خیلی عجیب و غریب ند تمام این چیزهای که در دیگران می بینی و بدیهی است و همان را دیگران در آدم می بینند ولی برای " خود" اصلا بدیهی نیست. دوستی برایم می گوید که زندگی بدون عشق برایش خیلی سخت است. می گویم درست ولی ببین این " عشق" کدام چاله را پر می کرده که الان، خالی بودن آن چاله، اینقدر سخت است. می گوید از آینده می ترسد و اینکه هیچ برنامه ای ندارد و هیچ کس نیست و همه خانواده دارند و او تنهاست. با اعتقاد فراوان، انگار که به عینه می بینم، برایش توضیح می دهم که اولا " آینده" وجود ندارد و هیچ وقت هم وجود نخواهد داشت و تنها حال است که هست. دوم هیچ مقایسه ای نمی شود کرد، بعضی در این سن ما بیمار می شوند و از بین می روند، بعضی به دست داعش نابود می شوند، بعضی افسردگی می گیرند، بعضی به خاطر بچه هایشان خودشان را در یک رابطه ی ناسالم می بینند ولی نمی توانند انگار که کاری کنند، هزار شکل و شیوه دارد. اصلا معلوم نیست که چه کسی در چه شرایطی می تواند خوشحال تر باشد. مگر خوشحالی هدف نیست؟ . می گوید از آدم ها و رفتار ناسالم شان دل آزرده است؟ این یک بار دیگر با او همدلی می کنم ولی در دلم آرام می گویم: ولی تا چیزی، ترسی، در درون ما نباشد که با آن رفتار نا درست رزونانس کند، هیچ رفتاری اینقدر آزار دهنده نخواهد بود.
همه ی این حرف ها را زدم و همه اش به خودم قابل اطلاق است، ولی اما نمی دانم وقتی همه ی این به ظاهر بدیهیات را می خواهم در مورد خودم ببینم، اینقدر گیج و پر از درد می شوم. فرایند مربوطه چندان منطقی نیست، به حرف زدن نیست، به تکرار هم حتی شاید نباشد. خوب است که این بدیهیات را از بیرون ببینیم و حتما دیدنش از بیرون تاثیراتی دارد، ولی تا وقتی که به زبان " فهم درون" ترجمه نشود، تا وقتی که از درون جذب نشود، دانستن تنهایش فایده ای ندارد.
"فهم درون" ... عجب چیزی گفتم :D
"فهم درون" ... عجب چیزی گفتم :D
