دارد پاییز می آید. انگار فکر کن که برای شما بهاره ها، اسفند است. نه که بخواهم رو ترش کنم از این همه شلوغی و آفتاب و میوه و رنگ، مزه های گرم و خوش دارند بهار و تابستان. با این حال، برای امثال ما که در دل مان یک جامعه روی زغال فوت می کنند، این رنگ ها زیبا و زیادی گرم است.
با یک باد آرام شروع می شود پاییز. شما بگیر که لایه ی اول خاک را نرم از رخسار پیاده رو برمی دارد. بادهای بهار در آسمان می وزند انگار، بادهای پاییزی اما پیاده رو ها خوب بلدند، آدم های توی پیاده رو ها را هم. بعدترش بوی خاک-باران می رسد، همان وقتی است که عطسه ای می آید و خاک از دماغ ما هم بلند می شود. همان حوالی است که پاهای من کمی آرام می شود. همان حوالی است که پهلوی م کمی خنک می شود. همان حوالی است که پایین کمرم با من حرف می زند، برق های آرامی درونش می رود و می آید، پیام های عصبی گیر کرده در ستونم، راست می رود تا حسابمان با خودمان کمی صاف بشود. بعدترش باد تند می آید. قربان عتابش بروم، رو که ترش می کند، به مثل دستان مهربانی که به قوت که خستگی از گرده ی آدم بگیرد. بعدترش بارانم می آید، بعدترش رعدم می آید، بعدترش برقم می آید. بعدترش از آن دورها، بوی برف بر صورتم می نشسند. بیا بر من رها شو، پاییز، بیا بر من آب شو زمستان. زغال خاکستر گرفته ام.
پاییز دارد می آید، من به مثل شیطان پرست های غریبی که در جامعه خداپرستان گیر کرده اند، ذوق زرد و قرمزی دارم. نه که با بهاره ها سر ناسازگاری م باشد، بسیار زیبا هستند از بیرون. درونم اما پاییز می چسببد. دو سه هفته از این خاک بیشتر باقی نمانده است. سر از این همه هیاهو که رها بشویم، آزاد و رها هستیم، در اوج خدا هستیم.