1: اولش رنج نامتمرکز است. همه جا درد می کند بی آنکه جایی درد کند. انگار که خماری سلامت پس می دهی. بی تابی. از خودت ناراحتی بی آنکه دلیلی داشته باشد. می دانی کاسه ای زیر نیم کاسه است. چیزی قرار است اتفاق بیافتد. دردی زیر این نیمچه درد است. یادت می آید که اینجای قصه را خوانده ای اما هیچ یادت نمی آید که چه چیز قرار است اتفاق بیافتند. د ژا وو، بی آنکه فصل بعدی تب را به یاد بیاوری.
2: آن ناواقعی واقعی تر می شود وقتی که سردت است اما می بینی که در و دیوار و یک اجسام بی ربط خنکای لذیذی دارند. انگار کن که همه چیز ذات نویی پیدا کرده است. کمی که بگذرد آرام آرام می فهمی که دنیا نمی تواند یکهو خنکای دلچسبی پیدا کرده باشد، پس " من " فرق کرده است. " من؟ تب؟ چرا؟ " علامات سوالات زود می ریزند و چنین می شود با تمام سوالات. می روی، به مثل گربه ی زایو یا که فیل به حال احتضار، گوشه ای را پیدا می کنی. سردت است و تمام دنیا سرد است و پتو رویت می اندازی که گرم شوی عاشقی و تمام دنیا عاشق است پس کماکان حرف هایت بوی منطق می دهد. کمی که بیشتر می گدرد، برگشت بی فایده است، پتو بی فایده است. پاشوره لازمی. برو در صندوق آن عاشقانه ها را باز کن، بیاورشان، امشب دل شوره-گان داریم.
3: تبلور نقش در حضور نقاش. دیوارها نامریی، پرده نشان، و محدب است. تمام سخت ها آسان است. می لرزی از ذات. از بودن درد عمیقی می کشی. استخوانت از نبود گرمایی تیر می کشد تا زیر جمجمه. ولی چنان تماشا غرق ت می کند که درد از یاد می رود. همه چیز هویت جدا پیدا می کند. هر پره گوشت و هر تکه استخوان شخصیتی دارد. دست به قلب ت می گذاری و برایت حرف می زند. خاطرات گاهی رژه می روند روی خودآگاهی.
4: هذیان ها به کنار، آن واقعی ها را هم می بینی که هم هستند. شروع می کنی به خطاب دادن آن واقعی ها. عشق ها، دردها، خاطره ها، نگرانی ها، نکندها، خدای نکرده ها، انشالاها، اگر بشود چه می شود ها، خیال ها، خام ها، ترس ها، تاریکی ها. حالا که ابرهای زیر پایت دارند می شکنند و دشت نمایان می شود، برای همه شان نامه می نویسی از بالای کوهستان تب. آنچه نمی دانی این است: آنها زیر ابر بوده اند، آنها نمی دانند، آن ها نمی فهمند آن بالا تو چه دیده ای. بی فایده نوشتن اما به ذاته صحت دارد. آرام آرام می بینی که کوهستان خودش بر ابر است. نقش بر آب است.
5: خون از درونت رها می شود. رها می شوی. به خواب می روی.