دیشب نشسته ام و از زلزله دیدن و ندیدن نوشته ام. گاهی از سر دلم، آرام، یک قطره بر کف دلم می چکد و صدای فرود آمدنش از ته چاه بلند می شود: کاشکی. 

No comments:

Post a Comment