شخصیت محبوب این روزهایم این مرد است. مدت ها بود که به نظرم چنین هماهنگی غریبی بین عناصر و جزییات یک " اثر " ندیده بودم. از تناقض بین صورت سپید و لب های سیاهش بگیر تا لباسی که اکثر سفید است و گاه سیاه، از آن آرایش غریبش و قطره های از قرمز که بر پیشانی و صورتش نشسته است. از آن چراغی و چمدانی که به دست می گیرد و وارد صحنه می شود تا آنکه دربسیاری ویدیو ها و حتی اجراهای زنده اش" ورود" و " خروج" ش بخشی از اجرا ست. از صورت بی احساس آن دو خواننده ی که در بسیاری از آهنگ هایش همراهش هستند و بعدا فهمیدم که هر کدامشان برای خودش کسی است، انتخاب شعرهایش، تغییرات جزیی که در متن شعر می دهد، عمق صدایش، حال ایستادنش، صورتش، صورتش، صورتش.
دلم برایش می سوزد. از سر و کله زدنش با آدمها حس عجیبی می گیرم. صبر می کند، حتی اگر ملت سر و صدا کنند. اگر مسخره اش کنند ناراحت می شود ولی یک قدم بیشتر عقب نمی گذارد. غریبه است. انگار سفید نیست، بی رنگ است. ملت که می بینندش، می خندند. هاله لویا خواندش را می بینم احساس می کنم اگر لیونارد کوهن می خواست خودش باشد، کت و شلوارش را در بیاورد، بی کله و بی حجاب باشد، به مثل این می خواندش.
این پست یک پایان درست و حسابی برای به پایان رسیدن ندارد.
این پست یک پایان درست و حسابی برای به پایان رسیدن ندارد.
No comments:
Post a Comment