4: اگر ناامیدی بد است، نقطه ی درستش الزاما " امید" نیست، بلکه می تواند " نه امید و نه ناامیدی باشد". اگر انتظار از سایرین داشتن بد است، نقطه ی تعادلش " انتظار نداشتن از سایرین" نیست، بلکه می تواند " نه انتظار داشتن و نه نداشتن " باشد. اگر زیادی نوستالژیک بودن و در گذشته بودن بد است، تعادلش نوستالژیک نبودن و در گذشته نبودن نیست، بلکه " نه در گذشته بودن و نه در گذشته نبودن" است. تعادل اینها شاید که در استقلال باشد.
Friday, October 3, 2014
داستان ما
4: اگر ناامیدی بد است، نقطه ی درستش الزاما " امید" نیست، بلکه می تواند " نه امید و نه ناامیدی باشد". اگر انتظار از سایرین داشتن بد است، نقطه ی تعادلش " انتظار نداشتن از سایرین" نیست، بلکه می تواند " نه انتظار داشتن و نه نداشتن " باشد. اگر زیادی نوستالژیک بودن و در گذشته بودن بد است، تعادلش نوستالژیک نبودن و در گذشته نبودن نیست، بلکه " نه در گذشته بودن و نه در گذشته نبودن" است. تعادل اینها شاید که در استقلال باشد.
Wednesday, October 1, 2014
خود بسندگی
این مطلب در طول زمان کامل می شود...
Saturday, September 27, 2014
دوست بودن
دوستي هم به مثل اميد چيز خطرناكي است. هر دوست به مثل محمل بخشي از دل آدم است كه مختار حركت مي كند. مي تواند هزار بلا سر آن تكه ي دل بياورد، بي مبالاتي كند، بزند نا آگاهانه آن تكه را از بين ببرد، يا كه نه اصلا اتفاقي برايش بيافتد و آن تكه دل را با خودش به كما يا كه قبر يا كه غربت ببرد. آن وقت آدم مي ماند و يك عمر زل زدن به تيك و تاك اين ساعت مادرمرده ي در سينه كه با وجود اينكه يكي چندتا چرخ دنده هايش نيست، زور مي زند خودش را سرپا نگه دار، در گذشته نماند، و زمان " حال" را نشان بدهد. به مثل پازلي كه خدا نكرده، آنقدر تكه هايش نيست كه جز جاي خالي آن تكه ها تصوير خاصي ندارد.
با دوستي از همين جنس چند سال پيش در سكوت خداحافظي كرديم ولي هنوز بعد چنند سال، هنوز وقتي به كوه اهل دلي مي رسم، روح سرگشته آن سابقا دوست در دلم عجيب هر بار زبانه مي كشد. احساسي مي گويدكه با دوست صميمي ديگري هم اين مراسم ارتحال دوستي عن قريب است. جبر روزگار است و چاره اي نيست. آدم تا بچه تر است نمي فهمد كه آن نشيه هاي رفاقت چه ريسك عظيمي دارند. دوست داشتن در حال كلي همين است، ولي خوب چاره كو. اصلا دل چرا بايد پازلي و بنا به تعريف تكه پاره باشد. چرا دل به سينه بندنيست. دوستي غلط مي كند كه بعضي وقت ها تمام مي شود. دوست غلط ميكند، هر آن وقتي كه نيست.
Sunday, September 21, 2014
آن چه در خود و دیگران می بینیم
"فهم درون" ... عجب چیزی گفتم :D
Wednesday, September 17, 2014
رقص درناهای سفید
هرچه در این دسته بندی، خٌلقی عمیق تر باشد، قوی تر است. اتفاقا هرچه قوی تر باشد، نابدیهی تر است و به چشم عقل مان کمتر می آید. این به خاطر این است که در درون مان چنین خلقی بدیهی است. یک موجود فضایی با چشمانی کاملا بی طرف می خواد که بتواند آن خلق های عمیق تر را ببیند.
بعضی وقت ها تماشای رفتار حیوانات این یادآوری را دارد که ما در عین مثلا انسان بودنمان در درونمان حیوانیت قدرتمندی، با تمام نقص ها و زیبایی هایش، داریم.
مثلا رقص این درناهای سفید را ببینید.
